Alles Oranje

Het EK gaat vanavond van start. Als ik van mijn werk naar huis rijd zie ik wel hier en daar versierde huizen, wapperende vlaggetjes en oranje gekleurde lantaarnpalen. Hier in de straat merk je niet veel van de Oranje gekte. Nog niet moet ik erbij zeggen. Want van twee jaar geleden, het WK, weet ik nog dat er 1 achterbuurman is die niet goed tegen verliezen kan, en flink doordraait als 'wij' niet goed spelen. In de halve finale tegen Spanje was het dan ook een gegil, geschreeuw en vooral aan het eind een gevloek dat het niet mooi meer was. De hele buurt kon 'meegenieten'. Wij hopen dan ook, sorry voor de zon liefhebbers, op slecht weer morgen en de andere dagen dat Nederland moet spelen. Zodat de achterdeur dicht kan blijven en wij de achterbuurman en zijn gevloek en getier niet hoeven horen. 

Leuk zo'n spelletje, trouwens. De mannelijke helft van de bevolking verslijt de vrouwelijke helft voor stom en dom omdat zij niet lijken te weten wat buitenspel is, hun mond maar moeten houden tijdens de wedstrijd en vooral niet wat anders mogen kijken tijdens hun voetbalavond. Kom vooral niet aan met 'het is maar een spelletje, hoor'. Dat spelletje wordt duur betaald, de heren voetballers krijgen miljoenen betaald voor met zijn allen een beetje achter een balletje aan te hollen en als ze hem eindelijk hebben, trappen ze hem nog weg ook, en dan vaak nog verkeerd ook nog! Raak hem dan eens goed, daar wordt je tenslotte voor betaald! En dik ook! 

Ik heb 3 mannen in huis en alle 3 geven ze niks om dat 'stomme spelletje'. Als er al voetbal op staat, speelt Oranje en kijk ik zelf. Maar dan alleen op een EK of een WK. En niet eens altijd. Als ik zin heb. Het hele gedoe eromheen daar doe ik niet aan mee. 

Eerst dacht ik nog: Lief en ik kunnen wel uit eten gaan, zal wel lekker rustig zijn. Maar dikke kans dat er toch een televisie mét voetbal aan staat én dat na afloop je niet eens meer rustig naar je auto terug kunt lopen. Nee, ik denk dat we toch maar thuisblijven. Die hele sportzomer kan me overigens gestolen worden. Het enige wat ik nog wel eens wil kijken is naar Wimbledon en ook dat is pas sinds de spannende wedstrijden tussen Nadal en Federer. 

Gisteren kwam met de post de dvd box van LOST binnen die ik besteld heb. Heerlijk voor als er weer eens sport op tv is. Ik vermaak me deze zomer wel met mijn hunk: Sawyer oftewel Josh Holloway. Mij hoor je niet meer. 

Voor alle andere sportfans: Veel plezier en maak je niet te druk: Het is zo slecht voor je hart! 

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe

 

Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.

En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waarschijnlijk. Misschien voor het nageslacht. Alhoewel, als die mijn latere dagboeken lezen... misschien moet ik ze voor die tijd toch even nog 'bewerken'. Maar dat was toen. Het meisje, of vrouw die ik toen was, ben ik allang niet meer. 

Schrijven in mijn dagboeken doe ik niet veel meer. Als ik er aan denk, pak ik ze en 'verontschuldig' me al schrijvende dat het zo lang geleden is. Gek eigenlijk, je verontschuldigen op papier tegen een papieren schrift. Want meer dan een dik schrift is het niet meer. Zaten er op de eerste exemplaren nog sloten, die zorgvuldig dicht gemaakt werden en de sleutel verstopt, later was het gewoon een dik schrift. Wat mijn moeder wel makkelijk vond kennelijk toen ik een puber was. Beste vriendin en ik hadden een gezamenlijk dagboek. Omdat wij elkaar kennen sinds de mavo en wij daarna naar verschillende scholen gingen en elkaar minder zagen, besloten we een schrift aan te leggen om daar aan elkaar te schrijven. Wat ons bezig hield, waar we mee zaten, eigenlijk een soort dagboek maar dan alleen voor elkaar's ogen bestemd. Mijn moeder zag mijn eigen dagboek liggen, dacht dat het het schrift van vriendin en mijzelf was en las iets wat niet voor haar ogen bestemd was na een ruzie tussen haar en mij. Woest scheurde ze de pagina eruit en jaren later, toen ik allang en breed samenwoonde, kreeg ik hem terug in een enveloppe. Ze was er nog boos over. Ik was het allang vergeten. Het schrift met vriendin is jammer genoeg ook vergeten. We zijn er mee gestopt al bestaat de vriendschap gelukkig nog wel. De bewaarde schriften, allemaal aan elkaar geplakt en geniet, zo'n 25 stuks, liggen bij mij in een bureau. Zijn mijn dagboeken nog vrij netjes, deze schriften weet ik niet of die geschikt zijn voor (vooral) mijn nageslacht. Al die 'wilde' puberjaren. Wat moeten ze niet denken van hun moeder? De schrik slaat me al om het hart als ik er aan denk! En toch, volgens mij was/ben ik best wel braaf.

Een blog bijhouden is niet veel anders dan een dagboek in feite. Het is misschien wel een vervanging van... Ligt mijn dagboek er boven eenzaam en vergeten bij, niet wetende dat het vervangen is, (alsof het kan denken en gevoel heeft) mijn blog(s) heeft (hebben) deze taak waardig overgenomen. Met 1 uitzondering: Een blog is openbaar en er kan op gereageerd worden door anderen. Dus mocht ik iets op mijn hart hebben wat niet in de openbaarheid zou kunnen, zal ik toch even naar de zolder moeten lopen en het papieren dagboek erbij moeten halen. 

Of zou het nu erg beledigd zijn, na al die jaren zonder mijn aandacht? 

© KH

Symbolen en tekens

In diverse godsdiensten zijn er symbolen en tekens. Vaak neem je ze voor kennisgeving aan en soms vraag je je af waar komen ze nu vandaan of wat betekenen ze? Zo zie ik regelmatig op een Boeddhabeeld een swastika staan. Ik heb ook een hele oude dekenkist in mijn gang staan waar ik datzelfde teken op zie. Ik vroeg me dus af: Wat zou de oorsprong zijn van dat teken? En ook andere tekens?


 De Keltische knoop is een van de bekendste motieven in Keltische kunst. Deze knoop is overal te vinden waar de Kelten zijn geweest. Hoewel er veel gidsen bestaan over Keltische symbolen, zijn vaak degenen die de knoopmotieven bespreken uit de duim gezogen, meestal omdat zulke gidsen zijn verbonden met winkels die Keltische sieraden verkopen. Dat betekent niet dat Keltische knopen niets betekenen, alleen de symboliek is door de eeuwen heen verloren gegaan of veranderd. Het continue kruisen en samenkomen van de lijnen suggereert eeuwigheid en verbondenheid en de knopen zijn mogelijk gemaakt als afweer tegen slechte geesten of als uitdrukking van liefde.


  Het Yin en Yang teken is van oorsprong chinees en wordt voor het eerst genoemd in "I Ching" (Boek der verandering). Yin en Yang staat voor tegengestelden en wordt in verschillende contexten gebruikt. bestaan niet afzonderlijk van elkaar.
Het tegengestelde kan niet uitgelegd worden als bijvoorbeeld de noord- en zuidpool, maar bijvoorbeeld als beweging en stil staan. Yin en Yang staan altijd in relatie tot elkaar en bestaan niet afzonderlijk van elkaar.

Het  symbool bestaat uit een zwart deel (Yin) en een wit deel (Yang). Beide kleuren staan in een cirkel welke de TAO voorstelt. De stippen geven aan dat Yin het begin van Yang is en omgekeerd. De I Ching, waarin dit symbool voor het eerst genoemd wordt stamt van 700 tot 1000 jaar voor Christus en is vermoedelijk een leer die ontstaan is in een poging het leven te begrijpen. Yin en Yang wordt veel gebruikt in Chinese geneeswijzen, waarin ze een definitie vormen voor energie.

  De SWASTIKA (of te wel hakenkruis) is een van de oudste religieuze symbolen die vandaag de dag nog bestaan. Het is een prehistorisch en heilig symbool dat ouder is dan alle bekende religies.Het Swastika-symbool wordt al duizenden jaren gebruikt in vrijwel alle menselijke culturen als een teken van geluk en bescherming en als een personificatie van het leven en de wisselende jaargetijden. Het woord SWASTIKA komt uit het Sanskriet: SVASTIKAH of gelukkig zijn. SVASTI is samengesteld uit SU 'goed' en ASTI 'zijn'. In India wordt het begrip geassocieerd met gelukkige dingen. Beweging is de oorzaak van al het leven en de ontwikkelingen in het leven.  Het kreeg pas een negatieve lading toen Hitler het ging gebruiken als teken van het Nationaal-Socialisme en het teken een 1/8e slag draaide. De oorspronkelijke betekenis is daardoor door iedereen vergeten. 

 Het heilige geluid. Dit is het geluid ‘Ohm’. Hindoes geloven dat het een symbool is van geestelijke volmaaktheid en dat dit geluid aan de vorming van het universum voorafging. Het wordt uitgesproken aan het begin van gebeden, zegeningen, ceremonies en lezingen uit de heilige boeken en wordt ook wel eens gebruikt tijdens meditatie. Het staat voor perfectie.

 Het Lemniscaat symbool of liggende 8 is het meest bekend uit de wiskunde, waar het staat voor oneindig.

Er bestaan verschillende verhalen over de oorsprong van dit symbool. Een bekend verhaal is dat het woord Lemniscaat in het latijn staat voor lint. Met enige fantasie is in het teken een gedraaid lint in de vorm van een 8 te herkennen. Het symbool is echter niet of nauwelijks terug te vinden in de oudheid, waardoor het symbool relatief jong lijkt. Het symbool werd pas in de 17de eeuw voor het eerst, door wiskundige John Wallis, voor oneindigheid gebruikt.

  Het Ankh symbool is ontstaan in de Egyptische mythologie en staat voor leven en onsterfelijkheid. Het symbool is erg veel gevonden in schilderingen bij graftombes en op voorwerpen.

Door de sleutelachtige vorm, wordt het symbool ook wel gezien als de sleutel die de poort van de hel kan openen. Hoe het symbool precies ontstaan is, is niet geheel duidelijk. Er is een theorie die zegt dat het teken de zon voorstelt die boven de horizon uit komt. Een ander verhaal zegt dat het de riem van de moedergodin Isis is. Ook is er een verhaal dat zegt dat het het mannelijk en vrouwelijk symbool gecombineerd is.

De lotus heeft in het hindoeïsme en het boeddhisme grote betekenis. Doordat de bloem uit zijn eigen wortelstok lijkt te ontstaan symboliseert hij goddelijke geboorte en zuiverheid. De lotus is het attribuut van de bodhisattva Samantabhadra. Ook de hindoe-god Vishnoe wordt meestal afgebeeld met een lotusbloem. Godinnen voorgesteld als goedgunstige partner van een god houden vaak een lotus vast. Godheden, boeddha's en bodhisattva's staan of zitten meestal op een lotustroon: een voetstuk in de vorm van een open lotusbloem. De lotusbloem werd ook in de Perzische oudheid gebruikt. 

Detail van de voorkant van mijn dekenkist.

Er zijn veel symbolen waar ik ook de precieze betekenis niet van wist. Daarom heb ik een en ander op een aantal websites en boeken op moeten zoeken maar er is me nu wel een hoop duidelijk geworden. Alleen nog niet waar nu mijn oude dekenkist vandaan komt, jammer genoeg. Wie weet kom ik daar ooit nog achter. 

 © KH

The Meaning of Life

De helft van mijn vakantie weekje zit erop. En ik zit op schema. Ik doe wat ik wil doen. Namelijk helemaal niks! Ik lees wat, ik blog wat, en ja vanmorgen ben ik zowaar gaan wandelen. En niet zomaar gaan wandelen. Echt flink doorstappen. Het luie zweet eruit.

Laatst las ik ergens dat je niet hoeft te hardlopen, in mijn geval niet zo'n best idee, maar je moet zodanig bewegen 'that you break a sweat'. (het was nu eenmaal een Engelstalige site) Dus je moet het zweet op zijn minst op je voorhoofd voelen. Dat voel ik niet als ik 2x per week met mijn buurvrouw wandel. Dan is het meer keuvelen.



Ik wil graag meer bewegen, rust roest tenslotte. En dát merk ik! Mijn heupen zijn zo stroef dat het letterlijk lijkt of alles vastgeroest zit. Met het regenweer van afgelopen week doen mijn gewrichten ook gezellig even mee en hup, alles gaat zeer doen en vast zitten. Dus ja, bewegen moet ik, zeker omdat ik flink overgewicht heb. (en nu ben ik nog mild voor mezelf) Vanmorgen heb ik dus mijn 'oortjes' ingedaan, en heb er flink de pas ingezet. Nu staan er op de mp3 van mijn smartphone niet echt veel 'loop'nummers. Meer mooie luisterliedjes en af en toe een uptempo nummer. Maar ineens kwam er 1 voorbij waardoor ik wel op de maat moest lopen. Ooit erop gezet en nooit echt meer zin gehad hem te verwijderen. Nu dus blijkt het een geschikt 'stevig doorstap-nummer'. Het werd een heuse Powerwalk!

Loop hier maar eens 'normaal' op: Nee, echt op de maat dus.



Het gevolg was dus wel toen ik thuiskwam dat ik kapot was. Nou ja, lui zweet was er inderdaad uit! Maar lekker dat het voelde! Eindelijk had ik eens het gevoel dat ik wat gedaan had zeg! Eigenlijk wil ik dit proberen elke dag vol te gaan houden. Zo snel weet ik niet, maar stevig doorstappen moet toch lukken!



Eigenlijk is het gek dat je in een vakantie bedenkt dat je leven jouw leeft in plaats van andersom. Dus heb ik besloten dat ik ook ná mijn vakantie mijn leven ga leven. Dingen ga en blijf doen die ik zelf wil, met personen die ik zelf wil. En me niet ga laten beïnvloeden door negatieve invloeden of mensen van buitenaf. Of dat nu familie, vrienden, kennissen of cliënten zijn. Mijn leven is van mij en ik wil dat leven zoals ik me er goed bij voel! Niets meer doen wat niet goed voelt is daar 1 van de dingen van die ik meteen wil veranderen.

 

En vanmiddag ga ik even lekker zitten, eerst even (voor de tigste keer) een dvd uit de dvd-box van Stargate Atlantis kijken en daarna verder in mijn boek! Heerlijk, mag ik meer vakantie?



© KH

Hoe voel jij je vandaag?

Feelings are much like waves, we can't stop them from coming but we can choose which one to surf. 

~Jonatan Mårtensson

Maar al te vaak krijg je de vraag van iemand die je tegenkomt, of een e mail van iemand die je lang niet gesproken hebt: Hoe gaat het toch met je? Even zo vaak wil diegene die de vraag stelt alleen maar horen dat het goed met je gaat. Niet dat het eigenlijk niet zo goed met je gaat als dat het geval is op dat moment. Bij de meeste mensen is dat het geval tenminste, niet bij mensen die je echt goed kennen. Die vragen door op jou 'o goed hoor' als ze aan je stem horen dat het helemaal niet zo goed met je gaat.

Maar vraag je jezelf eigenlijk wel eens af hoe het met je gaat? Hoe je je voelt vandaag? Welke gevoelens er door je heengaan, door je lijf? Wat je lijf je verteld? Kortom: Hoe gaat het echt met je?



Richt je aandacht gewoon eens op je eigen lijf. Wat verteld je lijf je? Wat doet je ademhaling? Wat doet je buik? Heb je een zenuwachtig gevoel? Of vlinders in je buik? Wat voor lichamelijke sensaties ervaar je in je eigen lijf? Kun je ze onder woorden brengen voor jezelf?

Ikzelf merk steeds vaker bij mezelf hoe een zenuwpees ik eigenlijk wel ben. Waar mijn hyperventilatie vandaan komt. Meestal krijg ik ná een vervelende gebeurtenis, of die ik als vervelend heb ervaren, last van een zenuwachtig gevlinder in mijn maagstreek. Of als het erger wordt: Wat ik beschrijf als 'een steen op mijn maag'. Jarenlang heb ik daarmee rond gelopen toen ik nog getrouwd was bijvoorbeeld en het slecht ging. Nu krijg ik het nog als ik iets als rot ervaar of iemand vindt dat ik iets 'moet' doen. (waar ik dus niet van gediend ben, wat mijn lichaam me duidelijk laat merken) Mijn lichaam reageert meteen. Het heeft een tijdje geduurd voor ik erachter kwam, maar ik begin steeds meer naar dit soort signalen te luisteren. Ik wil die hyperventilatie voor zijn.



Afgelopen vrijdag fietste ik van mijn werk naar huis. Omdat ik in de thuiszorg werk, moet ik elke week werkbriefjes inleveren die de cliënten dan ondertekend hebben. Op kantoor had ik een gesprek gehad met de voorwerkster en dat gesprek was nog in mijn hoofd bezig terwijl ik naar huis fietste. Het ging over een nieuwe cliënt waar ik sinds kort werk maar dat niet echt goed voelt bij mij, om diverse redenen. Ook al fietste ik mijn weekje vakantie tegemoet, ik zat me druk te maken kennelijk. Ineens begint mijn lijf te reageren en voelde ik mijn ademhaling al sneller gaan, mijn linkerarm tintelen en kon ik nog snel langs de kant van het fietspad afstappen. Mijn fiets had ik niet meer onder controle en mijn linkerhand liet die dan ook in het gras vallen. Had ik er nog opgezeten dan was ik met fiets en al gevallen. Dat is al eens gebeurd.
Me zo druk maken om iets is niet fijn. Thuis heb ik dan ook even zitten mediteren en ben ik heel goed op mijn ademhaling gaan letten. Me druk maken om een cliënt is al helemaal niet nodig laat staan als ik een week vakantie heb. Zeker niet als het mijn gezondheid beïnvloed. Je bent verkeerd bezig, sprak ik mezelf streng toe. Niet alleen die cliënt was er debet aan, ook andere dingen die de afgelopen week me bezig gehouden hadden, maar dan nog. Beter op mezelf letten, beter ademhalen, mezelf niet zo druk maken. Meer op mijn gevoel letten. Maar nog wat anders: Ik denk dat alles gebeurd voor een reden. Zo heb ik ook iedere keer een nieuwe cliënt gekregen op het moment dat ik dat nodig had, heb ik van iedere cliënt wat geleerd op het moment dat ik dat nodig had. Waarom zou ik dan deze cliënt gekregen hebben? Om er wat van te leren, dus. Wat ik ervan moet leren , moet ik zelf ontdekken. Dus ik moet me daar niet druk over maken. Ik vermoed dat ik moet leren mijn grenzen te leren aangeven, ook en vooral bij een nieuwe cliënt die in haar ogen een hulp als werkster beschouwd. Ik moet haar duidelijk maken dat dit dus echt niet zo is, en ik moet mijn grenzen aangeven wat ik nog steeds moeilijk vind. En dit ook duidelijker aangeven tegen mijn voorwerkster, zeggen waar ik mee zit. Voor mezelf opkomen, dus. En ook niet om ieder ding me zo druk maken dat ik er 'zenuwen' van in mijn buik krijg.

Nu ik dat weet voel ik me wel opgelucht. En ga ik genieten van een weekje vakantie, van een weekje heerlijk niks doen, niks hoeven.

En hoe voel jij je vandaag?

© KH

Don't worry, relax.

Ik wil zo heel graag vooruit, niet stilstaan bij het verleden. Niet terugdenken aan toen. Geen 'had ik maar', 'was ik maar'. Of: 'had ik maar niet'. Niets van dat alles. Ik wil heel graag verder. Leven in het nu. Niet in mijn verleden en ook niet in de toekomst.
Ik wil rust in mijn lijf en rust in mijn hoofd. Soms kom ik een heel eind. Maar de ellende is dat iedere keer als i denk de 'steen van onrust en stress' geweerd te hebben uit mijn lijf, hij even zo hard terug komt. Dan gebeurd er weer wat waardoor de rust plaats moet maken voor hevige onrust. En ik baal daar zo stevig van.



Zo waren daar net die vele berichtjes van een nijdige ex. Vol verbazing zat ik ze te lezen op mijn telefoon. Mijn mond viel bijna open van verbazing zelfs. Het gaat werkelijk nergens meer over. Ooit, toen wij tot de droevige conclusie kwamen dat we echt niet bij elkaar pasten en niet meer samen verder konden, besloten wij  vrienden te blijven voor onze kinderen in ieder geval. Dat het een poosje goed gegaan is mag nu een klein wonder heten. Verdriet heb ik genoeg gehad, om het misgaan van ons huwelijk. Nu ik mijn weg gevonden heb, komt hij weer terug en begint weer te trekken en te duwen en te wringen in mijn leven, voor een plekje. Er is voor hem geen plekje meer, niet in mijn leven. Dat ik met hem om moet gaan voor mijn kinderen dat deed ik, maar dat was alles. Nu wordt hij boos, om alles. Volgens hem houd ik moedwillig de kinderen bij hem vandaan want ze kunnen zo naar hem toe om bij hem te eten en te slapen nu hij weer in de buurt woont. Wat als ze dat nu zelf niet willen? Ik bemoei me er niet mee, ze zijn oud genoeg om dat zelf te bepalen. Hij schreeuwt, en roept en beledigt. Veel willen en er weinig voor teruggeven, het lijkt wel of ik weer getrouwd ben.



Klaar ben ik ermee, het kost zoveel negatieve energie dat ik het niet meer kan opbrengen. Het is niet goed of het deugt niet. Wat ik ook doe, of laat. Mijn allerlaatste berichtje aan hem was dan ook dat ik hem alle goeds toe wens maar dat ik er klaar mee ben. Ik wil niet in zijn negativiteit gezogen worden. De kinderen mogen doen wat zij willen, ik bemoei me daar niet mee. Hij wil niet meer betalen, ik zoek het al jaren alleen uit, dat blijf ik dan maar doen. Ik wenste hem alle goeds, een fijn Paasweekend en ik heb gezegd dat hij geen berichten meer hoeft te sturen. Ik ga niet meer mee in zijn achterdocht.
Het is klaar, over uit, aan mijn lijf geen polonaise meer. Niemand heeft het recht zich in mijn leven te forceren met negativiteit of achterdocht of wat voor negatieve emotie dan ook.
Als hij zo wil denken dan mag dat, in zijn eigen huis en in zijn eigen hoofd. Maar laat mij er lekker buiten. De kinderen weten ook wel beter. Ik denk alleen dat als hij zo door gaat, hij ze nog minder zal zien, en echt niet door mij, maar door zijn eigen negatieve gedrag!

Jammer heel erg jammer, maar het zij zo.



Don't worry, relax. Adem in, adem uit. En ik ben het weer kwijt!

© KH

Veronderstellingen

Had ik het vorige week nog over Teleurstellingen in mijn woensdagblog, nu een week later moet ik mijn virtuele verontschuldigingen misschien wel aanbieden aan mijn zus. Ze leest mijn blogs niet (jammer genoeg) dus weet ze ook niet wat ik geschreven heb, maar ik heb veronderstellingen gedaan en aannames die niet blijken te kloppen.
Ken ik mijn zus zo slecht dan? Eigenlijk helemaal niet. Maar als je er zo af en toe doorheen zit zoals ik zat vorige week dan reageer je wel eens zo. Niets menselijks is ook mij vreemd kennelijk. Ik ben niet perfect.

Zus belde mij net om te vragen hoe het met mij ging. 'Hee', zei ze. 'Als je nou eens wat hebt, of ergens mee zit, bel me dan gewoon. Vertel het dan. Zeg dan niet: Lees mijn blog maar. Je weet hoe slecht ik daarmee ben, hoe weinig ik achter die pc zit. Het is toch wel erg als ik in een blog moet lezen hoe het met mijn zus gaat! Je kunt met toch gewoon bellen!' En ja, dat is waar. Daar  heeft zij weer gelijk in. Mijn interesses en die van haar zijn niet allemaal hetzelfde. En ook al zijn we vaak heel close, ik voelde me toch blijkbaar op dat moment niet op mijn gemak genoeg om te zeggen: Sorry maar ik kan niet komen want ik voel me zo rot omdat... Bang dat ze het niet zou begrijpen, misschien wilde ik stiekem wel dat zij het gewoon zou begrijpen hoe het voor mij is, bij tijd en wijle, mijn leven, met die autistische partner. Maar dat kan natuurlijk niet. Als je dat niet meemaakt dan kan dat niet. En vaak zijn de voorbeelden die ik geef gewoon ook nog van toepassing op 'normale' mannen! (volgens zus)
Zou ik op teveel slakken zout leggen? Veronderstel ik teveel? Neem ik teveel aan waarom mensen (in dit geval mijn zus) dingen doen of zeggen, zoek ik er teveel achter? Ik vermoed van wel.




Zou het niet veel meer rust in mijn lijf en in mijn hoofd geven als ik daarmee op zou houden? Als ik mensen en hun bedoelingen gewoon zou nemen zoals ze zijn? Niet meteen overal wat achter zoeken? Gewoon iedereen nemen zoals ze zijn, en de dingen die ze doen en zeggen nemen voor wat ze zijn?
Ik dacht altijd dat ik dat al deed, maar het blijkt maar weer, in het geval van zus, dat ik dat dus niet doe.



En er wordt wat verkeerd opgenomen wat mensen zeggen. Niet alleen door mij maar door veel meer mensen.
Misschien moet niet alleen ik daar eens mee ophouden voor meer rust te krijgen maar dat zou niet verkeerd zijn voor anderen ook. 'Hij zegt dit maar hij bedoelt dat'. Wie zegt dat? Soms bedoelen we wat we zeggen. Niks meer en niks minder. Door te veronderstellen dat iemand iets heel anders bedoelt dan gezegd wordt kunnen vreemde situaties ontstaan zie je wel.
Ik had beter tegen mijn zus kunnen zeggen wat er mis was en zij had kunnen zeggen wat zij bedoelde met haar opmerking. En dan was het goed geweest.

Je bent nooit te oud om te leren.

© KH

Aan verwachtingen voldoen

Schreef ik gisteren in mijn blog over teleurstellingen en daarmee omgaan, vandaag een aanvulling daarop.
In je leven moet je aan heel wat verwachtingen voldoen. Het begint al als kind van je ouders. Zij hebben hoge verwachtingen van je waar jij aan moet voldoen. Misschien wil je daar niet aan voldoen en heb jij een heel ander beeld of idee van wat jij wil gaan doen met je leven. Ikzelf had vrij strenge ouders, nou ja, vader, moeder viel wel mee. Maar ik had wel het idee dat ik aan hun verwachtingen moest voldoen en dat ik hen daarin teleurgesteld heb. Daarom heb ik altijd tegen mijn eigen kinderen gezegd dat zij zelf mogen beslissen wat ze willen doen met hun eigen leven, zolang ze er maar zelf achter staan en dat leven niet vergooien, of niets met de opleiding doen die ze zelf gekozen hebben.
Ze hoeven niet aan mijn verwachtingen te voldoen, behalve gelukkige volwassenen worden.



Een uur geleden belde mijn moeder. Ze begon al: 'Nou ik dacht ik zal je maar eens bellen want ik hoor niks meer wat van je. Hoe gaat het?' Op mijn: 'Ja hoor, gaat wel goed.' Zei ze: 'O ik hoor het al, dat klinkt enthousiast. Er is iets.' Toen ik het verhaal vertelde van de verjaardag van neefje en de reactie van zus gisteren, en dat ik er even doorheen zit. Ik legde haar de situatie uit van Vriend, het GGZ verhaal, het aansturen en dat me dat af en toe naar de keel grijpt, teveel wordt, en ik dat even niet trek soms. Dat me de reactie van zus tegengevallen was en ik alle begrip heb maar dat ze ook eens even begrip voor mijn situatie moeten hebben. Mijn moeder zei meteen dat zus het vast niet zo bedoeld had en dat ze het haar uit zou leggen. Daar waar ik altijd dacht dat mijn moeder zoveel verwachtingen had, verbaasde ze me nu en ze zei me dat ik tijd voor mezelf moest nemen, niet heen en weer moest komen rijden voor neefjes verjaardag en aan mezelf moest denken. En ja, je mág gewoon nee zeggen, ook tegen je zus, nee vooral tegen je zus. 'En weet je wat, zei ze, ik ga naar de schoonheidsspecialiste, volgende keer dat je hier bent ga jij ook lekker eens mee, is goed voor je, even lekker ontspannen.'
Ineens voldeed mijn moeder aan al mijn verwachtingen, ze begreep me, ze reageerde goed, en ja, dat deed ze altijd al maar ik wil het gewoon niet altijd zien, misschien. En misschien ook niet van mijn zus. Misschien zijn de verwachtingen die ik van mijn zus heb ook wel te hoog.  Moet ik die ook wel even bijstellen.



Misschien stellen wij allemaal wel te hoge verwachtingen aan elkaar in het leven. Je verwacht van elkaar, van vrienden, familie, kennissen, dat ze dingen over jouw leven onthouden, je bellen op gezette tijden, maar als ze dat dan niet doen, mopper je dat alles van 1 kant komt en dat je er klaar mee bent. Niet iedereen is hetzelfde, dat de een wel meer contact houdt uit zichzelf dan de ander, wil niet zeggen dat ze niet aan je denken. Je kunt niet in het leven van de ander kijken. Misschien is er wel heel wat aan de hand in hun familie waardoor ze niet kunnen bellen met je om te vragen hoe het is. Vriend bijvoorbeeld, denkt er niet eens aan om iemand te bellen uit zijn familie, dat moet ik soms gewoon zeggen. (aansturen weer)
Ikzelf ben jarenlang vaak de enige geweest in vrienden-en familiekring die kaarten op tijd stuurde, of belde. Ik verwachtte dat ook van de ander. Dat ze dat vervolgens niet deden, daar werd ik dan weer in teleurgesteld. Mij vonden ze attent dat ik dat deed maar waarom deden ze dat voor mij dan niet? Mijn verwachtingen waren te hoog. Nu verwacht ik niks meer, dan kun je ook niet teleurgesteld worden. En toch... zo ben ik niet. Cynisch vind ik het klinken die laatste zin. Niks verwachten om niet teleurgesteld te worden. Wat akelig om zo te leven. Nee toch maar niet. Het hoort bij het leven.
Alleen wil ik niet meer aan iemands verwachtingen hoeven voldoen.

© KH

Teleurstellingen

Teleurstellingen. Als kind al kon ik er niet goed mee omgaan. Wat zeg ik? Heel slecht zelfs. Aan mijn gezicht kon je heel duidelijk zien dat ik erg teleurgesteld was als er iets bijvoorbeeld tegen viel of niet doorging waar ik me erg op verheugd had. En nog moet ik tot mijn spijt zeggen, kan ik niet goed omgaan met teleurstellingen. Alleen is het nu op een andere schaal. Niet meer in kleine dingen maar meer in mensen. Ik heb moeite met omgaan met hoe ik verwacht dat mensen horen te reageren (in mijn hoofd) of dat ik denk dat mensen horen te reageren en hoe ze daadwerkelijk reageren. Ik denk dat ik daar meteen de spijker op zijn kop geslagen heb, hop! Meteen aan het begin van dit blog al. Wauw!

Soms heb je periodes in je leven dat het allemaal wat moeizamer gaat. Dat het 'leven' je even tegenzit. Dat dingen je wat zwaar vallen. De reden waarom je op deze aardkloot gezet bent, je taak als het ware, valt je zwaarder dan je gehoopt had. De ene keer erger dan de andere keer. Ik zit nu even in zo'n 'zwaardere' periode. Ikzelf ben de eerste die altijd tegen mensen roept dat ze eens wat vaker 'nee' moeten zeggen tegen anderen. Maar zelf merk ik dat ik er wat moeite mee heb. Met 'nee' zeggen. Ik voel me snel schuldig. Waarom weet ik niet goed. Vooral als het om familie gaat. En daar wringt hem nu net de schoen. Diezelfde familie weet niet van mijn zwaardere periodes. Misschien juist omdat ze het niet willen weten. Ze vragen er niet naar. Zijn bezig met hun eigen leven. Ze weten wel waar ik mee zou kunnen zitten. Maar ze vragen nooit hoe het gaat. Ze weten van mijn autistische partner maar ik denk dat ze er niet bij stil staan hoe het is. Hoe kunnen ze ook als ze het niet dagelijks meemaken. En klagen wil ik zeker niet.




Maar soms wil ik gewoon 'nee' kunnen zeggen zonder me schuldig te hoeven voelen. Omdat ik er even doorheen zit, of even gewoon niks wil hoeven. Zondag is neefje jarig, zoontje van zus. Omdat ik nog niks gehoord had, dacht ik: 'Ik stuur hem gewoon een kaart en hij krijgt zijn geld nog wel'. (kinderen willen tegenwoordig toch alleen maar geld om zelf iets te kopen) Maar zus belde en zei dat het zaterdag was, een dag dat wij vaak druk bezig zijn, met opruimen, boodschappen doen enzovoorts. Zondag is het kinderfeestje, zo zei ze. En daar ging ik. De moed zakte me in de schoenen, toen ik zei dat ik niet kon. De moed niet kon opbrengen. Met al het gedoe in de zwaardere periode waar ik nu even weer in zit, wil ik gewoon even niks in het weekend. Alleen rust. Niks moeten, niks hoeven. Zus klonk ook al teleurgesteld. Ik kende het gevoel. Zo heb ik het al zo vaak ervaren als ik mijn verhaal kwijt wilde en het niet kwijt kon, zelfs niet bij haar. Toen ik vroeg of ze het niet erg vond had ze ook nog de euvele moed te zeggen dat zij het niet erg vond maar haar zoon vast wel. Want er kwam al zo weinig familie. Alsof het kind op een tante zit te wachten! Die zie je toch niet als je er bent want dan zijn ze alleen maar aan het spelen! Het is dat ik vanmorgen in een winkel stond toen ze belde maar anders was ik teleurgesteld als ik was in de belangstelling van mijn zus in mijn leven, tegen haar uitgevaren. Maar goed dat ik in die winkel stond. Ik heb me verontschuldigd dat ik niet zou komen en heb opgehangen. Even niets hoeven, niets moeten. Even 'nee' zeggen en tijd voor mezelf. Even egoïstisch zijn en bij komen van deze 'zwaardere' periode en die lichter zien te maken.
Dan erbij: Nee is ook een antwoord, zo zei een kennis van me laatst.



Met zwaardere periode bedoel ik alleen maar het besef dat ik er als partner van iemand met autisme er alleen voor sta, nog niet eens met mijn familie daarover kan praten zonder te horen te krijgen dat ik daar zelf voor gekozen heb (wat niet zo is want toen wist ik dat niet eens) en steun krijg ik helemaal al niet van ze, op dit moment. Er zijn nu eenmaal tijden dat er niets aan de hand is en het heel goed gaat, en dan zijn er de 'zwaardere' periodes waarin Vriend gefrustreerd raakt, en dat ik dan vaak de eerste ben die daar het mikpunt van is. Gelukkig alleen nog maar gemopper en gestamp en geen ergere dingen maar fijn is anders. Als ik daar alleen in sta, dan moet ik ook de kans krijgen dat alleen even een plek te geven.



Ben ik nu teleurgesteld in mijn familie? Misschien wel een beetje. Maar dat zullen zij ook wel in mij zijn. Ik voel me wel schuldig tegenover mijn neefje misschien, maar netjes is het ook niet van mijn zus. De weinige belangstelling voor mijn leven, bedoel ik. Wat ik in het begin al zei: In mijn ogen reageer je anders als je zus het moeilijk heeft. Dan heb je belangstelling voor elkaar. Gebruik je niet te pas en te onpas het excuus dat je het zo druk hebt. En ja, dat is een teleurstelling. Een die ik zelf moet zien een plek te geven in mijn leven. Dat kan niemand anders voor mij doen. Weer een les te leren.

© KH

Leven met een partner met autisme

Leven met een partner die autisme heeft. Dat doe ik nu al vijf jaar. Makkelijk is anders. Ik loop steeds vaker tegen dingen aan die een 'normaal' (wat is normaal?) mens niet heeft. Of een 'normaal' stel niet heeft. Tenminste, dat vermoed ik dan.

In het begin merkte ik ook helemaal niks aan hem. Maar toen woonde hij ook alleen. Lekker overzichtelijk, een eigen huishouden, geen kids, alles routine. Geen wolkje aan de lucht. Pas toen hij bij ons kwam wonen, liep hij tegen van alles aan. Vooral tegen de pubers en de omgang met die pubers. Pubers zijn voor een volwassen autist lastig. Ze doen onverwachte dingen. Dingen die ze niet kennen want vooral Vriend was als puber een brave, gehoorzame puber. Deed keurig wat van hem verlangd en verwacht werd. Maar ja, zo zijn pubers nu eenmaal niet over het algemeen. Zeker die van mij niet.
Nu heb ik uit mijn eerste huwelijk dus twee zonen waarvan de Jongste Pdd-nos heeft. Een aan autisme verwante sociale contactstoornis. Ja, hoe zoek ik ze uit, dat dacht ik ook toen anderhalf jaar geleden Vriend dezelfde diagnose kreeg. Waarschijnlijk inderdaad daarop. Ik zal het onbewust aangevoeld hebben. Wat het niet minder makkelijk maakt. Er zijn dagen dat alles van een leien dakje loopt. Maar er zijn dagen bij.... Dan kun je me letterlijk opvegen.



Vriend gaat om de zoveel tijd naar het GGZ naar een sociaal verpleegkundige. Hij krijgt hulp om met zijn 'stempel' te leren omgaan. Hij heeft op zijn werk verteld wat hij heeft en zo weten ze daar ook dat hij af en toe anders kan reageren.
Wat mij af en toe zwaar valt is dat ze bij het GGZ zeggen dat ik hem moet aansturen. Letterlijk moet zeggen wat hij wanneer moet doen. Dat hij dan vervolgens (in een perfecte wereld) naar mij zou moeten luisteren (volgens zijn sociaal verpleegkundige) en niet gefrustreerd raakt. Maar ik ben zijn moeder niet. Dat wil ik ook niet zijn. Het feit dat hij autisme heeft betekend dat ik onze relatie/ons leven lang, alles voor hem moet aanwijzen, opschrijven, vertellen hoe en wat hij dingen moet doen. Soms valt me dat dus zwaar. Vooral als ik zelf even op iemand zou willen leunen. Dat gaat dus niet. Ik kan zelf nergens met mijn verhaal heen. Ik heb niemand waar ik 'even' mijn ei kwijt kan. Waar moet ik heen met mijn frustraties? Mijn kinderen? Nee, dus, die zijn te jong en hebben al genoeg meegemaakt in hun jonge leven. Mijn moeder? Die zegt alleen maar: 'Ja meid, ik heb je gewaarschuwd.' Waarop ik denk: O ja? Waarvoor dan? Ik wist vijf jaar geleden nog niet dat hij dit had. En dan nóg! Moet je van iemand af gaan van wie je houdt omdat hij 'anders' is? Nee toch?
Bij vriendinnen? De meesten haakten al af na mijn scheiding en de rest heeft hun eigen sores. Die zitten echt niet meer op die van mij te wachten. Mijn zus? Die heeft haar eigen drukke leventje.
En daar zit ik dan. Op mijn eigen weblog, en ja ik geef het heel eerlijk toe.
Soms, heel soms, voel ik me alleen staan in de relatie. En heel zielig. Het gevoel dat ik 'de kar alleen trek'. Gelukkig duurt dat niet lang. Want als ik in die vijf jaar iets geleerd heb, dan is het sterk zijn, en mijn diepste verdriet ver te weg stoppen.
Of ik dat erg lang vol kan houden weet ik niet. (terugkerend thema: De 'steen' op mijn maag, is dat (onverwerkte) verdriet naast dat het stress was)
Feit is, dat leven met een man die een autistische contactstoornis heeft heel moeilijk en zwaar is bij tijd en wijle. Zeker als alle aandacht alleen bij de autist ligt en nooit bij de partner die het allemaal maar hoort te doen.
Voelt de autist zich soms gefrustreerd, ik denk dat veel van hun partners zich nog meer gefrustreerd voelen, omdat ze er alleen voor staan en zoals ik, nergens terecht kunnen.



Natuurlijk is het niet alleen maar kommer en kwel. We kunnen ook veel lachen samen, gelukkig wel. Je moet er wel de humor van in kunnen zien. Het heeft ook zeker zijn voordelen al zitten er ook erg veel nadelen aan. Als de administratie opgeborgen wordt in draagtassen in plaats van in mappen dan wordt je daar niet echt heel blij van natuurlijk. Als je partner tig 'vaste' plekken heeft voor zijn sleutels en foeterend door het huis loopt omdat zijn sleutels niet op de vaste plek liggen ook niet. Dan is dat ook niet het juiste moment om te zeggen: Waarom leg je ze dan ook niet op 1 vaste plek! Dat kan je nog wel eens op een gescheld achter je rug komen te staan. Ook iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben en nooit aan zal wennen. Het in zichzelf mopperen over mij achter mijn rug.
Maar de voordelen:
- Ik hoef nooit meer een krant te lezen, wil ik iets weten over wat er in het nieuws is, vraag ik het aan Vriend. Die weet alles tot in detail.
- Wil ik van mijn woonplaats naar laten we zeggen Groningen met de trein? Vraag ik het Vriend, die weet precies welke trein, vanaf welk perron, hoe laat en hoeveel het kost en wanneer ik waar moet overstappen en hoe laat ik er dan ben. Een wandelend spoorboekje noem ik hem ook wel. Dat de NS hem nog niet aangenomen heeft! Werkt beter dan Prorail!
- Vriend heeft jarenlang voor ik hem leerde kennen, zich alleen maar in blauwe overhemden in alle soorten getooid. Hele rijen hingen er in zijn kast, keurig op volgorde. Effen, geruite, gestreepte. Allemaal lichtblauw. Kon je je geen bult aan vallen. Heel overzichtelijk en veilig. En nóg ging me geen licht op. Duh!
- En bezorgd en lief voor mij is hij ook wel. Soms té.
Kan er nog wel veel meer opnoemen.

Dat mensen met autisme niks kunnen voelen is onzin. Vaak hebben zij meer gevoel in hun kleine teen dan mensen die 'niks' mankeren. Alleen ze uiten het anders. Jongste zoon bijvoorbeeld wil niet knuffelen. Wil niet aangeraakt worden. Als kind wel, maar ja nu is hij een puber. Dat doe je niet als puber. Dat is stom! Dat snap ik toch wel? Nee eigenlijk niet. Maar als het moet, dan doe ik het maar met die ene knuffel per week die ik krijg. Vriend is gelukkig erg knuffelig. Maar mensen aanvoelen, dat doen zij beiden niet. Ze zeggen soms dingen die ze beter niet kunnen zeggen. Of anders hadden moeten zeggen.
En ja, als partner moet ik dus vragen wat ik gedaan wil hebben. Vaak meerdere keren. Nog vaker moet ik erbij zeggen dat hij het echt NU moet doen omdat hij het anders vergeet. Hij raakt daar vaker door geïrriteerd dan nodig. Omdat hij nog niet geaccepteerd heeft dat hij het niet alleen kan. Hij wil dingen dan perse alleen doen en vaker dan nodig gaan ze dan fout. Waarop hij weer gefrustreerd raakt.

Het blijft lastig. Uiteindelijk komen we er wel alleen vind ik het lastig dat ik de rol van 'aanwijzer' toebedeelt gekregen heb. Niet alleen moet ik hem vertellen wat hij wel en niet moet doen maar daardoor krijg ik ook onbedoeld de frustratie van hem over me heen. Hijzelf heeft dat niet eens door en eerlijk, ik tot voor kort ook niet. Want over het algemeen gaat het gewoon goed, maar gewoon omdat er soms een mindere week tussen zit, sla ik aan het denken en filosoferen over hoe het is als je partner autisme heeft.
Mijn filosofie is: alles gebeurd voor een reden. En ook hiervoor is een reden. Wat die reden is, ik denk dat ik hem moet helpen. De keerzijde is, dat het mij weer sterker zal maken. En samen zullen we het redden, dat is zeker.
Als je genoeg van elkaar houdt kun je heel veel aan.

© KH

Crisismoe!

Ik ben het zat. Dat geneuzel en gezeur. Je kunt de televisie niet aanzetten of je hoort hele financiële verhandelingen over dé crisis. Economen en politici die het hartgrondig met elkaar oneens zijn over hoe we deze crisis toch moeten bedwingen. Rechtsom of linksom, ik wil er niks meer over horen.
Dan maar de kop in het zand, ik ben het beu! Hartstikke beu!



Natuurlijk is het belangrijk, dat snap ik ook wel.
En ik hoor absoluut niet tot die groep die het zich kan veroorloven het maar te laten gaan en de kop in het zand te steken en doen of er niks aan het handje is, was het maar waar. Maar zeg nou eerlijk: Je wordt er toch doodmoe van! Iedereen die je ontmoet, je durft niet meer te vragen hoe het gaat omdat je zeker weet dat je een antwoord krijgt dat in zekere zin met de crisis te maken heeft. Het gaat, naar omstandigheden, of, je weet wel, de crisis he.. Met al die toestanden die deze regering uithaalt is het er niet leuker op geworden nee. Ik weet er alles van. Maar verdikke, geniet dan van de dingen die geen geld kosten! De zon, de lente, de bloemetjes die weer opkomen, de kwetterende vogels. Er is toch wel iets? Soms zijn er mensen die niets meer zonnig in kunnen zien. Ook wij hebben het niet altijd even makkelijk met 2 opgroeiende (en studerende) kids, maar blijf tenminste nog positief, zie het glas als halfvol, voor je eigen gemoedstoestand.



Geld moet rollen zei men vroeger altijd.
Nu ben ik natuurlijk een leek maar mij lijkt dat om een economie draaiende te houden je de mensen juist geld moet laten uitgeven zodat je de economie weer een boost kan geven. Maar zoals het tegenwoordig gaat, ontslagen, alles wordt duurder het salaris minder, houdt de Nederlander (en niet alleen in ons land) de hand op de knip. Logisch gevolg lijkt mij (weer als leek) dat de crisis alleen maar erger wordt en niet minder. Winkels moeten sluiten omdat ze niet kunnen draaien van minder inkomsten. Supermarkten verhogen hun prijzen om vervolgens hard te roepen dat ze korting geven. Dat laatste stond onlangs nog in een krant over 's lands grootste kruidenier die op de kleintjes hoort te letten. Ja zijn eigen kleintjes vast wel! Zo kan ik het ook.
Gaat een land niet juist sneller terug naar de vooruitgang, naar groei als er meer uitgegeven wordt door de consument? Maar waarom wordt er dan op alles zoveel bezuinigt of wordt duurder waardoor er nog minder uitgegeven kán worden? Is dat niet vreselijk onlogisch?



Och ja, ik ben maar een leek he. Gelukkig hebben we daar Mark voor. Laat die maar schuiven, Mark zit na weer een maatregel in zijn torentje lekker met een cognacje en een sigaartje en denkt bij zichzelf: Heb ik toch maar mooi weer geflikt.
Och, ooit komt ook Mark tot bezinning mogen we hopen. Ik vrees van niet, maar hoop doet leven.
Of zoals hét gezegde bij ons thuis is: Hij moet nog veel terugkomen. (zie blog van afgelopen maandag)

Maar vooralsnog, ik ben er klaar mee, moe, crisismoe. Zoals zovele mensen op de wereld die ermee te maken hebben.
En laten we wel wezen: zijn er niet ontzettend veel mensen op de wereld die het echt vele malen slechter hebben dan wij in onze, nog vrij luxe, positie met hen vergeleken?

© KH

Ruimte in huis, ruimte in je hoofd

Soms kom je bij mensen thuis waar het zo netjes is dat ik denk dat ze het bij mij wel het huishouden van Jan Steen moeten vinden. Alles strak, recht, schoon en netjes. Nog geen speelgoedje van een kind (of hond) ligt op de grond. Zou het bij hen nu werkelijk altijd en overal even netjes zijn? Of zou bij deze mensen ook de stofzuiger uit de meterkast donderen als je de deur opentrekt? Of het aanrechtkastje uitpuilen van de schoonmaakmiddelen? Zou het er op de zolder stiekem toch uitpuilen van de onuitgepakte dozen?

Iedereen is wel eens langs zo'n programma gezapt. 'Help mijn man heeft een hobby' is er zo een. Ik kijk er niet naar maar heb er wel eens een voorstukje van gezien. Mensen die leven in een troep van spullen die ze door de jaren heen om zich heen verzameld hebben. Zo erg als daar is het hier niet. Maar laat ik het zo stellen: er hoefde nog net geen televisieploeg met John Williams aan te pas te komen.



Ik geef het grif toe: Ik kan slecht dingen weg gooien. Opruimen daar ben ik evenmin goed in. Mijn huiskamer zit er netjes uit, hier en daar een rommeltje mag er liggen plus het 'speelgoed' van de hond. (ligt er niks meer van de kinderen dan ligt er wel wat van de hond!) In een woonkamer mag je zien dat er geleefd wordt vind ik. Maar ik woon er niet alleen he. Heb ik het opgeruimd, komen de heren thuis en hup! Binnen de kortste keren ligt de tafel weer vol met spullen en roept er weer één: Ik kan dit niet vinden, of ik kan dat niet vinden.
Ik roep dan ook altijd: Leg het op een vaste plek. De sleutels liggen (of horen te liggen) op een vaste plek. Het nadeel alleen is, dat 'sommige mensen hier in huis die ik niet bij naam zal noemen maar die wel weten dat ik hen bedoel' meer dan 1 vaste plek hebben. Als je dan iets kwijt bent is het lastig zoeken. En is er paniek in de tent! Waarop iedereen het gedaan heeft behalve degene die (in dit geval ) de sleutels kwijt is.



Vriend is vijf jaar geleden bij ons komen wonen. In een bestaand huishouden, met een eigenlijk al compleet huisraad. Daar moest dan nog een compleet nieuwe huisraad bij. Dat past niet. Eigenlijk niet. Dus ik deed wat spullen weg, en eigenlijk moest Vriend ook wat weg doen, maar tijdens zijn verhuizing bleek zijn moeder het daar niet mee eens te zijn. Hij ook niet. De spullen stonden al snel in de verhuiswagen en belandden op zolder waar ze nu, vijf jaar later nog staan. De zolder is overvol en het plafond lijkt wel zachtjes aan lager en lager te zakken. Natuurlijk is dat mijn verbeelding (en angst) maar wat staat er allemaal op die zolder wat wij kennelijk al vijf jaar niet missen en/of nodig hebben. En er komt steeds meer bij ook. Hebben we iets niet nodig: O zet maar op zolder.

Mijn vader had een garage vol met spullen. Een werkbank met gereedschap. Aan de muur een eigengemaakte plank met jampotjes gevuld met allerhande schroefjes, spijkertjes, moertjes en plugjes. Had je wat nodig, je keek in de potjes en je had het zo gevonden. Aan het plafond van de zolder had hij latjes gemaakt waar hij allerhande planken in gestoken had die altijd handig waren voor als hij het eens nodig mocht hebben. Of overgebleven parket, of andere dingen. Aan de wanden nog meer handige dingen voor het geval dat. Toen hij overleed heeft mijn moeder alles weg kunnen doen. Er was geen 'voor het geval dat 'meer. Gevolg; een lege garage waar weer makkelijker de auto en fiets in konden staan.



Mijn zolder zijn we nu stap voor stap langzaam aan het opruimen. Elke zaterdag doen we wat. Doos voor doos wordt er bekeken wat er in zit, wat we er mee moeten, en of het weg kan of niet. Zo zijn er al heel wat ladingen naar de Kringloop gegaan. Wat moet ik tenslotte nog met mijn trouwjurk uit 1989 terwijl ik al zo'n tijd gescheiden ben? Of met die dozen vol met jaargangen Tina's die ik bewaarde voor (daar heb je het weer) het geval dat?
Vorige week hielpen de kinderen mee. Ik had een kast op zolder leeggemaakt en daar zouden we het speelgoed wat bewaard moest blijven in gaan. Was hij vol, dan was het jammer dan ging het weg. Oudste wroette in een speelgoedkist en riep tegen zijn jongere broer: 'O kijk eens: dit hebben we ook nog! En kijk Flippo's! En Pokemons! Mam, weet jij nog hoe deze heette!' Die hulp schoot dus niet op. 17 en 15 jaar en ze waren meer aan het spelen dan aan het helpen. Er mocht van de heren niet veel weg, het moest bewaard blijven voor hun eventuele kinderen.

Ooit komt die zolder leeg. Stukje bij beetje maken we er wat gezelligs van.
Mijn moeder zegt altijd: Ruimte in je huis is ook ruimte in je hoofd. En ik denk ook wel dat dat waar is, maar als je door de bomen het bos niet meer ziet, dan is een begin maken moeilijk. Nu dat gemaakt is, hoop ik dat deze klus snel geklaard is.



En ja, ik wist nog hoe die Pokemon heette! Charmander.

© KH

De frustratie van een kind van gescheiden ouders

Mijn zoon is gefrustreerd. En hoe. En met hem ben ik dat ook.
Had ik onlangs nog een blog geschreven over 'omgaan met je ex en grenzen stellen' , het is wel duidelijk dat die grenzen alleen gehanteerd worden door 1 partij. Misschien had ik die link aan mijn ex moeten mailen.

Na een (voor ons) gezellig weekend, kwamen de jongens gisteren thuis van hun vader. Jongste zoon ging naar zijn kamer na ons begroet te hebben en Oudste, tja, ik zag het al aan zijn gezicht. Uit pure frustratie bonkte mijn 17jarige met zijn hoofd tegen de kamerdeur. Ik schrok ervan.
Tegen mij durft hij gerust wat terug te zeggen. Tegen zijn stiefvader ook. Maar niet tegen zijn vader. Nooit. Waarom niet? Bang hem te kwetsen? Gewoon bang? Vaak hoor ik hem zeggen: Dat is zielig voor pap. Waarom is het altijd zielig voor zijn vader en nooit is een grote mond, grof gedrag, of wat dan ook, zielig voor zijn moeder? Of stiefvader?



Ik snap hem wel. Hij is een pleaser. Ergens. Hij wil er niet tussen zitten. Wie wel? Hij is de oudste en heeft meer meegekregen van voor de scheiding en tijdens dan dat wij dachten, waarschijnlijk. Hij is gevoelig en weet en voelt meer dan dat wij weten en dachten. In het begin hebben ex en ik ons beiden laten verleiden tot nare opmerkingen over en weer over elkaar. Ik ben daar al enige tijd mee gestopt, ik wilde zo iemand niet meer zijn en ik was van mening hij ook. Wij hebben altijd tegen elkaar gezegd: We blijven goed met elkaar omgaan in het belang van de kinderen. Helaas, het is niet meer zo. Voor de buitenwereld doet hij alsof. O ja, daar is hij heel goed in en dat doet pijn.Niet voor mijzelf, dat interesseert mij niet, maar voor hem en zijn broer. Als ik hoor en zie hoe Oudste eronder lijdt. Gisteren vertelde hij me dat zijn vader onder het mom van 'een grapje' heel sarcastisch nare dingen over mij zegt. Zijn moeder. En in het openbaar roept ex zo vaak hij kan hoe goed wij het toch doen samen als gescheiden stel voor de kinderen en dat iedereen dat zo moet doen. Inmiddels heeft hij al 2 maanden niet betaald, is hij verhuisd naar onze woonplaats en heeft vele kosten. Ik snap het. Maar dat hij daar de kinderen in betrekt is meer dan kwalijk te noemen.
Ooit was ik ervan overtuigd dat ex nooit maar dan ook echt nooit, mij af zou vallen, tegen niemand, ook niet na de scheiding. Vooral niet tegen zijn kinderen. Inmiddels weet ik dat hij veranderd is en niet ten goede helaas. 

Jammer genoeg heb ik gisteren me even laten gaan. En heb ik, ook uit pure frustratie, tegen Oudste ook wat dingen gezegd die ik niet meer terug kan nemen. Maar waarom is zijn vader altijd zielig en zijn moeder die altijd voor ze klaar staat, alles doet en geeft, niet? Ik begrijp het niet, sterker nog, ik denk dat ik het niet eens meer wil begrijpen. Vader hangt de leuke papa uit, elk weekend dat ze daar zijn een uitje of uit eten en ondertussen maakt hij met woorden hun moeder af. Ondertussen is Oudste murw en apathisch. Hij kijkt voor zich uit, weet het niet meer. Zijn vader wil niks meer voor hem betalen, dreigt met van alles en nog wat, scheldt zijn moeder uit en hij vindt zijn vader zielig want hij heeft tenslotte een hartoperatie gehad en een aantal tia's. Dat laatste is zielig, maar geen reden om de acties te doen die hij doet.

Een kind is de dupe van een scheiding. Hoe je het ook wendt of keert. Vroeg of laat komt het eruit. Gaan ze worstelen met hun identiteit. Wie ben ik? Wat ga ik zelf doen? Maak ik later dezelfde fouten als mijn ouders? Oudste praat niet, die wordt boos. Sluit zich af en raakt snel gefrustreerd. Maakt zichzelf wijs dat het niet aan de scheiding ligt, die is immers al zolang geleden. Maar dat heen en weer gereis en dat getrek aan hem, alleen aan hem niet aan zijn jongere autistische broertje, door zijn vader eist zijn tol. Er wordt veel van hem geëist. Misschien wel meer dan hij aan kan op dit moment. Misschien ziet zij moeder het te somber in, misschien niet. Het enige wat ik weet is dat mijn hart huilt voor deze bijna volwassen jongeman die worstelt met zichzelf, die zijn vader wil pleasen en niet voor zichzelf durft op te komen.


Een belangrijk element bij een echtscheiding is loyaliteit. Als kind heb je een onlosmakelijke band met allebei je ouders, een echtscheiding doet iets met deze band. Alle kinderen zijn wat dat betreft hetzelfde; ze willen allemaal loyaal blijven naar beide ouders toe. De omgeving houdt hier meestal geen rekening mee, integendeel vaak wordt er aan je getrokken. Ouders beseffen vaak niet wat het voor jou als kind betekent wanneer ouders elkaar over en weer beschuldigen.
Je kan niet verwachten dat dit niets doet met jou als kind als je vader of moeder zich steeds weer negatief uitlaten over hun (ex) partner. Hoe dubbel is het als je steeds hoort hoe slecht die ander is, en vervolgens wordt er tegen jou gezegd dat het goed is als jij wel gewoon contact hebt. Deze 'dubbels' kunnen je als kind emotioneel verscheuren. Zeker wat oudere kinderen hebben een extra gevoeligheid voor deze bewuste en onbewuste signalen, zij kiezen vaak voor de ouder die in de steek is gelaten en/of het moeilijkst heeft. Een kind kan dan zelfs in de `partnerrol' schieten.



En even weet ik niet meer wat ik moet doen om hem te helpen hier doorheen te komen en zit ikzelf ook even vast. 

Het enige wat ik zou willen doen is zijn hand vasthouden en hem laten weten dat we er samen wel komen. Dat hij er wel komt. Als hij maar zou praten en misschien wel hulp zoeken bij wat hem dan ook dwars mocht zitten. Maar misschien zie ik het wel te zwaar en komt hij straks weer vrolijk uit school en is hij het weer helemaal vergeten, zoals wel vaker. En heb ik me voor niks zorgen zitten maken. Zoals wel vaker.

© KH


Bron: http://www.internethulpverlening.nl/jongeren/168061_115-kind-van-gescheiden-ouders