Gedachteloos

Caution is the eldest child of wisdom. – Victor Marie Hugo

Ondanks dat ik eindelijk de stap naar de osteopaat gezet heb, blijf ik nog wel last houden van mijn Frozen Shoulder.. Nu ben ik ook nog maar 2 x geweest, volgende week mag ik weer, maar volgens haar moest er langzaamaan verbetering in komen. Nu ben ik nooit iemand met veel geduld geweest, maar hierbij is ook weer geduld een schone zaak. Of zoals mijn oma zou zeggen: zoetjes aan dan breekt het lijntje niet.

Vanmorgen was ik aan het werk en stond ik op de huishoudtrap de ramen te zemen bij mijn mevrouw van dinsdag. Haar overbuurvrouw, een jonge vrouw van ergens begin 20, is aan het verhuizen en kwam aangereden met haar auto en stopte voor de deur onder luid getoeter. Ik schrok in gedachten verzonken. Ik wilde een stap terug doen, van de trap af en schoof zo van de huishoudtrap naar beneden. Natuurlijk stond ik weer met mijn 'slechte' arm die me niet op kon vangen aan de verkeerde kant. Dus met 1 arm aan de trap geklemd en de andere proberend mezelf op te vangen, hing ik half tussen trap en een stoel in.
Natuurlijk op mezelf foeterend dat ik niet beter uit had gekeken. Ik ging weer staan en voelde hoe zeer mijn schouder weer deed. Die had een flinke klap gehad.
Later kwam de overbuurvrouw binnen en onder: 'Viel jij nou? 'ons mam' en ik lagen in een deuk!' denderde ze voort tegen mijn mevrouw. Ik mompelde iets van: 'ja nog bedankt' en ging verder waar ik mee bezig was.

Stom vond ik het wel van mezelf. Waarom ben ik niet meer bezig met mijn gezondheid, mijn lijf en let ik niet beter op met wat ik doe! Het is toch al een zwakke plek en zo duurt het nog langer voor het genezen zal.

 

Hetzelfde met mijn gewicht. Ik trok thuis gekomen mijn nieuwe spijkerbroek aan die ik morgen aan wil als ik naar mijn zus ga. Och dacht ik, die ga ik vast 'inzitten'. Er viel weinig in te zitten. Hij zit veel te strak. Hetzelfde model als wat ik altijd had, bleek vervangen te zijn door een stretch broek die anders zit dan mijn oude spijkerbroek. Ik kon amper ademhalen. Nee, ik hoefde hem niet te passen, die zou wel passen, riep ik nog. Het was tenslotte dezelfde! Niet dus. Zonde van mijn geld. Waarom laat ik dat toch op zijn beloop, dat gewicht van mij? Ik weet dat het er af moet, dat ik er wat aan moet gaan doen, maar ik doe het niet. Al is het maar een paar kilo dat ik weer wat lekkerder in mijn vel zit. Maar nee, te lui, en ik weet dat goed van mezelf.

Mijn moeder neemt mijn zus, petekind en mij in mei mee naar Londen, voor een paar dagen. Subtiel liet ze vallen dat ik dan wel conditie moest hebben. Of we de marathon gaan lopen, vroeg ik. Zijn er geen metro's meer? De laatste keer dat ik in Londen was nog wel. Ik was fijngevoelig. Mijn gewicht en conditie zijn een té teer onderwerp. Ik weet het donders goed, maar ze mogen het niet aansnijden. Het onderwerp, niet het gewicht, hoewel... dát zou ook schelen.
Ik heb nog een maand tot we naar Londen gaan. Ik denk dat ik toch maar eens mezelf tot de orde moet gaan roepen. Geen woorden maar daden. Lopen, wandelen, wat dan ook om wat fitter te worden. Van mijn luie gat af en wat gaan doen. Ik word al moe als ik eraan denk....

 

Eigenlijk doe ik alles gedachteloos, terwijl ik zo graag mindful bezig wil zijn. Ik laat het weer helemaal los of heb het los gelaten. Fout bezig zeg ik dan weer tegen mezelf. Ik baal er van, maar dat helpt niet. Ik moet veranderen, mijn gedachten over mijzelf en mijn lijf veranderen. Dan moet het beter gaan, zegt men...




Misschien moet ik dat maar eens vaker toepassen in plaats van het alleen maar opschrijven. Er naar leven, in plaats van er over denken. Starting NOW!


© KH

Onderwijs Finland, iets voor Nederland

                                                                               

Gisteren had mijn Jongste zoon zijn 2e intake gesprek voor het mbo. Het 1e intake gesprek was niet zo goed gegaan. De man die de intake afnam had de achternaam van zoon gezien, die uniek is, en vergeleek zoon met zijn broer die daar ooit 1 jaar compleet verknald heeft. Hij zou hem niet aangenomen hebben. Ik ben ervan overtuigd dat de ene broer de ander niet is en zoals het in mijn karakter ligt, ging op mijn achterste benen staan. Meteen na het telefoontje van de mentor dat het niet goed zat, in gesprek met haar gegaan. Dit kon niet. Zou mijn Jongste in een andere woonplaats veel verder weg, voor kok moeten gaan leren alleen omdat 1 man vond dat hij wel zijn broer achterna zou gaan? Gelukkig was de man van gisteren het met mij eens. De ene broer is de andere niet, zo vond hij ook. Jongste had zijn beste beentje voor gezet, ging wat beter en enthousiaster reageren en de man zou hem een positief advies geven. Gelukkig! 

Omdat wij lang moesten wachten voor de intake zou plaatsvinden, het was nogal een weer ook gisteren, zat ik wat te bladeren in wat tijdschriften die er lagen. In 1 van hen stond een artikel over het Finse onderwijssysteem. Daarin stond dat die vele malen beter was dan die in Nederland. Het LAKS zou zelfs graag willen dat het systeem hier in Nederland ook ingevoerd zou gaan worden. 
Leerlingen in Finland gaan pas op hun zevende naar school en tot en met hun zestiende gaan ze naar het basisonderwijs. Voor kinderen die jonger zijn, zijn er vormen van kinderopvang, maar die zijn vooral gericht op spelen en niet op cognitieve ontwikkeling. Het idee daarachter is dat het voor een harmonische ontwikkeling van een kind belangrijk is dat er niet te jong een beroep op het intellect moet worden gedaan. Er wordt veel tijd besteed aan basisvakken als taal en rekenen, maar dat gaat niet ten koste van vakken als handvaardigheid, kunst, muziek en sport. Leerlingen werken vaak in kleine groepjes en de leraar stemt de opdrachten af op de individuele mogelijkheden van de kinderen. 

Daarna kunnen ze kiezen voor beroepsonderwijs of wetenschappelijk onderwijs. Hoewel kinderen vanaf hun zevende pas leerplichtig zijn, gaan veel kinderen wel al een jaar eerder naar een voorbereidende klas. Ze krijgen ook tot en met de zesde klas les van één en dezelfde klassenleraar! 

Daarna verzorgen verschillende leraren de vakken. Leraren doceren dan één of twee vakken. De basisschool bestaat uit negen klassen, met aansluitend een vrijwillige tiende klas. Aan het eind van de negende klas moeten de leerlingen een examen doen op basis waarvan wordt bepaald of ze naar het voortgezet onderwijs gaan of naar de tiende klas. Door dit systeem krijgen alle leerlingen tot hun zestiende
hetzelfde onderwijs. 

De Finse scholen zijn over het algemeen klein. Een klas bestaat doorgaans uit ongeveer 20 kinderen. Alle kinderen ontvangen gratis onderwijs, gratis maaltijden, gratis gezondheidszorg en gratis transport en gratis onderwijsmaterialen. Iedereen heeft dus dezelfde mogelijkheden om goed onderwijs te ontvangen. Docenten kunnen zich zo concentreren op onderwijzen en leren. De kwaliteit van het onderwijs is op alle scholen ongeveer hetzelfde en er is geen competitie tussen scholen. 
Tot en met hun 15e levensjaar doen leerlingen geen gestandaardiseerde toetsen en examens. Leerlingen kunnen daardoor leren in een angstvrije omgeving waarin creativiteit en eigen initiatief worden aangemoedigd. Leraren ontwikkelen hun zelf opdrachten en voor de leerlingen. Ze geven geen cijfers, maar beschrijvende feedback. De Finnen vinden het niet reëel om alle kinderen dezelfde testen te laten doen omdat zij allemaal verschillende kwaliteiten hebben.

Leerlingen blijven van hun zevende tot en met hun zestiende bij elkaar in de klas. Ze hoeven dus niet op 11 of 12-jarige leeftijd al te kiezen voor een school voor voortgezet onderwijs. Dat is mogelijk omdat de leerkracht de opdrachten afstemt op de individuele leerlingen, die meestal in kleine groepjes werken. Als een leerling op zestienjarige leeftijd het verplichte onderwijs heeft doorlopen, kan hij/zij kiezen tussen het voorbereidend wetenschappelijk onderwijs (gevolgd door de universiteit) of voor het hoger beroepsonderwijs. Hoewel degenen die een diploma van een beroepsopleiding hebben behaald het recht hebben om academisch onderwijs te gaan volgen, wordt dit slechts door weinigen gedaan.

Finse docenten geven per dag maar drie of vier lessen van 45 minuten. Dat is aanzienlijk minder dan in bijvoorbeeld Nederland en de Verenigde Staten. Het idee daarachter is dat leraren tijd en energie moeten hebben om op eigen initiatief op een creatieve wijze lessen te ontwikkelen die inhoudelijk een hoog niveau kennen en goed aansluiten op het leren van de leerlingen. Finse leerlingen hebben meer vakantie en langere pauzes (75 minuten per dag) dan leerlingen in de meeste andere landen. Het paradoxale is dat “minder” hier blijkbaar “meer” is omdat de prestaties hoger liggen.

De docenten zijn allemaal hoog opgeleid en krijgen een grote vrijheid om hun onderwijs zelf vorm te geven. Doordat ze de tijd en de mogelijkheid hebben om zelf scheppend werkzaam te zijn, zijn de meeste leraren gelukkig en enthousiast. Uiteraard komt dat ten goede aan de leerprestaties van de leerlingen.Het leraarschap staat in Finland in hoog aanzien. Wie als docent wil worden aangesteld, moet een universitaire opleiding hebben voltooid. Voor die opleiding bestaat een grote belangstelling. Van de circa zesduizend gegadigden kan slechte twaalf procent worden geplaatst. Alleen de toppers kunnen leraar worden. De salariëring is goed en ongeveer gelijk aan andere functies van vergelijkbare zwaarte in de publieke sector. In de hogere klassen is naast een algemene pedagogische master-degree ook een vakinhoudelijke master-degree noodzakelijk. Afgestudeerden van de lerarenopleidingen hebben een goede positie op de arbeidsmarkt: zij zijn ook gewild in het bedrijfsleven.

   
Nederlandse onderwijssysteem

  

   Finse onderwijssysteem

Er valt nog heel wat in te halen en eer te behalen in ons land, als je bovenstaande allemaal leest. Mijn kinderen hebben over het algemeen op 1 of 2 juffen na, ongemotiveerde leerkrachten op de basisschool gehad, die zodra het te moeilijk werd hun handen van hen aftrokken. Ze moeten veel te vroeg een beroep kiezen waardoor ze later veel vaker tussendoor van opleiding switchen. De begeleiding op havo of vmbo-t is te weinig aanwezig. Op een speciale vmbo zo heb ik gemerkt zit men er meer bovenop. Nu bij Jongste merk ik dat er meer aandacht is, ook kleinere klassen. 

Omdat in ons land alles maar dan ook echt alles prestatiegericht is, en dat begint al in de kleuterklas, loopt het vaak spaak. Ik merk dat bij mijn kinderen en heb dat feitelijk al bij mijzelf op die leeftijd ook gemerkt. Als er niks veranderd, lopen veel kinderen tussen het wal en het schip. En dat is nu net niet wat wij, als maatschappij, gebruiken kunnen. Nu is het tijd voor verandering, juist nu! 

© KH

Zorg voor de zorg

“If you don’t like something, change it. If you can’t change it, change the way you think about it.” ~Mary Engelbreit

Als het over onrechtvaardigheid gaat in combinatie met 'mijn oudjes' dan wind ik me vaak op. Dan word ik boos en als ik het dan, zoals gisteren, van me af probeer te schrijven, lukt dat niet altijd. Soms blijven dingen ook malen in je hoofd. Als je van je oudjes af komt en je ziet hoe het met ze gaat. Je neemt het mee naar huis, ik wel. Je kunt als huishoudelijke hulp weinig doen, dan ze een luisterend oor aanbieden, je hebt wel een signaalfunctie maar verder kun je ook niet veel meer doen dan iets doorgeven. En dan maar hopen dat verzorgende, familie er wat mee doen.

Zo ook net: Mijn voorwerkster belde en ik kon een en ander doorgeven over een tweetal cliënten waar ik me wat zorgen over maakte. Zij zou de schoondochter van de ene cliënt bellen want dat klonk toch wel zorgelijk. De andere mevrouw heb ik zelf nog maar even gebeld. Ik was er vanmorgen nog maar het zat me niet lekker. Wee mijn gebeente als ik haar dochter bel! Ik mag haar dochters niet ongerust maken! Maar toch, ze vond het wel fijn dat ik even belde om te vragen of het wel ging.
Alleen ik moet het niet mee naar huis nemen. Het moet thuis niet blijven malen. Daar moet ik aan blijven werken.

Het valt natuurlijk niet mee. Zorgen doe je met je hart, ziel en zaligheid. Anders moet je dit werk niet gaan doen. Daarom maak ik me ook druk over veranderingen in die zorg, het betreft mezelf en mijn 'oudjes'. Alleen ik kan het niet veranderen. Ik kan de situatie niet veranderen. Ik maak me er druk over en dat heeft dus geen enkele zin. Het beïnvloed mij, het levert spanning op en daar schiet niemand iets mee op.
Ik zal de manier waarop ik ermee omga moeten veranderen. Wat niet mee zal vallen, aangezien ik dagelijks met deze mensen te maken heb. En zie hoe het hen ook aangaat en veranderd. Je bent na zoveel jaar bij dezelfde mensen gewoon vergroeid met ze. Je hoort erbij. En dat is alleen maar prettig omdat je veranderingen in gedrag, houding en gezondheid meteen bespeurt en kunt signaleren bij de mensen. Ook dat hoort er bij.
Ik weet dat ik het los moet laten, vertrouwen moet hebben dat het goed komt. Zoals altijd.

Wat ik nog moet leren is mijn werk op mijn werk te laten en niet mee naar huis te nemen, al zie ik 'mijn oudjes' niet echt als werk, maar meer als mensen die bij mij zijn gaan horen.

© KH

Mensen die je denken te kennen

Soms denken mensen je te kennen. Soms ook zijn het mensen die dicht bij je staan, zoals je eigen familie, ja zelfs je bloedeigen moeder. Dan hebben ze een beeld van je, wat niet klopt, of misschien ooit heeft geklopt maar allang niet meer klopt. Soms denken mensen dat ze aan de hand van dat beeld dat ze van je hebben, mogen oordelen over je. En dan zeggen ze van alles over je, vaak ook nog achter je rug om. En dan krijg je het toch op een of andere manier te horen. Wat er dan gezegd wordt, wil je je niet aan trekken, maar stiekem doe je het toch. Of je wilt of niet. Of je nu volwassen bent of niet. Het maakt niet uit. Of je nu heel hard aan jezelf aan het werken bent, al jaren lang of niet. Het maakt echt niet uit. Het raakt je, of je wilt of niet. Of het nu mensen zijn die je niets meer doen, waar je al jaren geen contact meer mee hebt of niet. Mensen die ooit tegen je zeiden dat je zo aardig voor ze was, of dat je zo attent was, zo lief. Mensen die nu achter je rug om lelijke dingen zeggen, onwaarheden. Mensen die ooit zeiden dat je hun grote liefde was, mensen die nu leugens vertellen of doorvertellen. Hoe je ook tegen jezelf zegt, dat het je niet raakt, dat je erboven staat, dat je beter bent dan dat, toch ergens, diep van binnen vraag je je af, hoe je je ooit zo hebt kunnen vergissen in die mensen die nu zo doen over je.

Maar dan, weer net zo snel, laat je die gedachte varen. Je schudt je hoofd, schudt de gedachten van je af. Je kijkt naar wie je nu geworden bent en waardoor. Hoe je bent nu zoals je bent. En dan denk je: Als ik toch blij met mezelf ben, en er zijn genoeg mensen die me wel goed vinden zoals ik ben, waarom trek ik het me dan aan, wat mensen die ik niet eens aardig meer vind, van mij vinden? Waarom zou ik me druk maken over wat zij van mij zeggen? Over mij zeggen? Als ik weet wat waar is? Als ik weet waar ik voor sta, als ik weet dat ik die persoon die ik toen was allang niet meer ben? Laat hen dan lekker denken dat ik nog steeds dezelfde ben. Ik denk dat zij niet veranderen, niet willen veranderen. Lekker dezelfde personen blijven die ze altijd waren en dat ik het nu pas zie, of wil zien.



Eigenlijk gek. Ik had altijd zo'n hekel aan veranderingen. En nu ikzelf zo veranderd ben, ziet niemand dat echt, behalve ikzelf. Misschien is het een geleidelijke verandering. En misschien hebben de mensen die het dichtst bij mij staan nog het beeld van mij voor ogen dat ze graag zelf zien, het beeld van mijn oude ik, die ik ooit als kind was. En dat is lastig om dan een ander te willen zien. Het is lastig en ik zal moeten leren mij af te sluiten voor zulke mensen, of reacties. Ook of vooral als het mensen betreft die mij lief zijn.
Mensen plakken nu eenmaal graag etiketten op anderen. Als je ze zelf met veel moeite verwijderd hebt, hoeft het niet zo te zijn, dat anderen dat weten, of er rekening mee houden. Een beeld wat een ander over jou heeft, kun jij niet veranderen. Het is een beeld van de ander over jou. Het is niet de waarheid, niet wat je echt bent. Dus waarom trek je het dan toch aan?
Zou het dan toch met zelfvertrouwen te maken hebben? Met onzekerheid?
Je kunt jezelf altijd veranderen. Door gewoon anders te reageren. Meer zelfvertrouwen uit te stralen. Het je niet meer aan te trekken, hoe anderen over je denken! Laat gaan, laat waaien.
Ik weet zelf wie ik ben, en waar ik voor sta! En dat is genoeg!

© KH

Take A Breath

Vandaag is de eerste dag na de vakantie. En hoewel ik ergens blij ben dat het 'gewone' leven weer gaat beginnen, begint mijn eerste dag weer met kleine hyperventilatie-aanvalletjes. In het weekend begonnen ze al, tijdens mijn slaap, overdag, en vanmorgen had ik de eerste weer te pakken. Ik weet dat er een patroon in zit, dat het ergens vandaan komt en ik wil wel eens weten waarvandaan precies zodat ik het goed aan kan pakken. Ik wil het niet, ik wil er vanaf! Tijd om mezelf weer eens grondig onder de loep te nemen.

Ik weet dat zo'n hyperventilatie komt na een periode van stress. De vakantie was rustig, na een stressvol begin. Ik heb epilepsie en mijn 'angst' dat het door'schiet' in een grand mal niet echt onder controle zo lijkt het. Het kan niet doorschieten, weet ik, waarom dan toch in paniek raken bij hyperventilatie?
Mijn arm begint te tintelen, mijn ademhaling is vreemd, zit heel hoog, soms zit ik op de fiets als het komt en denk ik door te kunnen fietsen maar dan lig ik al op de grond als ik denk: Ok, nu moet ik afstappen. De controle over mijn linkerarm ben ik dan volledig kwijt. Controle kwijtraken, zou dat het keyword zijn?
Anders reageren op stress-situaties ook. Niet meer van het ergste uitgaan. Het bekende: loslaten en er vanuit gaan dat alles goed komt. Dat doe ik nog te weinig weet ik. Zelfkennis, ik heb het, maar gebruik het te weinig.



Ooit heb ik op de maandagmiddag dat ik werk bij mijn mevrouw een flinke hyperventilatie aanval gekregen. Deze mevrouw stond achter me ineens zonder erg en ik viel, verloor de controle. Ik viel op haar en toen ik weer besefte wat er gebeurd was had ik een dikke knie en zij een blauwe arm. Het had zo maar erger kunnen zijn! Ze is in de 80! Zij vond het niet erg en ik moest me er niet druk om maken, maar het besef zit diep achter in mijn hoofd en iedere keer dat ik hyperventileer, op een maandag, in een rustiger periode die komt na een wat stress voller periode. Typisch iedere keer op maandag. Helemaal op maandag na een vakantie. En eigenlijk ook weer niet. Ergens ook weer logisch, het is hoe mijn lichaam reageert. Het weet niet beter. Dus wordt het tijd dat die vicieuze cirkel ook weer doorbroken wordt.
Want feitelijk raak ik in paniek doordat ik hyperventileer, maar die hyperventilatie komt ook ergens vandaan. De paniek is nergens voor nodig, als ik ga beseffen echt beseffen, dat het ook anders kan!

- Als er een stressvolle periode is, anders reageren, of proberen anders te reageren.
- Loslaten! Weten dat alles komt zoals het komt.
- Mediteren, doen! Niet denken dat komt wel een keer, nee doen!
- Ademen, beter leren ademen, vooral als er toch een hyperventilatie aanval komt. Concentreren op de ademhaling.
- Komt er toch een hyperventilatie aanval, op tijd mijn plastic zakje pakken. Misschien doet het niks, behalve zekerheid bieden. Ook al heb ik het gevoel voor gek te staan met zo'n zakje, beter voor gek staan met zakje, dan voor gek liggen met fiets en al op straat omdat ik niet voor gek wilde staan met zakje en ik te laat was met afstappen! (en dat is niet 1x gebeurd maar meerdere keren!)
- Beseffen dat paniek onnodig is en dat hyperventilatie juist dat is, paniek die je verkeerd laat ademen! Hyperventilatie kan nooit omslaan in een grand mal! Zeker niet als je zoals ik al zoveel jaar aanvalsvrij bent!
- Oefenen, oefenen, oefenen! Ademhalingsoefeningen dus!
- Bewegen! Veel meer bewegen! Vanaf vandaag!

Dit zijn mijn eigen tips voor mezelf: voor meer tips:

http://www.hyperventilatietips.nl/



© KH

Onredelijke stemmingen

Onredelijke boos worden. Nou ja, onredelijk. Of het onredelijk is weet ik niet. Er zit natuurlijk wel een reden achter. Maar ik kan af en toe flink uit de bocht vliegen. Ten tijde van mijn huwelijk deed ik dat veelvuldig, daar zat dan ook een reden achter. Een ongelukkig huwelijk, met iemand die precies wist welke buttons hij moest pushen om mij op te laten vliegen. In mijn familie praten ze allemaal met behoorlijk wat stemverheffing. De kant van mijn vader staat daarom bekend zeg maar. Als ik het daar met mijn zus of nicht over heb zeggen ze allebei: 'Ja hoor, wij doen dat ook'. Tegen onze partners, onze kinderen. Onze opa deed dat, onze vaders en wij doen dat ook weer. Iets wat wij af willen leren omdat wij het niet aan onze kinderen door willen geven. Het kringetje is dan weer rond. Wij willen dat doorbreken. Ik dacht dat het me aardig gelukt was na mijn scheiding. Ik werd rustiger, kalmer, reageerde niet meer zo 'ontplofferig'. En ineens, gisteren betrapte ik me er 2 keer op. 2 keer nog wel op 1 dag! Tijd om daar iets aan te gaan doen.

Heeft het te maken met mijn menopauze? Zijn het de hormonen? Of is dit gewoon een excuus?
In ieder geval de keren dat ik opvlieg hebben vaak te maken met ergernissen. Een puber die zuigt, een partner die anders dan anders reageert, of zoals gisteren... Nee, dat was echt heel erg, niet zoals ik van mezelf gewend ben!
Ik maak zoals elke dag een rondje door mijn tuin, inspecteer de planten, mijn berkenboompje, en ineens ontdekte ik dat die vol zat met kleine rupsjes. Die rupsjes hadden al een klein takje kaal gevreten. Verdikke! Natuurlijk moet ik daar eerst foto's van maken, zo ben ik dan ook wel weer. Daarna pluk ik voorzichtig het blaadje van mijn boom af waar ze zich op verzameld hadden en loop met blaadje en al naar buiten naar het plantsoen. Ik wil ze niet verdelgen zeg, het zouden zo maar een stuk of 6 mooie koolwitjes kunnen worden.Maar nee, het bleken bij nader (internet)onderzoek larven van de bladwesp te zijn!



Ik zet ze op een boom die zo te zien ook al flink aangevreten is en wil weer teruglopen naar huis. Ineens zie ik een stel onbekende jong-volwassenen op het parkeerhaventje. Ze horen niet in onze buurt thuis in ieder geval. 1 van de heren laat iemand uit zijn auto stappen en scheurt vervolgens in volle vaart met piepende banden weg. In een woonwijk waar maar 30 km p/u gereden mag worden, in een wijk waar maar liefst 3 scholen zijn! Ik word toch ineens zo onredelijk boos. En ik val uit: 'Is dit normaal?' moet ik gezegd hebben, of : 'Dit is een woonwijk hoor!' De knul die naast zijn auto stond mompelt iets en ik roep nog iets dat ik het heus wel hoor en niet bang voor hem ben en als hij iets te zeggen heeft hij het maar hier moet komen zeggen. HUH? Zei ik dat? Zei ik van de week niet nog tegen Oudste dat hij zich niet ergens in moest mengen omdat je tegenwoordig zo maar een mes tussen je ribben kon krijgen? En wat doe ik nu? Ik hoor nog: 'Ik doe toch niks, mevrouw!' Mevrouw ook nog! Ik loop nog steeds laaiend naar binnen en vertel het tegen Lief. Die kijkt nog even buiten maar de heren zijn weg. Van binnen raast het nog maar ik denk wel: Oen, sufferd, stommerd. hou je mond toch!

's Avonds krijgt Lief telefoon van zijn broertje. Die verteld dat hij schoonmoeder een week geleden (!) meegenomen heeft naar haar eigen huis. Lief is verontwaardigd dat zijn broer daar nu pas mee komt. Hij had dat willen weten en erbij willen zijn. Lief's moeder heeft in mei een hersenontsteking en beroerte gehad en heeft een vorm van dementie eraan overgehouden, het is geen dementie maar het lijkt erop. Haar korte en lange termijn geheugen zijn aangetast. Ze moet permanent naar een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Broertje zegt verder dat hij een en ander via een notaris wilde regelen in plaats van curatorschap. Maar dat het niet kon omdat zijn moeder het besef niet meer heeft en daarvoor moet tekenen en dat niet meer kan. Ik ontplof! Ik kan er niets aan doen maar ik ontplof! Lief is als hij met zijn familie om moet gaan zichzelf niet meer, hij stamelt, hakkelt en stottert. Hij praat raar en wordt weer onzeker. Zijn broer heeft een universitaire opleiding genoten, ik snap nog wel dat het niet via een notaris geregeld kan worden omdat zijn moeder dat niet meer kan, zijn broer niet? Laaiend ben ik. Lief ergens ook maar altijd naderhand. Als wij zijn moeder nog niet eens van een kamer van een medebewoner kunnen krijgen, wat had er dan niet kunnen gebeuren als ze in haar eigen huis was! Onverantwoord vind ik het, had dan een verpleegkundige meegenomen!
Van begin af aan lijken Lief en ik de enige twee te zijn die zagen hoe zijn moeder deed. Of ze deed alleen tegen ons zo. Was sich liebt neckt sich zeggen ze wel eens. Lief is het langste thuis geweest, wie weet is het dat wel.

Waar het vandaan komt, ik weet het niet, ik weet wel dat ik dat niet meer wil. Ik heb daarom ook besloten dat ik me niet meer ga bemoeien met dingen die mij niet aangaan. Als iemand mijn advies wil, vragen ze er maar om. Die oude IK wil ik niet meer zien. Ze bevalt me niet. De 'kwaal' die in mijn familie zit: het stem verheffen, het snel uitvallen, ik wil het niet meer. Ik ben blij dat ik het ingezien heb, dat wat er gisteren gebeurd is, dat het mij weer terug zou laten vallen in oude gewoonten. Lief moet leren voor zijn eigen gevoelens en eigen ideeën op te komen, dat moet ik niet voor hem doen. Lief moet ook leren om met zijn eigen familie om te leren gaan, dat ze hem niet meer onzeker mogen maken. Er zijn er maar 2 of 3 die dat niet doen en dat zijn zijn 2 zussen en zwager. Schoonmoeder deed alles voor Lief, nu kijkt Lief naar mij voor die dingen die schoonmoeder deed. Lief moet leren dat zelf te doen.
En ik, ik moet leren mijn stemmingen onder controle te houden. Vooral voor mezelf, het brengt vooral innerlijke onrust met zich mee, en als er iets is waar ik zo naar op zoek ben, is het wel naar Innerlijke Rust!

© KH

Neus op de feiten

Zijn wij in ons leven niet allemaal zoekende, dacht ik laatst toen ik weer eens op het www inspirerende teksten tegen kwam. Hoe ouder we worden, hoe meer we onszelf leren kennen en erachter komen (als het goed is) hoe we in elkaar steken. Wat we willen in het leven, wat echt belangrijk is voor onszelf, en dat we er zelf achter moeten zien te komen hoe een en ander in elkaar steekt en hoe het werkt in het leven. Niemand anders kan dat voor je doen. Niemand kan je zeggen hoe jij je leven, leven moet. Het werkt voor iedereen weer anders.

Als iemand (zoals ik onlangs) met een probleem zit, of met iets worstelt in zijn of haar leven, kun je de ander proberen te helpen met voorbeelden uit je eigen leven, ze een spiegel voorhouden als het ware. Om mensen echt te helpen, moet je in staat zijn hen te ondersteunen antwoorden voor zichzelf te vinden. Wanneer je hen de antwoorden geeft, hoe nuttig dit ook lijkt, bewijs je ze eigenlijk geen goede dienst. Ze leren niet om zelf om te gaan met het probleem, om het zelf op te lossen, tot een oplossing te komen. Ik weet daar alles van. Ik heb geleerd dat het maar al te makkelijk is om anderen dingen voor je op te laten lossen. De makkelijkste weg. Alleen leer je daar zo weinig van. Denk bijvoorbeeld aan je ouders die dingen voor je oplossen, om iets simpels te noemen, de was voor je deden toen je nog thuis woonde. Geweldig toch? Niet als je uiteindelijk op jezelf gaat wonen en geen idee hebt hoe een wasmachine of droger werkt? Of in mijn geval: Mijn moeder die voor mij alle instanties belde, of dokter en tandarts afspraken maakte zodat ik dat zelf niet eens meer durfde doen. Als je altijd maar alles uit handen genomen wordt, zelfs oplossingen tot een probleem waar je mee worstelt, dan leer je daar niets van. Beter zou zijn, denk ik: Hoe zou jij dat doen? Hoe denk jij dat je dat op zou kunnen lossen?



Natuurlijk ben ik altijd blij geweest met een luisterend oor of lezend oog als het op het uiten van mijn frustraties over mijn leven aan kwam. Of een arm of virtuele knuffel.En nog! Het is altijd fijn te weten dat mensen met je meeleven als het even niet gaat zoals jij wilt dat het gaat. Maar ik heb geleerd dat je het uiteindelijk toch zelf moet doen. Jij bent de baas over je eigen leven. Bevalt je iets niet,doe er dan wat aan.
En nu zeg ik dat heel stoer, maar er is 1 ding wat mij enorm stoort aan mijzelf al heel lang. En ik krijg het maar niet voor elkaar om daar wat aan te doen. De knop wil maar niet om. Nu heb ik mezelf voorgenomen om na mijn vakantie volgende week daar wel weer wat aan te gaan doen. Door een gezondere levensstijl, meer bewegen en dan ook zo bewegen dat het zoden aan de dijk gaat zetten, en liever voor mijn lijf te zijn. Want laat ik nou eens heel eerlijk tegen mezelf zijn: Ik ben veel en veel te dik. Ongezond dik. Ik kan het weglachen, grapjes erover maken, maar mijn lijf waarschuwt mij al langer dan vandaag. De vage pijntjes worden ergere pijnen en allerlei alarmbellen gaan af in mijn hoofd. Dus het is nu klaar met negeren van wat zo duidelijk zichtbaar is maar ik zo graag niet zie. Het wordt tijd dat ik mezelf met de neus op de feiten ga drukken en af ga vallen. Hoe weet ik nog niet, een plan heb ik ook nog niet. Maar dat het heel hard nodig is, moge duidelijk zijn. Voor mezelf.

© KH

Ik vergeef je

Hurt-Johnny Cash




Hier stond vanmorgen een stuk over mijn gevoelens ten aanzien van gebeurtenissen van gisteravond via sms tussen mijn ex man en mij. Het maakte me boos en verdrietig tegelijk. Het deed goed een en ander van me af te schrijven. Alleen terug lezende zag ik dat ik hem wel op 'schrift' vergeef maar in woord? Het is niet hoe ik wil zijn of hoe ik geworden ben. Hij zegt dingen die mij weer tot een vrouw maken die ik niet (meer) wil zijn.

Daarom heb ik besloten dit te veranderen. Ik heb het stuk verwijderd en besloten hem gewoon te vergeven voor wat hij gezegd heeft via sms.
Ik vergeef je. Ik verbreek alle banden tussen jou en mij en ik laat je los. Voor mijzelf maar ook voor jou. Maar vooral voor onze kinderen die er zo onder lijden. Jij kunt niet anders, ik weet het. Maar ik kan zo niet langer meer verder. Ik vergeef je, voor de pijn, voor het verdriet. Het is een leerproces en ik ben er een ander en sterker mens door geworden.



Ik wil niet meer bitter zijn, pijn voelen, de steen op mijn maag voelen liggen. Wil ik de stap zetten door te gaan, wil ik vooral niet meer achterom hoeven kijken, daar waar jij bent.

Dus ja, ik vergeef het je. Je weet niet beter, Je bent nog niet zover. Je bent er nog niet klaar voor en ik vrees dat jij in dit leven nooit zover zult komen. Het gaat je goed. Maar jij maakt geen deel meer uit van mijn leven.

Vaarwel.

© KH

(veranderd om 12.50)

Verandering van spijs

De titel van mijn blog van vandaag doet vermoeden dat ik van veranderen houd, maar dat is dus niet zo, tenminste, niet echt. Mits het subtiele kleine veranderingen zijn, of langzame veranderingen. Normaal ben ik niet zo van de mega-grote veranderingen.
Maar soms ontkom je er niet aan.
En laat ik nu heel eerlijk tegen mezelf zijn, dit blog, alle blogs die ik begonnen ben, hebben als doel mezelf langzaam aan te veranderen in een betere ik.

Vandaar dat ik het weer eens tijd vond mijn blog header en instellingen te veranderen, en daarbij meteen maar even bedenken: wáár gaat mijn blog nu eigenlijk over? Wat wil ik ermee bereiken? Behalve dat ik af en toe een gedicht of kort verhaal schrijf, wil ik vooral schrijven over mijn persoonlijke groei of eigenlijk meer, schrijven over dingen die mijn persoonlijke groei teweeg brengen. Over boeddhisme, mindfulness, quotes, muziek, dingen die mij bezig houden, wat daarmee te maken heeft. Dus eigenlijk het zoeken naar mijn levenspad, mijn weg door het doolhof van het leven, en zo mijn uiteindelijke doel te bereiken. En wat dát is, daar kom je geleidelijk aan achter denk ik. Daar ben ik nu nog lang niet achter. Goh, eigenlijk wel mooi hoe dat werkt, dat je al schrijvende, erachter kunt komen hoe dingen werken. Hoe je echt helemaal in elkaar zit en wat je wel en niet wilt in het leven. Fijn is dat toch! :)

© KH

Over de streep

In het KRO programma over de streep  leren middelbare scholieren elkaar in één dag tijd pas echt goed kennen door mee te doen aan een Challenge Day; een sinds twintig jaar beproefde Amerikaanse methode om onverschilligheid en onbegrip tussen scholieren tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren. Door spelletjes af te wisselen met serieuze gesprekken, is het de bedoeling dat muren tussen de verschillende kliekjes op middelbare scholen afbrokkelen en hun vooroordelen over elkaar veranderen. Centrale vraag: wat weten we nu eigenlijk echt van elkaar? Presentator Arie Boomsma volgt per aflevering een paar scholieren uit verschillende groepjes, elk met hun eigen verhaal.

Vorig seizoen had ik al een aantal afleveringen gekeken en gisteravond keek ik weer. Tot de tranen over mijn wangen rolden. Soms herkenning, soms verdriet over wat sommige kinderen al op jonge leeftijd mee moeten maken. En soms is er daar dat ene kind met die ene opmerking die mij doet beseffen: Was er dit maar toen ik die leeftijd had! Dan was ik misschien niet zo gepest, of meer begrepen waardoor ik niet gepest werd of...
Die jongen zei op de vraag van Arie Boomsma of hij het zou aanraden voor meer scholen: 'Ja echt wel, ze zouden het verplicht moeten doen op elke school!'

Veel jongeren beseffen niet wat ze elkaar aandoen door (in hun ogen) losse, grappige opmerkingen te plaatsen omdat ze zich niet kunnen inleven in het leven van de ander. Door zo'n Challenge day wordt bij velen de ogen geopend. Niet alleen is bij henzelf vaak hun houding een pose, om zich staande te houden, maar hun 'slachtoffer', het makkelijke doelwit, maakt vaak soortgelijke dingen in zijn/haar leven mee.
Het gaat van gescheiden ouders, tot mishandeling en zelfmoordpogingen aan toe. Je schrikt nog hoeveel kinderen niet de streep over gaan als de vraag gesteld wordt: Welk kind heeft wél kind mogen zijn, ga dan de streep over. Of hoeveel kinderen er nog mishandeld worden, en vooral zich niet veilig voelen op hun school, of in hun omgeving.

Het begrip naderhand en de opvang, is overweldigend. Dat is het doel van zo'n Challenge day. Begrip bij de ander kweken. Weten dat je niet alleen staat. Als het team van 'Over de streep' na maanden nog eens een kijkje gaat nemen blijkt de sfeer er zienderogen op vooruit gegaan te zijn, ook bij scholen die van te voren zeiden dat er bij hun school niks mis was! De kinderen die zich onbegrepen voelden of gepest werden horen er nu bij, of daar wordt anders tegenaan gekeken. En is dat niet de bedoeling geweest van deze dag?
Jongeren zeggen niet uitgepraat te raken over de Challenge day.

Ik hoop dat elke school zo'n Challenge day gaat krijgen. Het zou zeker bijdragen tot de ontwikkeling van de huidige jongeren in bewuste, begripvolle en evenwichtige volwassenen.

© KH

Waarneming

“Everything that irritates us about others can lead us to an understanding of ourselves.” ― C.G. Jung

 

De laatste tijd ben ik me een aantal dingen gaan afvragen. Ik luister of lees dingen die mensen zeggen, over mij, tegen mij. Commentaar dat ze geven op bepaalde zaken, of commentaar dat ze geven op dingen die gezegd worden, soms op mijn blog of op mensen die reageren op mijn blog. Het stemde mij tot nadenken. Waarom, vroeg ik mij af, reageert de een zo fel terwijl de ander gewoon rustig zijn standpunt kan verkondigen? Waarom? Omdat ieder mens anders is natuurlijk, dat ten eerste. Maar zou er ook niet iets anders aan ten grondslag kunnen liggen?

Dat wat je aan anderen irriteert, wat je dwars zit, irriteert je dat ook niet in meer of mindere mate aan jezelf? In plaats van de ander te proberen een spiegel voor te houden, hou je dan niet eigenlijk jezelf een spiegel voor? Ik doel uiteraard op een specifiek voorval wat onlangs de gemoederen nogal bezig heeft gehouden, maar dat is verder gegaan dan dat. Het gaat verder dan dat. Het gebeurd overal. Mensen die denken de waarheid in pacht te hebben en hun eigen mening vol verve verkondigen alsof hun waarheid de enige waarheid is en de ander werkelijk niet weet waar ze over praten.

Nu zijn 'de Nederlanders' over het algemeen een nogal irritant volkje, al zeg ik het zelf. Vanmorgen zaten we onder het koffie drinken bij de mensen waar ik werk ook over dit onderwerp te praten. Nederlanders menen dat zij alles maar kunnen maken en overal een mening over mogen hebben tegen wie dan ook en waar dan ook. En als het de ander niet zint, dan meppen ze er lustig op los. Men heeft een kort lontje gekregen. Het is in ons land erger dan in andere landen, zo lijkt het. Waar ligt dat toch aan? En waarom zou je dat willen? Die naam hebben bedoel ik. In het buitenland bekend staan als 'de bonte hond'.

Zei men vroeger 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' met andere woorden, je mocht niet opvallen, tegenwoordig moet iedereen overal een eigen mening over hebben. Het kan niet gek genoeg. Het liefst moet die eigen mening ook nog verkondigt worden tegen iemand waarvan ze weten dat die het niet met hen eens is. Alles maar om de ander te overtuigen van hun gelijk. Onder het mom van: 'Ik wil je een spiegel voorhouden', terwijl ze eigenlijk hun eigen spiegel aan je voorhouden. Ieder mens moet de kans krijgen in zijn eigen spiegel te kijken, te leren van zichzelf, niet omdat een ander dat nu eenmaal vindt dat het moet.
En vervolgens als het te moeilijk wordt, boos worden, of erger, er vandoor gaan.

We zijn een raar volkje. De een vindt het zweverig, terwijl het voor de ander niet zweverig genoeg kan. Van oorsprong is 'de Nederlander' een nuchter persoon. Bemoeizuchtig, misschien soms, maar eigenlijk van oorsprong dus, is 'de Nederlander' het liefst op zichzelf. Wanneer dat is veranderd weet ik niet, het zal de tijd wel zijn.
Is het soms zo dat wat je irriteert aan de ander, eigenlijk dat ook irriteert bij jezelf maar dat niet wilt zien?
Zou het dat zijn wat Jung bedoelde?

© KH

Verandering van denken

If you don't like something change it; if you can't change it, change the way you think about it. ~Mary Engelbreit

Er was een tijd dat ik moeite had met veranderingen, in wat voor vorm dan ook. Of het nu kleine (in andermans ogen) onbenullige dingen waren zoals het verplaatsen van meubels of spullen, of het veranderen van grotere dingen in mijn leven. Sinds ikzelf anders in het leven ben gaan staan, of moet ik zeggen, wilde gaan staan, is mijn manier van denken ook veranderd. Veranderingen zijn nog wel lastig soms, maar niet meer onoverkomelijk.

Leven met mensen die een aan autisme verwante contactstoornis hebben, vergt aanpassingen, soms veranderingen in aanpak van degenen die dat niet hebben. Iemand met autisme kan niet tegen veranderingen, kan heel moeilijk of niet veranderen zelfs. En eigenlijk ben ik altijd een 'beetje' een no-nonsens iemand geweest. Gewoon doorgaan met het normale leven. Ja, twee mensen in mijn gezin hebben die 'stempel' maar dat wil niet zeggen dat ze niet normaal kunnen leven in mijn ogen.
Behalve een begeleider om Jongste wat meer zelfstandig te maken, Jongste heeft dus een PGB, heeft Jongste verder ook geen extra hulp of aandacht. Misschien op school wat meer omdat het nu eenmaal een school is met ervaring met deze problematiek.

Altijd riep ik: 'Een kind met pdd-nos is al heel wat, maar een partner, phoe dat lijkt me zwaar. Ik moet er niet aan denken.' En toch, nu ik een partner met pdd-nos heb... Ja, het is soms zwaar, je moet veel alleen doen, oplossen, of aan denken. En dat beeld wat in mijn hoofd zat hoe een man 'zou moeten zijn' heb ik snel moeten bijstellen. Die moeten denk ik nog geboren worden. Maar hebben niet meer vrouwen dat? Ook bij mannen die geen stempel hebben?
Gisteren waren we op gesprek bij het GGZ. De sociaal verpleegkundige vertelde mij weer dat hij vond dat ik Lief aan moest blijven sturen. Dingen moest doen voor hem, zijn leven lang. Want hij kon dat echt niet. Toen ik zei dat ik dat echt niet van plan was en ik van mening ben dat hij dat zelf kan leren, keek de man mij aan of ik van een andere planeet kwam.



Leg mij nou eens uit hoe het mogelijk is dat een man die jarenlang alleen gewoond heeft, het jarenlang alleen gered heeft, met heel af en toe hulp van zijn moeder misschien maar echt niet elke dag of elke week. En dat deze zelfde man sinds hij samenwoont of die 'stempel' heeft ineens veranderd in iemand die niet meer weet hoe hij dingen moet doen, of wat hij moet doen. Op zijn werk weet hij het wel, maar zodra hij hier de deur binnenstapt weet hij het niet meer? 'Nee', zei de sociaal verpleegkundige, 'jij moet hem dat zeggen. Wat jij wilt dat hij doet, wat hij moet doen, waar hij zijn spullen moet leggen, wat hij die dag moet doen' 'Ik ben daar gek', zei ik. En weer die blik: Wat een nare vrouw, hoe kán ze! Het lag aan mijn manier van denken. Ik dacht verkeerd ik moest de knop omzetten.

Thuis dacht ik erover na. Had deze man gelijk? Moest ik anders denken? Moest ik mijn Lief maar aan zijn handje meenemen door het huis en zeggen wat hij moest doen iedere dag weer? En weer zei mijn gezonde verstand heel hard: NEE! Natuurlijk ben ik bereid Lief te helpen waar nodig, maar is het nodig? Is het van zijn kant niet gewoon gemakzucht? Wat moeders eerst deed, doet zij nu wel? Of moet ik echt mijn manier van denken veranderen? Is het nodig op de manier die de sociaal verpleegkundige zegt dat het moet?
Of moet ik toch echt mijn manier van denken radicaal veranderen?



Gisteren las ik een stuk over partners met autisme. Hoe het beschreven werd, wat er gezegd werd, was heel herkenbaar op bepaalde punten. De ene keer gaat het ook beter dan de andere keer. Het vermoeiende is gewoon dat ik constant altijd alles in de gaten moet houden. Dat alles op mijn schouders neer komt. Dat ik nooit eens kan zeggen: Regel jij dat eens of hou jij dat even in de gaten. Gelukkig heb ik een gevoelige man, die wel liefde toont, dat scheelt. Maar soms, heel soms, is er wel die twijfel. Terwijl ik eigenlijk wel weet dat ik dit keer gelijk heb (ik ken de mensen waar ik mee samenleef tenslotte beter dan het GGZ ze kent) en zij niet. En is wat ik nu zeg niet heel erg tegenstrijdig met wat daarboven staat? Aan de ene kant een man die het wel moet kunnen zelf, maar aan de andere kant een man die wel die hulp nodig heeft bij bepaalde dingen?

Ergens denk ik dat ik toch anders zal moeten leren denken.
Al is het voor mijn eigen zelfbescherming misschien nog wel het meest.

© KH