Wednesday Wisdom; old age

When I was at work this morning at an elderly lady's home who has Alzheimer's she told me that her children told her they would put her back into the home she had been in while recovering from a severe pneumonia. I thought that perhaps she was exaggerating or didn't remember. But then one of her childern came over. I was almost done working and while I was clearing away some things I heard them say; 'If you don't stop complaining all the time, we'll put you back into that home' 

I was speechless. The lady immediately started to say that she didn't want to, she wanted to stay where she was. When I was putting on my coat to go home, she said to me; 'See? They always tell me they'll put me back into that home' 'That's because you say to everyone that we don't come to visit you' they said 'How do you think that makes us feel?'
When I got home the first thing I did was call my own mum and tell her how much I love her.
I told her what had happened and she said; "They probably don't remember that their mother has taken care of them when they needed it" Leave it up to my mum to come up with a snappy remark ☺
It's been on my mind all day now ever since I left them there. I just can't understand how anyone can talk to their mother like that.
She's such a sweet lady, perhaps she is demanding now she's forgetful, but you must understand she doesn't remember things. They will miss her when she's gone and then it will be too late! 

© KH

Worrying

Being able to write my blogs in English I hope to achieve that I will reach more people. I miss writing, I mean, I do write of course a lot actually. But mostly it's fanfiction nowadays. But I also miss writing my personal stuff about self-exploring, or things like that.

I've been quite busy with 'some actor' of late. Tweeting away with a lot of new friends. That's all well and good and I love it honest I do. I love all the new friends as well, dearly I might say! We all think alike as well, which is no surprise to me really. Things have a way of evolving as I've found out in the past. Then why do I worry so much if I know all of that? If I know that thing turn out the way they are supposed to, why do I keep on worrying? If someone could kick my behind now, please!

I have told before (in Dutch) I work with elderly people. Our government has descided in 'all their wisdom' it's nescarry to have cutbacks and to do that they think they must strike the weakest of the society the hardest, there's not ifs or buts about it. They just think it's justified. So I have to stop working at people I work with for 7 years now only because they live in another area than where I live. I have to cycle to far, or something like that. It's easier my boss thinks if i work closer to home. And the people only get half the time they were getting so we have to do all the work in half the time. Which is impossible of course. But I'm sure the people sitting at their desks who thought it all through know best.

Now I'm getting all new clients, elderly people, and because I have a contract they have to give me new ones. It's not that I'm without a job, it's just I have to work harder, at more elderly peoples homes.
Now that I wrote it all down it sounds like I'm complaining, a lot! But I really can't stand injustice. I don't like that these people who worked their whole life to make a good healthcare system possible, now don't get it theirselves. That our government is tearing it all apart. They say elderly people should live on their own longer, but they don't give them the means to do so. It's all very unfair, in my eyes.

So I worry, for them, for myself because I don't like changes so much. And new people means change. But maybe change is good. Who knows. One needs change. Even if I find it difficult:

I'll keep hanging on to that thought. It's a good one. I like butterflies. So I'll try to embrace these changes eventhough I find them difficult. I will learn to live with them. And I do need to stop worrying as well. See? I knew it was a good idea to start writing again! :)

© KH

De verloren geest

Ik raak er vanaf
Vergeet een hoop
Waar ik mee bezig was
Of wat ik zei
Drie schepjes suiker in zijn koffie
In plaats van een
Het is wel wat veel
Maar ik was het vergeten

Ik ken jou niet
Wie ben jij eigenlijk
Moet ik dat weten?
Ga gewoon weg
En waar bemoei jij
Je nu helemaal mee?
Wat zei je ook al weer?
Nou weet ik het niet meer

Ze zeggen dat ik alles
Zo vaak herhaal
Dat ik het al gezegd heb
Ik zou het echt niet weten
Voor mij is het de eerste keer
Iedere keer opnieuw
Of heb ik dat al gezegd?

Ik zet de verwarming hoger
Het is hier koud niet?
Dan loop ik weg
En denk: heb ik de kachel hoger gezet?
Om terug te lopen
En hem weer hoger te zetten
Wie heeft er aan de verwarming gezeten?
Het is hier zo warm

Ik raak het kwijt
Mijn leven, mijn verstand
Straks herken ik mezelf niet meer
Ik zou niet weten wat te doen
Als het stil wordt in mij
En ik me af moet vragen
Als ik in de spiegel kijk
Wie ben jij eigenlijk
Ik ken jou niet

© KH

Bovenstaand gedicht heb ik geschreven voor alle ouderen en speciaal voor de ouderen waar ik werk die de laatste tijd zoveel vergeten.

Zorgen om de Zorg

Vandaag is er een Landelijke Demonstratie in Nieuwegein met een debat omdat de regering plannen heeft de thuiszorg voor 75% uit te kleden. Omdat ik in de thuiszorg werk, zou je denken dat ik zou gaan. Niets is minder waar. Ik ga werken. Ik moet vandaag werken tot half 5. 'Mijn mevrouw' heeft hulp nodig en kan niet veel meer zelf. Moet ik dan maar tegen haar zeggen: 'Sorry, er is geen hulp vandaag, ik ga staken.' Zij staakt ook niet, kan niet staken, terwijl haar pensioen gekort wordt, haar AOW gekort wordt. 

Hou me ten goede: Ik sta honderd procent achter deze demonstratie! Absoluut! Als niemand zich laat horen denken ze daar in Den Haag dat ze alles maar kunnen maken. Ons kabinet had besloten dat de verzorgingstehuizen te duur waren, alle ouderen moesten zoveel mogelijk thuis blijven wonen! Een goed plan. Maar nu ineens moet er maar liefst 75% op de thuiszorg bezuinigd worden.  Naar verwachting gaan 58.000 banen in de thuiszorg verdwijnen.
Dus de ouderen die mét hulp van diezelfde thuiszorg thuis zouden kunnen blijven wonen, kunnen dat ineens niet meer. Zij zouden naar een verzorgingstehuis moeten zonder deze thuiszorg. Nee, zegt de regering, er zijn kinderen, buren, naasten, die kunnen wel voor deze ouderen zorgen. De zogenaamde Mantelzorg. 
Stel: Je bent achterin de 80 begin 90 (die mensen waar ik nu voor werk in die leeftijdscategorie) en je woont in Brabant. Je kinderen wonen in het Noorden van het land, of weet ik waar, in Australië. Komen die dan 'even' heen en weer om je te verzorgen? Deze regering gaat er maar vanuit dat iedereen maar bij elkaar woont, of dat iedereen maar tijd heeft om dat te doen. Volgens mij was het deze zelfde regering die er op aandrong dat man én vrouw allebei moesten gaan werken. Man en vrouw hebben hun eigen werkzaamheden, hun eigen gezin en dan moeten ze ook nog even heen en weer rijden om pa en ma te verzorgen wat geen 'kattepis' is. Als het blijft bij 1x in de week de wekelijkse boodschappen dan is het nog tot daaraan toe. Maar helpen bij opstaan, helpen bij het huishouden, steunkousen aan en uit elke dag twee keer. Ga er maar aan staan. Hier is echt heel lang over nagedacht door de dames en heren in Den Haag, u hoort het wel. En dan hebben we het nog niet over het feit dat als het 'eigen' is er vaak niet geluisterd wordt naar adviezen. (weet ik uit ervaring van mijn moeder en oma)

Mijn werk wordt nogal eens afgedaan als ' een beetje poetsen'. Niets is minder waar. 
Huishoudelijke zorg is méér dan poetsen. Thuiszorgmedewerkers zijn de oren en ogen van de zorg en signaleren in een vroeg stadium wanneer mensen achteruit gaan. Maakt mijn cliënt haar post nog wel open? Ligt er beschimmeld eten in de koelkast? Is meneer nog helder of gaat zijn toestand achteruit? Daarmee voorkomen zij dat ouderen sneller aangewezen zijn op de veel duurdere verpleeghuiszorg. Huishoudelijke zorg is hard nodig en waardevol en veel te belangrijk om zo maar af te schaffen. Met onze kennis van ziektebeeldherkenning signaleren wij veel sneller en eerder iets zodat wij dat weer door kunnen geven aan onze collega's van de zorg die dan eventueel kunnen ingrijpen.

Ik heb onderstaande petitie getekend. Om zo toch een beetje te protesteren, namens mijn oudjes. Zodat ik toch vanmiddag bij mijn mevrouw kan gaan werken en zij niet in de kou staat. 
Mijn collega's, cliënten en ik willen van de Regering: 

• dat de huishoudelijke zorg een nuttige en noodzakelijke vorm van zorg is;
• dat door de wens van de regering om mensen langer thuis te laten wonen, huishoudelijke zorg júist nodig is;
• dat de cliënten van de huishoudelijke zorg nu en in de toekomst recht moeten blijven houden op goede zorg;
• dat de huishoudelijke zorg fatsoenlijk betaald dient te worden op minimaal FWG 15;
• kortom, dat de huishoudelijke zorg voor iedereen behouden moet blijven,

Wil jij ook dat ouderen in Nederland langer thuis kunnen blijven wonen, teken dan alsjeblieft onderstaande petitie. Bedankt, namens mijn oudjes. 

petitie

© KH

Het werk mee naar huis

Jarenlang deed ze haar werk al met veel plezier. Natuurlijk was ze onderbetaald en ondergewaardeerd, maar niet door de mensen waar ze dag in dag uit over de vloer kwam. Daar bood ze een luisterend oor, een arm waar nodig en als ze weg ging was ook het huis of appartement weer schoon. De oudjes, zoals ze hen liefkozend noemde, waren een deel van haar leven geworden. Bij de meesten was ze al verscheidene jaren kind aan huis en behoorde ze bijna tot het meubilair zoals 1 van haar meneren gekscherend tegen haar zei.

Altijd was er een bakje koffie, en zelfs soms een glaasje vers uitgeperst sinasappelsap voor ze begon. ‘Je moet wel aan jezelf denken hoor’, zeiden ze dan. ‘Vitamines nemen’. En dan werd er een glas sap voor haar neer gezet.
Soms liet ze honden uit als haar mensen slecht ter been waren of werden. Door weer en wind fietste ze de hele stad door, soms zelfs buiten werktijden als haar oudjes weg moesten en er een hond uitgelaten moest worden en de kinderen van de oudjes niet beschikbaar waren. Ze bakte extra oliebollen op oudejaarsdag voor al haar oudjes en zo hadden zij ook wat lekkers bij de koffie.

Alleen als haar oudjes wat mankeerden, bleef ze er thuis mee rondlopen. ‘Je moet je werk niet mee naar huis nemen’, zo werd er tegen haar gezegd. Niet alleen door haar vrienden en familie maar ook haar werkgever. Ze vond dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ze gooide haar ziel en zaligheid in haar oudjes en dan moest ze thuis de knop ineens omgooien? Ze probeerde het op de terugweg naar huis uit. Knop omzetten. Als ze op de fiets stapte zette ze in gedachten een knop om. De hele weg had ze de tijd om het van zich af te zetten. De ene keer lukte het beter dan de andere keer. Het lag er maar net aan wat haar oudjes haar verteld hadden. De ene mevrouw werd zo vergeetachtig, de andere had nachtmerries, weer een ander werd depressief van de donkere dagen. Het maalde maar rond in haar hoofd. Iedere dag weer een ander oudje en ieder dag weer andere verhalen. Over korten van het pensioen, over korten in de Zorg, over kwaaltjes. Het liefst zorgde ze de hele tijd ervoor dat ze niets te kort kwamen. Je werk niet mee naar huis nemen, pff het was echt makkelijker gezegd dan gedaan, zo vond ze.
Ze ging het helemaal over een andere boeg gooien!

‘Lust u nog een bakje koffie? En u ook?, genietend van het gekeuvel schonk ze nog koffie in. Op de bank zaten de mevrouwen van dinsdag en donderdag druk in gesprek, in de leunstoel de meneer van maandag en op de andere stoel de mevrouw van vrijdag. Het was een gekakel van jewelste. De meneer van maandag zei tegen de mevrouw van vrijdag: ‘Wat een herrie, ik kan niets verstaan met al dat gekakel door elkaar, dat wil niet met mijn hoorapparaat hoor. U moet iets harder praten!’
Het ging over kwaaltjes, politiek en zorg, pensioen, de foto’s van de kleinkinderen waren al uit de tassen gevist.

En terwijl ze de jassen van haar oudjes ophing en glimlachend naar ze keek dacht ze: ‘Wie zei ook weer dat ik mijn werk niet mee naar huis mocht nemen’?

© KH

(enige gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval)

Zorg voor de zorg

“If you don’t like something, change it. If you can’t change it, change the way you think about it.” ~Mary Engelbreit

Als het over onrechtvaardigheid gaat in combinatie met 'mijn oudjes' dan wind ik me vaak op. Dan word ik boos en als ik het dan, zoals gisteren, van me af probeer te schrijven, lukt dat niet altijd. Soms blijven dingen ook malen in je hoofd. Als je van je oudjes af komt en je ziet hoe het met ze gaat. Je neemt het mee naar huis, ik wel. Je kunt als huishoudelijke hulp weinig doen, dan ze een luisterend oor aanbieden, je hebt wel een signaalfunctie maar verder kun je ook niet veel meer doen dan iets doorgeven. En dan maar hopen dat verzorgende, familie er wat mee doen.

Zo ook net: Mijn voorwerkster belde en ik kon een en ander doorgeven over een tweetal cliënten waar ik me wat zorgen over maakte. Zij zou de schoondochter van de ene cliënt bellen want dat klonk toch wel zorgelijk. De andere mevrouw heb ik zelf nog maar even gebeld. Ik was er vanmorgen nog maar het zat me niet lekker. Wee mijn gebeente als ik haar dochter bel! Ik mag haar dochters niet ongerust maken! Maar toch, ze vond het wel fijn dat ik even belde om te vragen of het wel ging.
Alleen ik moet het niet mee naar huis nemen. Het moet thuis niet blijven malen. Daar moet ik aan blijven werken.

Het valt natuurlijk niet mee. Zorgen doe je met je hart, ziel en zaligheid. Anders moet je dit werk niet gaan doen. Daarom maak ik me ook druk over veranderingen in die zorg, het betreft mezelf en mijn 'oudjes'. Alleen ik kan het niet veranderen. Ik kan de situatie niet veranderen. Ik maak me er druk over en dat heeft dus geen enkele zin. Het beïnvloed mij, het levert spanning op en daar schiet niemand iets mee op.
Ik zal de manier waarop ik ermee omga moeten veranderen. Wat niet mee zal vallen, aangezien ik dagelijks met deze mensen te maken heb. En zie hoe het hen ook aangaat en veranderd. Je bent na zoveel jaar bij dezelfde mensen gewoon vergroeid met ze. Je hoort erbij. En dat is alleen maar prettig omdat je veranderingen in gedrag, houding en gezondheid meteen bespeurt en kunt signaleren bij de mensen. Ook dat hoort er bij.
Ik weet dat ik het los moet laten, vertrouwen moet hebben dat het goed komt. Zoals altijd.

Wat ik nog moet leren is mijn werk op mijn werk te laten en niet mee naar huis te nemen, al zie ik 'mijn oudjes' niet echt als werk, maar meer als mensen die bij mij zijn gaan horen.

© KH

Ouderen en zorg anno 2012

Veel senioren krijgen huishoudelijke hulp omdat ze zelf, door ziekte of handicap of ouderdom, niet meer in staat zijn om de huishoudelijke taken uit te voeren.
Minister Schippers van Volksgezondheid heeft onlangs aangekondigd dat door bezuinigingen de senioren zelf de huishoudelijke verzorging moeten gaan regelen en betalen.
Hiermee geeft zij een tegenstrijdige boodschap af: senioren moeten langer thuis blijven wonen want een verzogingstehuis is te duur. Maar tegelijkertijd worden door deze bezuinigingen de senioren niet meer in staat gesteld om zelfstandig thuis te blijven wonen.
Senioren die een beschutte woonomgeving hebben kunnen vanaf 2013 al niet meer terecht in een verzorgingstehuis en worden gedwongen om thuis te blijven wonen.
Een voorbeeld:
Mijn oma is 90. Een paar weken geleden had ik haar aan de telefoon en was ze helemaal over haar toeren. Ze had de mevrouw van de gemeente uitgescholden. 'Oma toch', schrok ik. 'Ja het is wel goed', zei oma, 'Ik heb gezegd dat ze het maar bij die hoge heren weg moesten gaan halen'. Bij navraag bleek dat de mevrouw van de gemeente haar hulp van 3 uur in de week gehalveerd had. Anderhalf uur, wat moet je in anderhalf uur doen, vroeg ik me af. Ik werk zelf in de thuiszorg en weet wat het is. Een aantal ramen zemen en weg kun je alweer, geen tijd meer om de badkamer te doen, of te stofzuigen, dingen die ouderen toch echt zelf niet meer kunnen!
Oma woonde toen nog helemaal op zichzelf in een 55+ appartementencomplex. Ze had dus 1x in de week een hulp in de huishouding, stofte elke dag zelf (ja elke dag!) en liep uiteindelijk toch maar met die rollator waar ze zo de pest aan had. Want het lopen ging niet zo best meer. Ze had het zicht jaren geleden uit haar ene oog verloren dus diepte zag ze niet meer. Oma woonde daar dus.
Want mijn oma heeft een hersenbloeding gehad. En sinds vandaag zit oma in een logeerkamer in een zorgcomplex, niet in haar woonplaats maar een stuk verder weg, omdat er in haar woonplaats geen plaats was.

Vanmorgen kwam ik bij mijn laatste nieuwe cliënt. Een mevrouw die ik er net bij gekregen had. Zelf heeft ze al jaren hulp, steeds van een ander. Ik ben net 2 weken bij haar, 3 uur in de week. Ze vertelde me dat ze gehoord had dat er bezuinigd gaat worden op de thuiszorg voor ouderen. Dat de uren gehalveerd gaan worden. Wat moet ze nu? Ik zeg van niets te weten nog, en dat is ook zo. Ik heb het alleen van mijn oma gehoord en uit het nieuws wat opgevangen. Ik kan haar niet geruststellen, mezelf trouwens ook niet.

Mevrouw Schippers en trouwens alle hoge dames en heren in Den Haag, zouden zich dood moeten schamen.
Ze zouden eens mee moeten lopen, het in de praktijk moeten mee maken! Hoe de meeste ouderen best wat willen inleveren, ze leveren ook immers al een deel van hun pensioenen in, maar waarom moet deze generatie, die na de oorlog ons land immers opgebouwd heeft, die niet kunnen staken, protesteren, waar niet naar geluisterd wordt, maar in blijven leveren? Is het de bedoeling van mevrouw Schippers om al deze ouderen, die zich zorgen maken, die zich druk maken, want geloof mij maar, ze maken zich enorm druk over hun huishouden, hun hulp, is het haar bedoeling deze ouderen zo de verzorgingstehuizen in te jagen? Want daar is ze nu dus goed mee bezig! En dat is dus duurder dan 3 uur thuiszorg in de week. Het is in het belang van de ouderen én in het belang van mevrouw Schippers om de ouderen zolang mogelijk in hun eigen vertrouwde omgeving te laten wonen. Door maar steeds te korten, hen zelf te laten betalen (veel ouderen kunnen dat niet) jaagt mevrouw Schippers hen regelrecht naar de bejaarden/verzorgingstehuizen.

Het is een schande dat de mensen die ons land weer opgebouwd hebben nu moeten boeten. Het respect wat zij zo verdienen, krijgen zij niet van de overheid! Ik persoonlijk vind het heel erg dat 'mijn oudjes' op deze manier aan de kant gezet worden, weggestuurd, zonder nadenken. Je houdt je hart vast voor als je zelf later bejaard bent. Mevrouw Schippers zal dat probleem niet hebben, zij zal later hulp kunnen betalen van haar gouden handdruk. Maar dat geluk hebben de meeste ouderen niet helaas.

© KH