30 Days Challenge; Strong belief

“It is easy in the world to live after the world's opinion; it is easy in solitude to live after our own; but the great man is he who in the midst of the crowd keeps with perfect sweetness the independence of solitude.” - Ralph Waldo Emerson

The Challenge of today:

The world is driven by passionate spirits, powerful ideas, and fearless actions. What is a strong belief that you possess what is not shared by friends and family? What inspires your faith, and what have you done to actively respond to it?

That's a tough one. A strong belief that I have is that Everything happens for a reason. You meet the right people at the right time, even the ones you can't get along with, if only to learn from them. It may not always be easy this belief. When loved ones get sick, or worse; die, that belief is being tested. But isn't that what it is for? Testing you? It is hard to be honest to let go of the idea of not controlling everything. Like now for instance; my youngest son is quiting his cooking education and doesn't know what he want's to do next. My first instinct always is to worry, to be on top of it, to hover over him. But I also know that if I let go, if I keep thinking that it is happing for a reason, it will be okay eventually. It is his life, his journey and I can be there for him if he want me to but he has to make his way through life on his own and figure out what he wants on his own. So let go and remember that everything happens for a reason. But that's not to say it is easy to do all the time. I'm trying though. 

© KH 

You can also read at Daan's challenge

Anxiety

It seems like I keep writing these kind of blogs for as long as I'm writing blogs. If one reads back at my older (Dutch) blogs I'm always struggling with myself, with letting go, with anxiety issues.
With feeling truely free of all burden and stress because isn't that what we all really are after?

The last days/week(s) I've had this feeling again: What it is, I really can't say. It's not that 'stone on my stomach' kind of feeling I've had before, no this time the stone rests higher. More on my chest. Plus there's an uncomfortable nagging (not even a pain) in my side, just below my rib on the left side. Of course I started Googling. I always do. One does not feel happy while Googling on these matters! You really start feeling ill doing that! Not only do you start thinking like you have a heart condition but also you're starting to worry you might have a whole lot more!
Speaking of anxiety!

It says there that women in there (early) menopause have more change of getting heart attacks or other heart conditions and the symptoms they were describing were very similar to the ones I'm having because of menopause! Go figure! Of course I can go to see my doctor but I never do anyway. The times I see them (they are a couple) I can't even remember.

I just know what to do. But why don't I? I'm anxious because of the things above and because of the things with my teens and hub happing. Just the normal every day things that get to me. And because I can't share them with another grown-up (read: their dad or a partner who hasn't got autism) everything feels like it's on my shoulders or in this case on my chest.
I know what to do, I did it many times before I just need to do it again. That nagging feeling in my side is from my bowels. So I need to watch what I eat, exercise more and try and lose weight. Yes that again. The anxiety comes from bottleling things up too long. I need to meditate more and write, for god's sakes write woman! You know that helps you! It really doesn't matter if no one reads it! (well it does but if it helps me...)

Of course if none of this will help I will go to the doctor, but I'm fairly sure this will all help. It's just me being stupid and not listening to my body again. My mind wanting to take over and my body saying: What you're doing? Stop that!
My motto in life is: Everything happens for a reason, I really should trust that it does more:

So let it go, don't get so worked up about everything and everyone and eat the right food, exercize more and meditate!
And all will be well in the world! And my body and mind.

© KH

Everything happens for a reason

“Life is too short to wake up with regrets. So love the people who treat you
right. Forget about those who don’t. Believe everything happens for a reason. If you get a chance, take it. If it changes your life, let it. Nobody said life would be easy, they just promised it would most likely be worth it.”
― Harvey MacKay

Mijn lijfspreuk sinds jaar en dag is: Everything happens for a reason.
Alleen soms, heel soms, vergeet ook ik dat wel eens. In tijden dat het leven even tegen zit. Als het moeizaam gaat. Zoals met schoonmoeder (dat valt haast niet te snappen dat daar een reden achter zit al zal dat vast wel) en nu met Oudste die weer een jaar mbo niet gaat halen. Voor de tweede keer. En voor de tweede keer moet hij op stel en sprong een andere opleiding gaan zoeken. Alleen hij weet niet wat. Hij weet niet wat hij echt wil in het leven.

Mentor raadde vavo aan. 'Wat?' vroeg ik. 'Wat is dat nu weer?' Dat bleek dus havo in 1 jaar te zijn. Wat je normaal in 2 jaar doet. Zou hij daarna naar het hbo kunnen. Iemand die een motivatie probleem heeft en laten we wel wezen, een mentaliteitsprobleem zal havo in 1 jaar tijd echt niet vol kunnen houden. Wat hij nu aan werk liet versloffen gaat dan ook echt niet lukken. Ik ken mijn pappenheimer(s).
Aan de ene kant wil hij wel de media vormgeving in. Maar aan de andere kant, bij de politie lijkt hem ook zo leuk! Hij heeft een enorm gevoel voor rechtvaardigheid en doortastendheid (behalve als het op schoolwerk aan komt zo blijkt). Wat gisteravond wel weer bleek toen hij meteen de telefoon pakte om de politie te bellen toen er een enorme geluidsoverlast was veroorzaakt door een stel jongeren met hun auto's en geluidsinstallatie bij de middelbare school bij ons in de straat om half 12. Het liefst was hij er zelf op af gegaan, maar toch maar beter de politie gebeld. Je weet het maar nooit vandaag de dag. Hij had ook al gesolliciteerd bij de politie. Al 2 jaar wil hij dat en al 2 jaar is hij te jong. Dit jaar wordt hij eindelijk 18 en is hij niet meer te jong. 'Mam, zal ik anders maar in het leger gaan?' vroeg hij me. Mijn haren stegen te bergen. Aangezien ik zelf in mijn jeugd 'in dienst' gezeten heb met een vader die majoor bij de landmacht was, leek me dat nou geen aanlokkelijk idee. (sorry pap) Behalve dat: Hoefde mijn vader nooit naar het buitenland behalve de jaarlijkse drie-wekelijkse oefening in Seedorf, tegenwoordig is dat wel anders! Niet iets wat een moeder nou direct staat toe te juichen.

Na een hoop gesprekken gevoerd te hebben met mentor en zijn vader besloot hij om 'dan maar' zijn pijlen te richten op media vormgeving. Tot vandaag het telefoontje van de politie kwam. Hij mag komen praten. Een corpsvoorlichting en aansluitend een intake gesprek. Uiteraard heb ik hem meteen gebeld. Dit roept hij al vanaf dat hij klein was. Het kwam meteen ná zijn wens om 'paleontholoog' te worden. Wat hij echt vanaf zijn twee jaar wilde tot de politie in beeld kwam dan.
En omdat ik zelf altijd denk dat alles gebeurd voor een reden, is dit misschien wel nét op het juiste moment, op het juiste tijdstip. Misschien moest hij wel 2x blijven zitten op het mbo om bij de politie te kunnen, want 2x was hij te jong om erbij te kunnen en nu niet!
Het is alleen nu wat hij er mee gaat doen! En hoe hij zich gaat opstellen.
Dat heeft alleen hijzelf in de hand. En ik, ik kan alleen toekijken en hopen dat hij een voor hem juiste keuze gaat maken. Het heeft nu zijn eigen lot in handen, voor de rest van zijn leven. Ik hoop alleen maar dat hij dat ook beseft.

© KH