Verantwoording afleggen.

 Laatst appte een vriendin dat ze wilde afspreken maar op de dagen dat zij kon, was ik aan het werk, en de dagen dat ik kon, had zij wat anders. Ik heb altijd een week vrij als de wintertijd in gaat want ik kan slecht tegen het verzetten van de klok. Die week is voor mij. En toch, ik kreeg het verwijt niet flexibel te zijn. Ik voelde dat ik verantwoording moest afleggen waarom ik die week vrij nam, wat ik dan ging doen, en waarom niet met haar. Alsof gewoon een ‘nee, dan kan ik niet’ niet meer genoeg is of zo. 

Nu is dat vaker zo, dat ik uitleg waarom ik iets doe, of laat. Aan mijn moeder,  of deze vriendin of wie dan ook. Men geeft je het gevoel dat je uitleg verschuldigd bent. Terwijl je dat natuurlijk helemaal niet bent! Jouw leven is van jou, je bepaalt altijd zelf nog wat je daarmee doet! Maar dat mensen zo hun best doen om jou het gevoel geven dat je hen verantwoording verschuldigd bent, is natuurlijk niet goed. 

In het geval van de vriendin heb ik haar erop aangesproken en gezegd dat zij me zo liet voelen. En dat ik haar geen verantwoording verschuldigd ben over mijn leven en doen en laten. Of het doorgedrongen is, weet ik niet. Maar de volgende keer kan ik ook zeggen dat ‘nee’ ook een antwoord is. 

Zij kan me soms het gevoel geven dat ik mezelf niet kan zijn of mag zijn. En als je niet jezelf kan en mag zijn, weet je dan nog wel wie je bent? Of weet je het wel maar moet je je anders voor doen voor de ander omdat zij dat nu eenmaal van je vragen? Jezelf is dan niet goed genoeg meer. Krijgt je eigenwaarde een deuk, of je zelfvertrouwen? Blijf je wie je bent, van binnen, of ga je je toch anders gedragen in het gezelschap van de ander om hem/haar maar te pleasen? Je eigen ik ondermijnend. Het zijn vragen waar ik wel eens van wakker kan liggen. 

In september ben ik 57 geworden en ik heb een tijdje geleden al besloten dat niemand meer mijn doen en laten, mijn manier van leven, mijn manier van praten, ‘te hard’ lachen, etc, gaat bepalen. Ik ben daar klaar mee. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en zijn eigen leven en als mensen niet blij zijn met die van mij, is dat hun probleem en niet die van mij. Ik moet aan mezelf denken en mijn gezondheid en rust pakken als ik dat nodig acht. En ik ben aan niemand verantwoording verschuldigd.

© KH

Verwerking

Vandaag las ik op Twitter dat de Engelse Prince Harry na 20 jaar ongeveer hulp gezocht heeft voor het verwerken van de dood van zijn moeder. Hij merkte dat het niet goed met hem ging in het algemeen, niet doordat hij bv in Afghanistan is geweest of een prins is met waar nu eenmaal bepaalde druk op ligt, maar gewoon omdat hij de dood van zijn moeder niet verwerkt had. Hij was 12 toen ze overleed, en we weten allemaal hoe een mediacircus dat werd. Hij heeft zich afgesloten voor zijn emoties en begon uit de band te springen. Tot het begon te klikken bij hem, door zijn werk onder andere.

Prince Harry Podcast interview

Toen ik ging samenwonen met manlief merkte ik al snel aan hem dat hij de dood van zijn vader nog niet verwerkt had. Hij was ook nog jong toen zijn vader overleed en zijn moeder vond het allemaal niet nodig hem te helpen het te verwerken kennelijk.
Destijds vond ik het maar gek; zijn vader was al zolang dood, de mijne nog maar kort en ik was er toch ook overheen!
Maar was ik dat?

Hoe ouder ik word of eigenlijk hoe meer tijd eroverheen gaat (dit jaar 14 jaar geleden) lijkt het moeilijker te worden. Er zijn uiteraard tijden waarin het prima gaat maar soms dan kan ik ineens in huilen uitbarsten en mis ik mijn vader ineens zo erg!
Ik ben iemand die haar emoties opkropt, net als mijn vader. Er gaat inwendig een denkbeeldig deurtje open, daar stop ik de emoties achter en hup het deurtje gaat weer dicht.
Heel soms, sta ik toe dat het deurtje een klein kiertje open gaat om er een paar emoties uit te laten.
Niet te lang en altijd als ik alleen ben. Niet teveel, want anders gaan de sluizen open om niet meer te stoppen.

Prins Harry zegt dat iedereen een 'shrink' zou moeten hebben waar ze op vrijdag hun 'shit' bij kwijt zouden kunnen van die week om zo opgelucht het weekend in te kunnen gaan. Een psycholoog is er immers voor opgeleid om de problemen van anderen daar te laten waar ze horen.
Op zich geen gek idee alleen ik zou niet naar een shrink gaan. Ten eerste heb ik voor zoon en man er een aantal bezocht die mij eens even gingen vertellen wat ik MOEST doen... Dus niet hè. En die keren wist ik het elke keer beter dan de psycholoog, en ik heb er niet eens voor geleerd!
Ten tweede; dan moet dat deurtje open, wat als het deurtje leidt naar een hele beerput die dan ineens opgetrokken wordt?

Misschien blijft het altijd wel zeer doen; de dood van een ouder. Misschien blijft een scheiding altijd wel zeuren, het had ik maar, was ik maar, deed ik maar. Misschien ook, moet ik het gewoon leren los te laten en erop vertrouwen dat alles gebeurt voor een reden.
Misschien moet ik leren accepteren dat veranderingen horen bij het leven, en ik moet leren en werken aan mezelf.
En soms toch dat deurtje even open zetten. Emoties tonen hoort er nu eenmaal bij. Opkroppen is niet goed voor een mens. Lijk ik toch meer op mijn vader dan ik ook gedacht had....

© KH

Emotions

Yesterday I spent the day at my sister's where we came to talk about someone who was seeking help dealing with some personal stuff which I shall not mention here. That someone started talking about it and how she struggled with it for a long time even to the point where it almost cost her her marriage. Now that she was talking about what was bothering her all these years it also helped her relationship. When she was explaining all that I suddenly felt the tears well up in my eyes for no apparent reason. All of a sudden I sat there nodding, listening and crying at the same time while she and my sis both were saying I should seek help myself. That I can't do it all alone that I think I am strong enough but that I need someone to talk to who can figure things out with me.

I always was and probably always will be someone who's all smiles and happy from the outside but botteling things up from within. Yesterday I first told my mum and later my sis about how things were here, with my autistic partner, that I struggle every day and that he always says that how I'm feeling is not only his fault. Maybe it isn't, maybe it's me as well, maybe I just saw my dad as an example for too many years. The strong type, too strong probably, but one you could always depend on. I didn't have such a person in my life ever since he's gone, not my ex (then husband) not my hub now. I sometimes think: Do I need such a person? If so why do I need him (or her) in my life? Can't I be my own strong person? If I can depend on anyone in life, it has been always on myself! Not my husband (ex or current one) not my family (they have their own lives to live) and I can't very well put my troubles in the hands of my boys. I am the only one who can help me! So why should I go and place my stuff, my brain stuff in the hands of a psychologist or psychiatrist when I know very well what it is that is lacking or not, what I need in life, or not. I have the tools in my own hands/brain/whatever. If I don't choose to do a thing with it, than it's my own damn fault.

I know I am happy when I'm alone in my home. But I can't affort my home alone. Is it fair to stay with my hub soley for this? No you are not doing that, the little voice whispers. We also can laugh when you are allowing to let yourself see through his faults and his inadequacies. The way he was brought up has a lot to do with how he is right now plus his autism of course.
But... but that does not give him the right to curse, to be angry all the time when things don't go the way he wants them to go, or to spent more money than we have. He needs guidance again, needs to do some mindfulness excercises.
I need more meditation. Peace and quiet. Reflecting on myself, my thoughts and my life.
I can do this, I always have done it myself and I will this time!
Let it go and it will be alright. Right?

© KH

Je hoofd leegmaken

 

“Empty your mind of all thoughts.
Let your heart be at peace.
Watch the turmoil of beings,
but contemplate their return.

Each separate being in the universe
returns to the common source.
Returning to the source is serenity.

If you don't realize the source,
you stumble in confusion and sorrow.
When you realize where you come from,
you naturally become tolerant,
disinterested, amused,
kindhearted as a grandmother,
dignified as a king.
Immersed in the wonder of the Tao,
you can deal with whatever life brings you,
and when death comes, you are ready.”
 

― Lao Tzu

Heb je ook wel eens het gevoel dat je met iemand hebt staan praten en dat je later totaal niet meer weet waar het gesprek nou over gegaan is? Of dat je naar je werk fietst (rijdt) en later niet eens meer weet hoe je er gekomen bent? En je bij het eten gedachteloos je eten naar binnen schuift zonder eigenlijk iets ervan te proeven? Dan zit je hoofd vast net zo vol als dat van mij. Dan betrap je jezelf er soms op dat je zit te staren terwijl je eigenlijk op moet letten, dat je even de kluts kwijt bent van wat je eigenlijk aan het zeggen was, of dat je gewoon eigenlijk helemaal niet meer weet wat je wilde zeggen of doen.

De laatste tijd is het wel erg raak hoor, bij mij. Ik kom de kamer binnen, wil wat zeggen, maar ben het gewoon weer kwijt. Meestal loop ik terug naar de plek waar ik het bedacht heb (gek genoeg heel vaak het toilet, kennelijk bedenk ik daar op mijn gemak nogal eens wat) en verdomd als het niet waar is, daar weet ik het weer. Als ik het dan niet meteen zeg dan is het weer weg! De leeftijd? Tja, als 46 ook al oud is, dan weet ik het ook niet meer. (volgens mijn lieve zonen wel, maar weten zijn veel)

 

Natuurlijk zijn er allerlei truukjes om je hoofd leeg te maken. Of zoals mijn moeder meteen zou zeggen: een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Die grijpt nou werkelijk alles aan om mij mijn zolder te laten opruimen!

En eigenlijk weet ik best wat ik doen moet. Me minder druk maken over futiliteiten. Meer mediteren, niet zo 'druk/ADHD-erig' doen, het verleden het verleden laten, en 'schijt' (excusez le mot) hebben aan wat andere mensen schijnen te moeten denken van/over mij. En zo kan ik nog wel een en ander opnoemen. Ik maak me er zo dik over. Letterlijk bijna. De dingen die ik me soms aantrek! Ik denk wel eens dat ik ze letterlijk aantrek en dat daar mijn overgewicht vandaan komt. Wat vast onzin is maar toch he! Ik neem me iedere dag als ik in mijn bed stap weer voor dat ik nu toch echt aan mezelf ga denken, ga bewegen, ga mediteren. En natuurlijk komt dat er nooit van. Echt nooit. En vervolgens ga ik me weer 'slecht' over mezelf voelen wat weer niet goed voor een mens is.

 

Het zal altijd wel lastig blijven. Je niet druk maken is niet iets wat je zomaar even niet meer doet. Het zal ook de aard van het beestje zijn. Maar wordt je er gelukkiger van? Ik denk van niet. Ik denk dat je veel gelukkiger bent als je het allemaal wat luchtiger neemt in het leven. Dus we ondernemen maar weer eens een poging. Adem in, adem uit, relax en vooral heel veel Zen....

Op naar een leven met een leger eh rustiger hoofd!

© KH

Hoofd-en bijzaken

 

Soms is het lastig, ouder zijn. Helemaal als je ouder bent zonder de steun van de andere ouder. Omdat je nu eenmaal gescheiden bent bijvoorbeeld en de communicatie niet zonder problemen verloopt. Of er helemaal geen communicatie tussen de ouders (mogelijk) is. Zoals in mijn geval. Mijn moeder zegt wel eens: Wat je zelf vroeger gedaan hebt, krijg je dubbel terug met je eigen kinderen. Nu vind ik zelf eigenlijk dat ik wel meeviel als puber, maar denkt mijn moeder daar kennelijk heel anders over.

Je moet ook de hoofd-en bijzaken kunnen scheiden. Wat is belangrijk en wat niet. Laatst zei iemand tegen mij: Je moet het niet groter maken dan het is. En dat is ook wel zo. Iedereen doet in zijn/haar leven dingen die hij niet had moeten doen. Waarvan hij/zij later spijt heeft of denkt: Was dat nou wel zo slim? Iedereen moet ook de kans krijgen hun eigen fouten te maken, daarvan ben ik overtuigd. Maar zie ze wel in, en krop geen dingen op zodat ze de kans krijgen groter te worden, dan ze zijn. (hoor wie het zegt) Dat laatste doet mijn Oudste zoon nogal eens. 'Goed' voorbeeld doet kennelijk goed volgen. Mijn vader was een binnenvetter, ik krop dingen op, of stop dingen (gevoelens) weg (dan zijn ze er niet? jawel hoor!) En mijn Oudste doet dat dus ook, zo is er nu uit gekomen eindelijk. Hij heeft een hoop onverwerkt verdriet wat hij wegstopt en wat hij moet verwerken maar wat niet gaat.

 

Nu heb ik besloten het even wat rustiger aan te doen. Ik deed dat al wel, maar even minder op internet, op de sociale media, op de blogs misschien. De sociale media, die ik eigenlijk een verkeerde naam vind hebben want vaak allesbehalve sociaal, gaan me tegen staan. Vooral Facebook. Een hoop mensen plempen hun Facebook vol met de grootst mogelijke nonsens die jij vervolgens allemaal mag gaan lezen. Mocht jij het lef hebben iets anders te zeggen dan 'de algemene mening' dan krijg je de hele goegemeente over je heen! 'Natuurlijk is het erg dat het 1 dag regent en dat het niet meer warm is', hoe kom ik erbij! What was I thinking... Ik heb besloten er even niet meer 'bij' te willen horen, de bijzaak van de hoofdzaak te scheiden. Het achter elkaar aan lopen, mee moeten doen met iedereen, dezelfde mening moeten hebben als iedereen, dezelfde spelletjes moeten spelen als iedereen en toch vooral reageren op iedereen, je hebt er een dagtaak aan! Er zijn belangrijker zaken. Belangrijker dingen in het leven.

Mijn Jongste is , behalve zijn niet zo'n slimme zet afgelopen vrijdag, wat dat betreft slimmer. Voor hem geen Facebook of Twitter. Hij moet niets hebben van de sociale media! Houdt zich er afzijdig van. Toen vorig jaar de eindexamen klas op skikamp geweest was en de foto's op Facebook stonden zei hij dan ook: 'Dan maar geen foto's, ik ga geen account aanmaken alleen voor foto's'. En gelijk heeft hij. Wat is er mis met afdrukken bestellen? Of is dat te ouderwets gedacht? Vast wel.

Natuurlijk blijf ik wel schrijven, ik zou niet zonder kunnen. Maar niet meer zo vaak. Mijn hoofd zit vol. Er gebeurd teveel. Teveel ineens. Beide zonen verdienen de volledige aandacht van hun moeder en die kan ik ze niet vanachter een computer geven. 'Och jongen zoek me maar op op Facebook. Twitter me maar of weet je? App me maar!' eh nee, doe maar niet.
Maar soms, soms verlang ik toch wel stiekem naar de tijd dat ze nog klein waren, ongecompliceerd lol konden hebben en schaterlachend over de grond rolden, not a care in the world.. En ik erbij.

 

Terugkijken is niet goed. Maar soms verlangen naar die 2 als kleuter is niet gek toch? Of naar een computerloos tijdperk? Zonder sociale 'controle'.. Facebook zegt het zelf al: Wat ben je aan het doen?
Het gaat je geen ene donder meer aan, voorlopig dan... Misschien ga ik het wel eerder missen dan ik denk, maar dat is bijzaak. Voorlopig concentreer ik me op hoofdzaken.

© KH

Negatief ombuigen tot positief

Hoe blijf je bij jezelf zonder je op te winden, je druk te maken als je te maken krijgt met de vader van je kinderen als je gescheiden bent? Je zult nooit van elkaar af zijn, je hebt altijd met elkaar te maken.
Al moet ik zeggen dat het afgelopen jaar een oase van rust was. Het contact was verbroken, de berichtgeving over scholen of wat dan ook verliep via de kinderen zelf, of in ieder geval dat dacht ik. Want na een geïrriteerde mail vanmorgen bleek dat mijn ex daar heel anders over bleek te denken. Hij vond dat ik de plicht had hem te informeren. Dat hij zelf alleen maar de leuke papa speelt, zonder enige plicht schijnt hij vergeten te zijn. En daar wringt hem nu de schoen. Want hoe ik het ook probeer, hoe graag ik het ook wil: Ik kan niet over hem praten of zelfs maar denken zonder een bepaalde ondertoon.





Wat dat gevoel is kan ik niet omschrijven. Iemand die alleen maar vindt dat hij in zijn recht staat en de ander niet, dat hij er alles aan doet en de ander niets, gemene dingen over de ander zegt, die je dan via via moet horen, wil je met zo iemand weer contact? Ik niet. Maar de man heeft een slechte gezondheid. Het is de vader van mijn kinderen. Ik heb geïnformeerd naar zijn gezondheid en meteen vond hij het nodig zich in mijn leven te dringen. Een leven dat net zo lekker rustig verliep. Een leven met de kids die ik alleen begeleidde. Niet alleen maar leuke dingen maar af en toe streng zijn wat er bij hoort tenslotte. Maar dan moet je dus van iemand waar je ooit mee getrouwd geweest bent horen dat je het totaal verkeerd doet, je kinderen doen het toch niet goed, zie je dat dan niet? Je schijnt oogkleppen op te hebben, je wist het zelf niet. En het is ineens weer gedaan met je rust.

 

Ik voel de onrust in me opborrelen. Ik weet dat ik de kinderen er buiten wil houden. Ik weet ook dat zij áls ze al naar hun vader gaan zeggen: Hij dwaalt, mam, hij is van het padje. Komt door die ziekte, door al die tia's. Soms willen ze niet, en moet ik hen vragen te gaan: Toe nou, het is je vader! Ga nou maar. En nu lees ik dat ik ze van hem af houd? Ergens weet ik dat hij onzin schrijft, dat ik het naast me neer moet leggen, voor mijn eigen gezondheid, maar dan denk ik weer: Ik wilde dat hij mij met rust liet, ga gewoon weg.

 

Hoe ga je om met een negatief persoon in je leven, die niets anders wil horen dat wat hij als waarheid ziet? Hoe ga je om met een egoïstisch persoon die negatief is over de moeder van zijn kinderen? Ook dat nog erbij. Ik wilde er eigenlijk niet meer mee omgaan, maar ik vrees dat ik weinig keus zal hebben. Het enige wat ik kan doen, is me er tegen wapenen. Denken dat hij niet voor niets mijn ex is en och, het levert blogvoer op tenslotte... Maar dat is dan ook het enige positieve eraan...

Maar toch, weet ik ook dat ik mezelf weer moet herpakken. De rust opnieuw in mezelf op moet zoeken en het negatieve wat hij in mij oproept onherroepelijk uit mijn leven moet sturen. Mensen komen in je leven om je wat te leren, hij heeft mij geleerd dat ik zo niet wil zijn. Zeker niet zo als ik was toen ik met hem was. Zo boordevol onrust en onzekerheid. En dat ga ik steeds weer opnieuw uit mijn leven bannen als ik contact met hem gehad heb.  Lesson learned.

© KH

Struisvogel

“If you keep your emotions locked in a box, then when you want to open it one day you'll find that they're gone.”
― M.D. Arnold

Soms ben ik net een struisvogel. Soms... eigenlijk al zolang als ik me kan herinneren. Ik stop dingen weg, vooral als ik ze te lastig vind om mee om te gaan. Waarschijnlijk heeft het daarom zolang geduurd eer ik het aan durfde om te gaan scheiden. Om de knoop door te hakken. Jarenlang heb ik de uitzichtloze situatie gewoon weggestopt. Hij was er simpelweg niet. Hij was er natuurlijk wel, maar ik deed gewoon of hij er niet was. Soms dan. Om vaker die klap te krijgen natuurlijk. Want stom is het. Het helpt niet. Je schiet er niets mee op.

Zo ook met het overlijden van dierbaren. Mijn vader overleed en ik jankte de ogen uit mijn hoofd. Als ik alleen was. Niet bij mijn moeder of zus. Daar moest ik sterk zijn immers. Van te voren al, toen de arts ons het slechte nieuws vertelde. Dat de operatie mislukt was, omdat er zoveel uitzaaiingen waren dat ze hem meteen dicht moesten maken. Mijn moeder huilde, mijn zus (die toch verpleegkundige is) huilde en ik, ik hield het gek genoeg droog en begon alle vragen die opborrelden af te vuren op de arts. Ik dacht: nu spreken we hem, straks niet meer. De tranen moet ik maar bewaren voor later. Ik moet er zijn voor mijn moeder en zus. En dat is zo gebleven. Mijn moeder vond jarenlang dat men mij niets mocht vertellen. 'Niet tegen haar vertellen hoor', zei ze dan. Kennelijk vond ze dat ik dat niet aankon. Waarom? Geen idee. Na mijn vader's dood bleek dat ik veel meer aan kon dan zij al die jaren gedacht had. Zeker toen ik ook nog eens ging scheiden. Voor de buitenwereld laat ik geen traan. Maar ze moesten eens weten hoe ik hier thuis heb gehuild van te voren, voor ik besloten had dat ik wilde gaan scheiden. Of daarna.



Mijn oma overleed en iedereen was ontroostbaar. Ik was alleen maar boos op mezelf. Ik had maar 1 dag echt heel de dag gehuild. En dat terwijl ik zoveel van mijn oma houd. Wat ben ik voor een stom mens? Mopperde ik op mezelf. Ik mis haar nog steeds, ik mis mijn vader nog steeds en ja ik kan nog steeds verdrietig zijn en af en toe komt er een traan. Maar ik sta het mezelf niet toe. Ik stop het weg. Alles stop ik weg. Ergens in een luikje. Als er andere problemen zijn, ook achter dat luikje, hup weg ermee. Niet meer aan denken, het is weg.

Is dat slim? Of is dat goed? Ik denk het niet. Ik denk zelfs dat je door je emoties zo weg te stoppen er lichamelijk last van kunt krijgen. Dat gaat zich wreken op een of andere manier. Ik las hier dat als je je emoties blokkeert met je hoofd maar dat die emoties ergens anders in je lichaam opslaat. Logisch dus dat ik lichamelijke klachten krijg. Ik dacht zelf al; Ik neem soms veel op mijn schouders, ik heb het ook in mijn schouders. Een en een is twee. Door de week heen als je werkt, of achter je pc zit en persoonlijke stress factoren ervaart, misschien kan je hoofd niet altijd adequaat omgaan met die emoties van alle dag. Maar waar blijven die emoties dan?
Je kunt ook zeggen: Als je je geest verder laat gaan, door je emoties weg te stoppen, herinnert het lichaam het maar al te goed.

Dit idee van "emotionele bepantsering," of vasthouden van emoties in het lichaam, is gebaseerd op het werk van de psychotherapeut William Reich, hij kon de emotionele vrijlating op de gezichten van zijn patiënten zien. Toen mensen begonnen te ontspannen, zagen ze er anders uit.
Dit leidde ertoe om hem en anderen te kijken naar het lichaam, in combinatie met de geest, als een plek waar mensen emoties op slaan.

Dus wat kun je er aan doen? In mijn geval wat zou ik er aan moeten doen?
Eens wat vaker mediteren of een wandeling gaan maken. Me overgeven aan mijn gedachten en ja, die tranen wel eens laten vloeien als ik ze voel opkomen en niet meteen denken dat ik sterk moet zijn voor het een of ander. Het gaan vreten aan mijn lijf dus. En dat is ook niet goed zo blijkt. Beter een keer een potje janken dus.

© KH

Bron: http://www.divinecaroline.com

Rust herpakken

De laatste tijd merk ik weer aan mezelf dat ik me opgejaagd voel. Niet lekker in mijn vel, ik trek me weer teveel dingen aan die anderen van mij menen te moeten vinden. Ik neem niet weer de rust om mezelf te herpakken, te doen waar ik mee bezig was:namelijk mezelf te veranderen of te verbeteren, of beter gezegd, meer te doen wat voor mij goed voelt. voor zowel lichaam als geest. Vooral de geest heeft dat op dit moment heel hard nodig merk ik. 
Door allerlei gedoe (zie blog van gisteren ) heb ik last gekregen van allerlei dingen als bijvoorbeeld hyperventilatie, innerlijke onrust. Ik was goed op weg maar laat me keer op keer afleiden door mensen die wat van me willen en wat ik eigenlijk niet wil, of kan. Dat er dan onbegrip ontstaat, zegt meer over hen dan over mij maar ik trek me nu eenmaal veel te veel aan van mensen, altijd al gedaan en dat verander je niet snel. 

Vandaag zag ik een mooie tekst, en omdat ik dit blog vanmiddag met mijn smartphone wilde posten (wat niet ging) nu alsnog dit blog met de 10 manieren om gelukkig te zijn. 
Wel in het Engels, maar het kwam ook van een Engelse site. 

Een hele goeie, ik ga dit maar eens volgen en volhouden denk ik: Terug naar de basis, terug naar mezelf! 

© KH

Ouderen en zorg anno 2012

Veel senioren krijgen huishoudelijke hulp omdat ze zelf, door ziekte of handicap of ouderdom, niet meer in staat zijn om de huishoudelijke taken uit te voeren.
Minister Schippers van Volksgezondheid heeft onlangs aangekondigd dat door bezuinigingen de senioren zelf de huishoudelijke verzorging moeten gaan regelen en betalen.
Hiermee geeft zij een tegenstrijdige boodschap af: senioren moeten langer thuis blijven wonen want een verzogingstehuis is te duur. Maar tegelijkertijd worden door deze bezuinigingen de senioren niet meer in staat gesteld om zelfstandig thuis te blijven wonen.
Senioren die een beschutte woonomgeving hebben kunnen vanaf 2013 al niet meer terecht in een verzorgingstehuis en worden gedwongen om thuis te blijven wonen.
Een voorbeeld:
Mijn oma is 90. Een paar weken geleden had ik haar aan de telefoon en was ze helemaal over haar toeren. Ze had de mevrouw van de gemeente uitgescholden. 'Oma toch', schrok ik. 'Ja het is wel goed', zei oma, 'Ik heb gezegd dat ze het maar bij die hoge heren weg moesten gaan halen'. Bij navraag bleek dat de mevrouw van de gemeente haar hulp van 3 uur in de week gehalveerd had. Anderhalf uur, wat moet je in anderhalf uur doen, vroeg ik me af. Ik werk zelf in de thuiszorg en weet wat het is. Een aantal ramen zemen en weg kun je alweer, geen tijd meer om de badkamer te doen, of te stofzuigen, dingen die ouderen toch echt zelf niet meer kunnen!
Oma woonde toen nog helemaal op zichzelf in een 55+ appartementencomplex. Ze had dus 1x in de week een hulp in de huishouding, stofte elke dag zelf (ja elke dag!) en liep uiteindelijk toch maar met die rollator waar ze zo de pest aan had. Want het lopen ging niet zo best meer. Ze had het zicht jaren geleden uit haar ene oog verloren dus diepte zag ze niet meer. Oma woonde daar dus.
Want mijn oma heeft een hersenbloeding gehad. En sinds vandaag zit oma in een logeerkamer in een zorgcomplex, niet in haar woonplaats maar een stuk verder weg, omdat er in haar woonplaats geen plaats was.

Vanmorgen kwam ik bij mijn laatste nieuwe cliënt. Een mevrouw die ik er net bij gekregen had. Zelf heeft ze al jaren hulp, steeds van een ander. Ik ben net 2 weken bij haar, 3 uur in de week. Ze vertelde me dat ze gehoord had dat er bezuinigd gaat worden op de thuiszorg voor ouderen. Dat de uren gehalveerd gaan worden. Wat moet ze nu? Ik zeg van niets te weten nog, en dat is ook zo. Ik heb het alleen van mijn oma gehoord en uit het nieuws wat opgevangen. Ik kan haar niet geruststellen, mezelf trouwens ook niet.

Mevrouw Schippers en trouwens alle hoge dames en heren in Den Haag, zouden zich dood moeten schamen.
Ze zouden eens mee moeten lopen, het in de praktijk moeten mee maken! Hoe de meeste ouderen best wat willen inleveren, ze leveren ook immers al een deel van hun pensioenen in, maar waarom moet deze generatie, die na de oorlog ons land immers opgebouwd heeft, die niet kunnen staken, protesteren, waar niet naar geluisterd wordt, maar in blijven leveren? Is het de bedoeling van mevrouw Schippers om al deze ouderen, die zich zorgen maken, die zich druk maken, want geloof mij maar, ze maken zich enorm druk over hun huishouden, hun hulp, is het haar bedoeling deze ouderen zo de verzorgingstehuizen in te jagen? Want daar is ze nu dus goed mee bezig! En dat is dus duurder dan 3 uur thuiszorg in de week. Het is in het belang van de ouderen én in het belang van mevrouw Schippers om de ouderen zolang mogelijk in hun eigen vertrouwde omgeving te laten wonen. Door maar steeds te korten, hen zelf te laten betalen (veel ouderen kunnen dat niet) jaagt mevrouw Schippers hen regelrecht naar de bejaarden/verzorgingstehuizen.

Het is een schande dat de mensen die ons land weer opgebouwd hebben nu moeten boeten. Het respect wat zij zo verdienen, krijgen zij niet van de overheid! Ik persoonlijk vind het heel erg dat 'mijn oudjes' op deze manier aan de kant gezet worden, weggestuurd, zonder nadenken. Je houdt je hart vast voor als je zelf later bejaard bent. Mevrouw Schippers zal dat probleem niet hebben, zij zal later hulp kunnen betalen van haar gouden handdruk. Maar dat geluk hebben de meeste ouderen niet helaas.

© KH

Enjoy life

Rups van de Meriansborstel

Tijdens mijn vakantie had ik me voorgenomen om als de vakantie voorbij zou zijn net zo te genieten van alles als tijdens mijn vakantie. Dat ik iedere dag zou leven alsof het vakantie was. Dingen doen die ik leuk vind om te doen. Nu is er bijna een week voorbij op 1 dag na, dat mijn vakantie voorbij is en ik moet zeggen dat ik dat voornemen goed waargemaakt heb. Ik geniet zelfs van mijn werk. Ik ben met open armen weer ontvangen, ze waren blij dat ik er weer was. Dat is ook iets om blij van te worden, het gevoel dat je gemist bent, dat ze blij zijn dat je er weer bent.
En als ik dan thuis kom van mijn werk en ik door het mooie weer in mijn tuin kan zitten lunchen met een goed boek geniet ik van mijn tuin, mijn hond die het heerlijk vind buiten, de zoemende bijen in de oregano, de rust en stilte om me heen. Ik lach om mijn hond die zo heerlijk ligt te knagen op een grote dennenappel en daarna op mij af komt rennen om me dat te 'vertellen'. Ik heb weer een boek uitgelezen, en gisteren op mijn vrije dag de ramen schoon gelapt waarbij ik me verwonderde over een paar prachtige motten die in de voortuin zaten en waar ik meteen foto's van moest maken natuurlijk.


Grasmot


Stippelmot

Niet iedereen heeft een bergtop met een tempel erop om zijn gedachten te ordenen en je geluk te vinden. Soms is je eigen achtertuin ook genoeg. Voeg daar een hond en wat bloemen met insecten aan toe en je kunt je geluk al niet meer op. Er is niet veel voor nodig om gelukkig te zijn. Je moet het alleen zelf zien en maken.

Het helpt al als je 's morgens opstaat met een glimlach. Of als je je favoriete muziek draait. Of even lekker danst. Ook al heb je een paar pubers die zeggen: 'mam doe normaal'. Want wat is nou normaal? Dat zei ik vroeger ook tegen mijn eigen moeder en ik ben nu maar wat blij dat ze zo gek kan doen! Ik doe het zelf ook, ik zal het van geen vreemde hebben.
Er is ook helemaal niks mis om af en toe eens lekker lui te zijn. De boel de boel te laten. Genieten in het zonnetje of te gaan zitten met een goed boek. Of lekker een lange wandeling te maken. Niets helpt beter om je hoofd te legen trouwens. De natuur doet wonderen.
Of bel eens die vriend/in die je lang niet gesproken hebt. Of mail ze. Ik had een aantal van mijn vriendinnen gemaild en meteen belde er 1 gisteren en hebben we weer gezellig afgesproken en een andere stuurde een sms dat ze snel weer wat zou afspreken. We hebben het allemaal druk maar af en toe even een teken van leven en het laat zien dat je nog steeds aan ze denkt.

Stress verminderen zou ik doen. Dus heb ik van de week meermalen gemediteerd. Omdat ik een en ander nog in mijn systeem had heb ik wel nog met mensen gepraat over wat er voor de vakantie en tijdens, gebeurd was maar ik merk dat zodra ik daarover praat het stress level in mijn lijf omhoog schiet. Niet meer doen dus. De persoon in kwestie is uit mijn leven en moet nu ook uit mijn gedachten. Het is het niet waard dat die gedachten nog langer mijn gezondheid beheersen. Weg ermee dus. Adem in-adem uit. En weg met die stress!


Ivoorvlieg

Nieuwe dingen leren, ik ben nog steeds bezig met me meer te verdiepen in boeddhisme en mindfulness misschien dat ik daarin nog verder ga.
Verder lees ik veel, heel veel, meer dan voor mijn vakantie. De pc is meer uit en het bevalt me prima! Ik voel me er beter bij. Mijn andere arm/schouder lijkt nu ook 'frozen' te gaan worden, en doet af en toe gemeen zeer, dus hoe minder ik achter de pc in een verkeerde houding zit hoe beter. Ik wandel meer, ik lees meer. Kortom, ik geniet veel meer van de kleine dingen in mijn leven. Ik zie elk insect in mijn tuin, en hoewel insecten niet echt mijn favorieten beesten zijn, vind ik ze fascinerend om ze te fotograferen. Ik fotografeer heel veel. Ik geniet ervan om als de foto's op mijn pc staan uit te zoeken wat voor beest het is. En zit bijna te juichen als het weer een apart soort is wat zich in mijn tuin ophoudt. Gek mens, zeg ik dan tegen mezelf maar ik vind dat nu eenmaal leuk. Beetje nerderig dat wel, maar och een mens moet toch een hobby hebben!

Genieten van het leven is zo belangrijk! En als ik zie waar ik vandaan kom, hoever ik gekomen ben. 6 jaar of nog langer geleden was mijn leven zo anders! En nu geniet ik met volle teugen!

Hoe het kan lopen! Daarom zeg ik: Geniet! Geniet van het leven! Hoe je dat dan ook doet!

© KH

Meegezogen worden

De eerste twee werkdagen, halve dagen, zitten er alweer op en als ik eerlijk ben, vind ik het wel weer lekker. Ik ben dol op vrij zijn, vrije dagen hebben en niks hoeven, maar de gewone dagelijkse 'sleur' (wat eigenlijk een heel negatief woord is voor iets wat ik stiekem erg lekker vind) is weer begonnen en ik vind het heerlijk. Mijn mevrouwen zijn blij dat ik er weer ben en veel heb ik nog niet hoeven doen. Volgens hen was het veel te warm om te werken. Ik heb veel bij gekletst en veel koffie geleut die eerste dagen.

Op mijn weg naar huis kwam ik vanmiddag een oud collega tegen. Zij was ooit mijn directe chef zeg maar en is vorige jaar ontslagen. Ik heb even met haar staan praten en meteen werd ik meegezogen in een negatieve spiraal. Ik mocht haar altijd graag maar door haar manier van praten ging ik ineens twijfelen aan mijn baan. Volgens haar hoefde ik niet te rekenen op een vast contract in januari. Iedereen die dat dacht ging er toch uit en was er al uit. Volgens haar werd het allemaal zo raar geregeld waar ik werk, niets klopte er en alles liep er fout. Ze was zo blij dat ze er weg was. En ik moest maar opletten, want zij had er een hard hoofd in, dat ik een vast contract zou krijgen. Na het gesprek fietste ik naar huis en ik hield er een naar gevoel aan over. Ik had en heb geen enkele reden te twijfelen aan mijn baas die zegt dat ik gewoon in januari een vast contract ga krijgen. En toch, zo'n gesprek blijft weer hangen en me onzeker maken.

Negatieve mensen zijn er altijd en overal. Je komt ze overal tegen. Het is aan jezelf of je je er door laat beïnvloeden. Wat je ermee doet. Ik heb er al vaker over geschreven. Alleen leer ik kennelijk nog steeds niet om een schild op te werpen op het moment zelf dat ik met een negatief iemand aan het praten ben. Het is lastig vooral voor mezelf. Ik probeer dan wel om een ander onderwerp aan te snijden zodat de negatieve persoon niet meer over dat ene onderwerp blijft praten maar kennelijk zijn sommigen zo negatief dat ze iedere keer weer terug komen op hetzelfde onderwerp. Het zit henzelf kennelijk erg dwars. Ze zien de positieve dingen niet meer.
De vrouw waar ik mee sprak ziet ook de leuke dingen van het werk wat ze toen deed niet meer, denk ik. Ze ziet alleen nog maar de negatieve dingen. Ze snapt ook niet dat ik er nog met veel plezier werk.

Ik heb het losgelaten en naast me neer gelegd. En denk: Wat er gebeurt gebeurt toch. Maar ik wil me niet langer laten beïnvloeden door negativiteit van een ander.

© KH

Onredelijke stemmingen

Onredelijke boos worden. Nou ja, onredelijk. Of het onredelijk is weet ik niet. Er zit natuurlijk wel een reden achter. Maar ik kan af en toe flink uit de bocht vliegen. Ten tijde van mijn huwelijk deed ik dat veelvuldig, daar zat dan ook een reden achter. Een ongelukkig huwelijk, met iemand die precies wist welke buttons hij moest pushen om mij op te laten vliegen. In mijn familie praten ze allemaal met behoorlijk wat stemverheffing. De kant van mijn vader staat daarom bekend zeg maar. Als ik het daar met mijn zus of nicht over heb zeggen ze allebei: 'Ja hoor, wij doen dat ook'. Tegen onze partners, onze kinderen. Onze opa deed dat, onze vaders en wij doen dat ook weer. Iets wat wij af willen leren omdat wij het niet aan onze kinderen door willen geven. Het kringetje is dan weer rond. Wij willen dat doorbreken. Ik dacht dat het me aardig gelukt was na mijn scheiding. Ik werd rustiger, kalmer, reageerde niet meer zo 'ontplofferig'. En ineens, gisteren betrapte ik me er 2 keer op. 2 keer nog wel op 1 dag! Tijd om daar iets aan te gaan doen.

Heeft het te maken met mijn menopauze? Zijn het de hormonen? Of is dit gewoon een excuus?
In ieder geval de keren dat ik opvlieg hebben vaak te maken met ergernissen. Een puber die zuigt, een partner die anders dan anders reageert, of zoals gisteren... Nee, dat was echt heel erg, niet zoals ik van mezelf gewend ben!
Ik maak zoals elke dag een rondje door mijn tuin, inspecteer de planten, mijn berkenboompje, en ineens ontdekte ik dat die vol zat met kleine rupsjes. Die rupsjes hadden al een klein takje kaal gevreten. Verdikke! Natuurlijk moet ik daar eerst foto's van maken, zo ben ik dan ook wel weer. Daarna pluk ik voorzichtig het blaadje van mijn boom af waar ze zich op verzameld hadden en loop met blaadje en al naar buiten naar het plantsoen. Ik wil ze niet verdelgen zeg, het zouden zo maar een stuk of 6 mooie koolwitjes kunnen worden.Maar nee, het bleken bij nader (internet)onderzoek larven van de bladwesp te zijn!



Ik zet ze op een boom die zo te zien ook al flink aangevreten is en wil weer teruglopen naar huis. Ineens zie ik een stel onbekende jong-volwassenen op het parkeerhaventje. Ze horen niet in onze buurt thuis in ieder geval. 1 van de heren laat iemand uit zijn auto stappen en scheurt vervolgens in volle vaart met piepende banden weg. In een woonwijk waar maar 30 km p/u gereden mag worden, in een wijk waar maar liefst 3 scholen zijn! Ik word toch ineens zo onredelijk boos. En ik val uit: 'Is dit normaal?' moet ik gezegd hebben, of : 'Dit is een woonwijk hoor!' De knul die naast zijn auto stond mompelt iets en ik roep nog iets dat ik het heus wel hoor en niet bang voor hem ben en als hij iets te zeggen heeft hij het maar hier moet komen zeggen. HUH? Zei ik dat? Zei ik van de week niet nog tegen Oudste dat hij zich niet ergens in moest mengen omdat je tegenwoordig zo maar een mes tussen je ribben kon krijgen? En wat doe ik nu? Ik hoor nog: 'Ik doe toch niks, mevrouw!' Mevrouw ook nog! Ik loop nog steeds laaiend naar binnen en vertel het tegen Lief. Die kijkt nog even buiten maar de heren zijn weg. Van binnen raast het nog maar ik denk wel: Oen, sufferd, stommerd. hou je mond toch!

's Avonds krijgt Lief telefoon van zijn broertje. Die verteld dat hij schoonmoeder een week geleden (!) meegenomen heeft naar haar eigen huis. Lief is verontwaardigd dat zijn broer daar nu pas mee komt. Hij had dat willen weten en erbij willen zijn. Lief's moeder heeft in mei een hersenontsteking en beroerte gehad en heeft een vorm van dementie eraan overgehouden, het is geen dementie maar het lijkt erop. Haar korte en lange termijn geheugen zijn aangetast. Ze moet permanent naar een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Broertje zegt verder dat hij een en ander via een notaris wilde regelen in plaats van curatorschap. Maar dat het niet kon omdat zijn moeder het besef niet meer heeft en daarvoor moet tekenen en dat niet meer kan. Ik ontplof! Ik kan er niets aan doen maar ik ontplof! Lief is als hij met zijn familie om moet gaan zichzelf niet meer, hij stamelt, hakkelt en stottert. Hij praat raar en wordt weer onzeker. Zijn broer heeft een universitaire opleiding genoten, ik snap nog wel dat het niet via een notaris geregeld kan worden omdat zijn moeder dat niet meer kan, zijn broer niet? Laaiend ben ik. Lief ergens ook maar altijd naderhand. Als wij zijn moeder nog niet eens van een kamer van een medebewoner kunnen krijgen, wat had er dan niet kunnen gebeuren als ze in haar eigen huis was! Onverantwoord vind ik het, had dan een verpleegkundige meegenomen!
Van begin af aan lijken Lief en ik de enige twee te zijn die zagen hoe zijn moeder deed. Of ze deed alleen tegen ons zo. Was sich liebt neckt sich zeggen ze wel eens. Lief is het langste thuis geweest, wie weet is het dat wel.

Waar het vandaan komt, ik weet het niet, ik weet wel dat ik dat niet meer wil. Ik heb daarom ook besloten dat ik me niet meer ga bemoeien met dingen die mij niet aangaan. Als iemand mijn advies wil, vragen ze er maar om. Die oude IK wil ik niet meer zien. Ze bevalt me niet. De 'kwaal' die in mijn familie zit: het stem verheffen, het snel uitvallen, ik wil het niet meer. Ik ben blij dat ik het ingezien heb, dat wat er gisteren gebeurd is, dat het mij weer terug zou laten vallen in oude gewoonten. Lief moet leren voor zijn eigen gevoelens en eigen ideeën op te komen, dat moet ik niet voor hem doen. Lief moet ook leren om met zijn eigen familie om te leren gaan, dat ze hem niet meer onzeker mogen maken. Er zijn er maar 2 of 3 die dat niet doen en dat zijn zijn 2 zussen en zwager. Schoonmoeder deed alles voor Lief, nu kijkt Lief naar mij voor die dingen die schoonmoeder deed. Lief moet leren dat zelf te doen.
En ik, ik moet leren mijn stemmingen onder controle te houden. Vooral voor mezelf, het brengt vooral innerlijke onrust met zich mee, en als er iets is waar ik zo naar op zoek ben, is het wel naar Innerlijke Rust!

© KH

Op reis

Een tevreden mens kan reizen door zijn eigen thuis. - Anonymous

 

De laatste vakantieweek is begonnen. Voor de vakantie begon hadden we 'wilde' plannen. Ook al zat een vakantie in het buitenland er dit jaar niet in, we zouden met de trein dagjes uit gaan, of hele einden gaan fietsen, of wandelen. Uiteindelijk hebben we vooral veel gelezen, in de tuin gezeten, wel een of twee dagjes weggeweest en wat gewandeld maar niet wat we van te voren bedacht hadden. Erg vind ik dat niet. Ik verveel me nooit thuis. Ik ben graag thuis. Ik ga ook graag op vakantie natuurlijk maar als dat niet gaat om een of andere reden, dan ben ik graag in mijn eigen huis en doe ik graag gewoon niets eigenlijk. Een beetje van dit en een beetje van dat. Beetje schrijven, maar vooral lezen, heel veel lezen.



Eigenlijk ben ik dol op reizen, meestal is 3 weken genoeg overigens. Dan verlang ik weer naar mijn eigen huis. Hoewel ik nog altijd droom van Engeland en Schotland en we dit jaar niet gaan, ben ik er wel achtergekomen dat een mens zoekende is. Als je niet tevreden bent met wat je hebt hier, kun je het ook niet 'daar' zijn . Een mens reist de wereld af op zoek naar wat hij nodig heeft en vindt het bij thuiskomst. En hoe zeer ik ook verlang naar Schotland, ik weet nu dat ik ook nooit zonder mijn eigen plekje hier zou kunnen.
Het reizen, het op zoek gaan naar jezelf, is de belangrijkste reis. Het reizen en ontdekken van mooie plaatsen op de wereld is leuk, heel leuk. Maar de belangrijkste reis, of ontdekkingsreis is die naar jezelf.

En hoewel ik al reizende door Schotland erachter ben gekomen dat daar ooit in een vorig leven mijn roots lagen, door bepaalde ervaringen die niet te verklaren zijn, vandaar mijn sterke gevoel als ik daar ben, weet ik dat ik niet hoef te reizen om gelukkig en tevreden te zijn. Dat Schotland niet wegloopt en er nog wel is als ik weer kan en me dan met open armen zal ontvangen. Hoewel ik niet kan wachten op die dag, ben ik tot die tijd gewoon tevreden met mijn eigen tuintje, huisje en omgeving.
En eigen (ontdekkings)reis die nog lang niet ten einde is.

.© KH

Genieten

Zoals ik in mijn blog van eergisteren zei was het gisteren de verjaardag van Oudste. Het is vakantietijd dus veel bezoek was er niet omdat veel mensen nog op vakantie zijn, maar het was gezellig. Samen met ons gezin en mijn moeder zijn we gisteravond uit eten geweest. En terwijl we aan het natafelen waren raakten Jongste en mijn moeder in een geanimeerd gesprek over eten. Jongste wil kok worden en gaat over 2 weken beginnen aan zijn examenjaar van het vmbo. Hij heeft al een jaar van praktijk en theorie gemixed achter de rug. Hij begon een enthousiast verhaal over hoe hij bepaalde gerechten maakt, of geleerd heeft te maken. Nippend van mijn cappuccino zat ik genietend te luisteren hoe hij en mijn moeder zaten te praten over het maken van soepen, sauzen en andere dingen. Mijn Jongste, het kind wat ik bijna moest dwingen te eten als peuter. Wat niet werkte natuurlijk, want een kind laat zich niet dwingen. Ik weet nog goed dat ik radeloos, moedeloos en bijna in tranen hem probeerde iets gezonds naar binnen te krijgen. Hij wilde geen groenten of iets anders wat daarop leek. En nu praat hij over aspergesoep, tomatensoep en andere gerechten of hij niet anders gedaan heeft zijn hele jonge leven. Ik kijk enigszins verbaasd maar blij toe. Hij heeft een roeping in zijn leven gevonden.

Hij vangt mijn blik: 'Wat?' zegt hij. Niks jongen ik geniet. Net zoals ik de hele dag heb genoten, en de rest van de avond nog zal genieten. Van Oudste en zijn vrienden die later die avond langskomen met grappen en grollen. Die buiten gaan zitten en gieberen alsof ze niet 18 en 19 zijn. Het had een paar weken geleden zo somber geleken en er zo anders uit gezien. Ik geniet, hoewel ik zit te lezen en af en toe wat flarden van hun gesprek op vang. Genieten van de kleine dingen in je leven. Hoe vaak staan we er niet bij stil, bij wat we wél hebben? Genieten van wat er nu is. Genieten van het moment. Van de zon die weer schijnt. Genieten dat ik nog een volle week vakantie heb. Genieten dat mijn jongens nog zo graag dit huis hun thuis noemen. Voor je het weet is dat voorbij en zijn ze wel het huis uit. Dus genieten, bewust genieten. Met een hele grote G.

© KH

Mezelf terug vinden

Hier stond gisteren een heel ander blog. Een blog over mijn gevoel omdat mijn zoon het zo moeilijk had met zichzelf, met zijn gevoel zodat hij besloten had in een opwelling meer, om op zichzelf te gaan wonen. Die opwelling, zo bleek gisteren, kwam door andere invloeden. Ik wil er niet al te diep op in gaan, zijn vertrouwen heeft een deuk opgelopen, net als het mijne. Dat van hem door de man op wie hij moet kunnen bouwen, dat van mij door de man met wie ik ooit getrouwd was. Ik had het aan zien komen, hij niet.

De reacties van 1 persoon op mijn blog gisteren hebben mij doen besluiten het te verwijderen. Door verkeerd lezen, verkeerd interpreteren door haar van mijn situatie en gevoel werden er dingen gezegd waar ik niets mee kan. Wat ik niet wil lezen. Natuurlijk is iedereen vrij om te reageren. Graag zelfs. Maar is er niet een soort van 'code' online? Je kent elkaar niet, elkaars situatie niet dus waarom zou je elkaar dan aanvallen om wat de ander schrijft. Ik heb dat ooit al meegemaakt op een forum, vrouwen die elkaar om het minste geringste aanvallen, de reden waarom ik er weggegaan ben. Het is niet de manier waarop ik in het leven wil staan. Mensen aanvallen om wat ze meemaken.
Er zijn redenen waarom ik niet het hele verhaal vertel.  Het is een openbaar iets zo'n blog. Maar als ik niet schrijf, barst mijn kop uit elkaar. Mijn blog is mijn blog. Ik kan en mag er schrijven wat ik wil. Daar mag je op reageren. Het  hoeft niet. Ben je het er niet mee eens, mag je nog reageren maar hou het alsjeblieft een beetje netjes. Gelukkig doen de meesten dat dan ook, een uitzondering daargelaten. 

Ik ga ondertussen gewoon verder waar ik gebleven was. Met mezelf herpakken, terug vinden en doorgaan op de ingeslagen weg. Ik weet dat het niet aan mij gelegen heeft dat zoon zijn biezen wilde pakken, dat heeft hij me gisteren zelf verteld. Ik moet niet meteen de schuld bij mezelf zoeken meer. Ik weet dat ik het goed doe of goed gedaan heb. En op die voet ga ik verder. 

Zoon mistte ons. Hij zat daar alleen in de flat van zijn vader die eerste avond en overdacht alles nog eens. Hij kwam tot de conclusie dat hij daar ook maar alleen zat. Dat zijn moeder best wel 'chill' was en hij zijn irritante broertje zelfs mistte. Zijn stiefvader en de hond vooral, laten we die niet vergeten. Maar zo zei hij: 'Ik wil wel leren hoe je de was moet doen hoor mam, of hoe je moet koken voor jezelf, want tja, ooit ga ik toch.' Tja, ooit gaat hij toch. En of hij nou 18 is of 25, of 35, janken zal ik toch. Ik ben nu eenmaal een emotioneel type. Alleen hoop ik dat hij de volgende keer om de juiste redenen gaat. Niet omdat hem iets op de mouw gespeld is wat grove leugens zijn. Amen!

© KH

Workshop

Van het werk krijg ik een kaart binnen. Om de medewerkers extra in het zonnetje te zetten biedt onze werkgever ons een gratis workshop aan bij de Volksuniversiteit.
Wat leuk, dacht ik. Maar de kaart ligt er alweer een week of 2 en ik was hem bijna vergeten, bijna, tot ik vanmorgen een onverwacht gezellig gesprekje met mijn baas had. Zij had zich ook al opgegeven voor de workshop Mindfulness, de workshop die ik op het oog had, die of Tai Chi, ik was er nog niet helemaal uit.
Maar waar ik  nog steeds niet helemaal overheen ben, ik ben zo'n 'schijterd', ik wil  nooit alleen. Meteen schiet me te binnen dat vriendin bij dezelfde organisatie werkt, al is zij verzorgende en ik huishoudelijke medewerker thuiszorg.

Meteen bel ik vriendin op. Zij  had de kaart ook al een tijdje liggen en wist niet goed wat te doen. Ook zij had niet meer eraan gedacht dat wij bij dezelfde organisatie horen. 'Leuk', is haar reactie en meteen schrijven we ons in voor de workshop Mindfulness ergens in november. Al moest zij wel eerst even kijken wát Mindfulness nu precies is. Ik was vooral blij dat er stond dat er aandacht besteed wordt aan ademhalingstechnieken en bewustwordingstraining onder andere. 





Lees ik thuis regelmatig wat over Mindfulness het  komt vooral uit boeken, er is niemand die het 'geleerd' heeft die je even de fijne kneepjes leert. Nu met zo'n workshop hoop ik dat ik weer een stapje verder ga komen in het bewuster leven en vooral dat ademen waar ik zo mee in de knoei zit af en toe met mijn hyperventilatie, al denk ik nog steeds dat die komt door mij té druk maken over zaken die er eigenlijk niet eens toe doen. 


Hoewel de workshop pas in november is, vriendin en ik kunnen ons er nu al op verheugen. Ooit hadden we samen een abonnement op het theater. Nu vinden we het te duur geworden voor het aanbod. We moesten echt zoeken naar iets wat we echt leuk vonden of wat ons leuk leek. We gaan liever samen een dagje weg, zo dachten we. En dat doen we dan ook zo af en toe. Mocht deze workshop ons bevallen, zo zeiden we al tegen elkaar, is het wel een idee om vaker zo af en toe een workshop zelf te doen. Niet alleen als we hem cadeau krijgen. 
Er zijn meer leuke dingen om te doen, behalve theater of shoppen tenslotte. 


© KH

Wie ben je werkelijk?

Gisteravond keek ik, zoals elke dinsdagavond, weer naar het KRO programma 'over de streep'.  
Jongeren vertellen niet altijd wat ze meemaken in hun leven en laten niet het achterste van hun tong zien, doen zich anders voor dan ze in werkelijkheid zijn. De vraag die de mensen van deze Challenge dan ook regelmatig stellen is: Who are you really?

Dat bracht mij aan het denken. Wie ben je werkelijk? Wie ben ik werkelijk? Wie zijn wij werkelijk?
In het dagelijks leven krijg je van veel mensen te horen hoe zij jou zien. Zij leggen je als  het ware hun stempel op. Zij hebben voor zichzelf al hun beeld over jou bepaald, nog voordat ze werkelijk weten of moeite doen te weten te komen, hoe jij werkelijk bent, of in elkaar zit. Maar ook om zichzelf te laten zien. Mensen oordelen of veroordelen anderen graag blijkbaar. Zo zit de huidige maatschappij, helaas, nu eenmaal in elkaar.
Je bent een flapuit, een druktemaker, een regelneef, een schooljuf, een kattekop, een kreng, een wijs iemand, of iemand die voor anderen klaar staat, je bent stil, of juist niet, je bent iemand waar anderen geen  hoogte van kunnen krijgen, je wordt aardig gevonden, of niet, maar vervelend en een bemoeial. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het begint vooral op de middelbare school, hoewel het er ook al op de basisschool heftig aan toe kan gaan. Je hoort erbij of niet. Er wordt nogal veel van je gevonden nog voor dat men je echt kent, of de moeite neemt je te kennen.
Je bent nogal veel: In andermans ogen. Mensen die jou waarschijnlijk diep van binnen niet eens echt goed kennen. Maar wel meteen klaar staan met hun oordeel over jou, of hoe jij in hun ogen bent.
Doe jij dat zelf ook? Ook als je er zelf een hekel aan hebt, hoe anderen dat over jou doen?

Bij zo'n Challenge day bij 'Over de streep' vragen ze op een gegeven moment: 'Als mensen me echt zouden kennen zouden ze weten dat...'
Wat zouden ze weten als ze jou echt zouden kennen?
Laat jij het toe, dat anderen jou echte, ware ik, mogen zien?

Als ik zelf er goed over na denk, roep ik altijd wel hard over mezelf: 'What you see is what you get', en in grote lijnen klopt dat ook wel, maar ik denk dat ik toch nog een groot aantal dingen wegstop, die ik niemand laat zien. Mijn onzekerheid, mijn angsten, sommige gedachten over mijzelf. Andere dingen in mijn leven.
Maar ik denk dat iedereen dat wel heeft. Het ergste vind ik het oordelen over anderen, zonder dat men de moeite wil nemen de ander echt te leren kennen.
Ikzelf ben op de middelbare school gepest. 2 jaar lang. Door meiden die mij een makkelijk doelwit vonden.
Je draagt dat altijd met je mee al is het haatdragende er al jarenlang af, gelukkig wel. Het heeft mij wel gevormd tot de persoon die ik nu ben, denk ik. Samen met andere dingen uit mijn leven uiteraard.

Zelf probeer ik niet te oordelen over anderen. Natuurlijk ben ik ook maar een mens, maar ik merk dat zodra iemand anders tegen mij iets zegt over een ander, die ik niet ken, of diegene ook niet eens, ik meteen in de verdediging schiet. Of dat komt doordat ik zelf gepest ben? Ik weet het niet. Ik weet wel dat zo'n tv programma veel los maakt, niet alleen bij deze scholieren, maar ook iedere week weer bij mij.
En dat is alleen maar goed. Een 'beetje' meer nadenken over wat je doet en hoe je doet tegen anderen is nooit verkeerd!

© KH

Ik wil niet altijd maar sterk zijn

Soms ben ik ineens boos en verdrietig tegelijk. Boos omdat de instantie die daarvoor aangewezen is, niet luistert, niet doet wat zij moet doen, verdrietig omdat het is zoals het is en ik het niet kan veranderen, laat staan het al geaccepteerd heb. En dat is raar. Denk ik dat ik dat allang gedaan heb, blijkt dat op zulke momenten in mijn leven dat het niet zo is.

Ik heb al vele blogs geschreven over Lief en zijn autisme. Maar soms word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Dan gebeurd er iets, of lees ik zijn eigen blog en denk ik na. Hij snapt het nog niet, of hij is er nog helemaal niet mee aan het werk zoals hij of ik denken dat hij is. Hij denkt van wel, maar of  hij schrijft het verkeerd, of ik lees het verkeerd. Hij wil zich niet meer druk maken over het 'reilen en zeilen in huis'. Nee, dacht ik al lezende, dat laat hij al tijden aan mij over. Ik zucht en voel dat mijn ogen zich alweer vullen met tranen, net zoals het afgelopen weekeinde. En hij weet van niks. Natuurlijk niet, hij voelt dat niet aan. Mijn partner heeft autisme.

De man van het GGZ heeft dus gezegd dat ik mijn leven lang, of zijn leven lang beter gezegd, hem moet aansturen. Ik was het daar absoluut niet mee eens. Nog steeds niet. Ik ben ervan overtuigd dat een instelling als het GGZ mensen met een autistische contactstoornis, die echt niet dom zijn, in tegendeel, dingen kunnen aanleren. Dus ook om zelf dingen te leren doen. Zodat een partner ze niet meer hoeft aan te sturen.
Ik haal iedere keer het voorbeeld aan van de lichtblauwe overhemden van Lief. Toen hij nog op zichzelf woonde, voor ons samenwonen, hingen in zijn kast tientallen blauwe overhemden. Met strepen, zonder strepen, met ruiten, allerlei soorten maar allemaal lichtblauw. Ik verwonderde mij erover, maar nee, er ging geen licht branden, toen niet. Voor Lief bleek het (achteraf) gewoon makkelijk te zijn. Je pakt elke ochtend een schoon lichtblauw overhemd uit je kast en je hoeft niet na te denken over wat je aan moet trekken. Past op elke broek. Logisch. Toen hij mij leerde kennen, leerde hij ook dat hij heel wat meer was dan die man met die lichtblauwe overhemden. Hij keek verbaasd in de passpiegel en verwonderde zich over hoe hij er ook uit kon zien. Ik zie nog de tranen in zijn ogen toen hij zag hoe leuk hij eruit zag. Achteraf mijn 'fout'. Als je van fout kunt spreken. Ja, hij zag er leuk uit, maar de chaos was begonnen.
Hij wist niet meer wat hij aan moest trekken, niet meer op de automatische piloot.
Het begin van het aansturen.

Afgelopen zaterdag gingen wij een dagje naar 's Hertogenbosch. Ik ben dol op reizen met de trein en terwijl ik naast Lief zit en dit zeg en opmerk dat we toch zoveel gemeen hebben, zegt Lief: 'Hmhm'. Een begin van een hele dag met soortgelijke conversatie. Op het terras moet ik Lief aansporen tot conversatie. Ik praat hij luistert. Tenminste, dat denk ik. Zo ook lopende in de stad. Waar ik heen wil gaat hij. Alles is goed. Voor veel vrouwen het ideaal beeld, zo weet ik. Maar zo stil. Als ik niet zou praten zou het een hele stille dag geweest zijn. Ik denk wel dat hij geniet op bepaalde momenten, maar laat het niet blijken door wat te zeggen. Hij houdt ook van winkelen, maar ik krijg er de laatste tijd een rottig gevoel bij. Hij loopt mee, zegt weinig, is aanwezig en dat is het.

Hij is lief, mijn Lief, voor mij. En als hij ziet dat ik het moeilijk heb, wil hij wel zijn armen om me heen slaan, maar dan, dan weet hij het ook niet meer. Want ik ben de rots, ik ben het houvast. Wat als ik het ook niet meer weet? Als een hulpverlenende instantie mij zegt dat ik maar even de rest van zijn leven hem aan moet sturen, mijzelf vergetend, waar het op neer komt in feite want ik heb nog 2 pubers ook over aansturen gesproken, en die instantie biedt geen enkele hulp verder, waar blijven we dan? Waar is die hulp?
En meteen spreek ik mezelf streng toe: Je zegt zelf dat alles gebeurd voor een reden, dan zal dit ook wel gebeuren voor een reden. Je wordt er sterker van, ja nog sterker dan je al denkt te zijn. Dus hup, schouders recht, schudt die last er vanaf en recht je rug! Je krijgt niet meer dan je dragen kunt.
Adem in adem uit, en gaan!

Alle clichés ten spijt, het valt niet altijd mee, daarom is het fijn het even van me af te kunnen schrijven. Ik kan nergens anders terecht, niet bij een instantie, je familie wil je er niet mee lastig vallen en zo'n instantie... tja...
En laten we wel wezen, een potje janken lucht misschien wel op maar je krijgt er zo'n koppijn van!

© KH

Take me as I am

Uniek, iedereen is uniek. Krijg je als kind te horen dat je niet op mag vallen, later als je volwassen bent leer je juist dat je wél op moet vallen om iets te bereiken. Of om jezelf te blijven, in welke omstandigheid dan ook. Vooral onder je vrienden. Die je het beste begrijpen tenslotte. Daarom zijn jullie ook vrienden, dacht je tenminste. Tot er een moment komt waarop ieder zijn weg lijkt te gaan, zo gaat dat in het leven.
En niemand elkaar meer lijkt te begrijpen. Jezelf zijn lijkt niet meer te volstaan. Was jezelf zijn juist datgene waardoor je uniek bleek, en juist die eigenschappen te bezitten voor een vriendschap met de ander, dat eigen zijn, uniek zijn, lijkt later in een vriendschap juist datgene te zijn wat de ander zo dwars zit.
Alleen, dát zeggen ze dan juist weer niet. 

Is dat lastig? Ja behoorlijk. In mijn ogen verander ik niet tot nauwelijks, behalve dat ik behoorlijk met mezelf aan het stoeien ben in de vorm van wat ik noem: persoonlijke groei. Maar dat is juist goed toch? Voor mezelf in ieder geval wel. Ik ontwikkel mezelf, verdiep mezelf in meer spirituele zaken, de zaken des levens, als je het wat 'zwaarder' wil bekijken. Laten we het eens 'dieper' bekijken: Mensen die mij al mijn hele leven of een heel groot deel van mijn leven kennen, hebben die dáár moeite  mee, hebben die moeite met mij? 

Mijn moeder? Nee die neemt me zoals ik ben. Mijn zus? Idem. Mijn vriendin die ik al vanaf de mavo ken dus dit jaar (even denken) 36 jaar? Precies eender, zij is juist blij met mijn ontwikkeling, waar zijzelf al eerder mee begon. Net als mijn moeder en mijn zus overigens die zich ook in deze materie interesseren. Wij kunnen hier fantastisch over discussiëren als we samen zijn. Wat heerlijk is als je dat met je moeder en zus doen kunt. 

Een aantal vrienden die ik wat korter ken, niet. Die vinden mijn eigen unieke ik niet meer acceptabel. Was dat goed genoeg toen ze mij leerden kennen, kennelijk, nu ineens niet meer. Ik ben in wezen niet veranderd. Het enige wat veranderd is, is mijn situatie, meer stress in de familie waardoor ik anders kan reageren of meer dingen vergeet, en ja, (geheel tegen mijn 'natuur' in soms zelfs vergeet kaarten te sturen of te informeren naar iemand anders, maar dat is puur en alleen omdat ik aan zoveel dingen tegelijk moet denken voor zoveel mensen. Verder doe ik me nooit anders voor dan ik ben. Als iemand zegt: what you see is what you get, dan ben ik het wel. En zo is het, niet anders. 

Ooit las ik ergens dat je om de 7 jaar van vrienden wisselt. Ze als het ware inruilt voor een heel stel nieuwe vrienden. Vreemd vond ik dat altijd. En heb er eigenlijk nooit zo opgelet. Tot recentelijk er een aantal 'afvielen' door diverse redenen. Contacten die altijd maar van 1 kant kwamen, mensen die boos werden omdat ik gewoon ben zoals ik ben, mijn scheiding waardoor mensen anders reageren en ineens niet meer weten hoe ze moeten reageren dus maar helemaal niet meer reageren. (ja toen heb ik wel een tijdje anders gereageerd, maar dan ben je ook even anders omdat je situatie en je leven veranderd, dat is, lijkt mij, logisch) Het wisselen is niet gebeurd, ze zijn gewoon weg zonder dat er anderen voor in de plaats kwamen.

Het gaf wel meer rust, dat dan weer wel. Er is meer tijd voor andere dingen. Want zeg nou zelf, mensen die je niet accepteren voor wie en hoe je bent, en geen begrip tonen voor je situatie, zit je daar nog op te wachten? Nee, heb ik voor mezelf besloten, ik ben op een punt in mijn leven gekomen, dat ik daar niet meer op zit te wachten. Take it, or leave it. Graag of niet. 

Het deed een beetje zeer in het begin, bracht een beetje een onrustig gevoel met zich mee. Maar later toen ik bedacht dat het beter was voor mezelf, want zeg nou zelf, wie wil zich nou op zijn bijna 45e anders voordoen dan hoe hij/zij is, dacht ik: nee, het is goed zo. Het heeft zo moeten zijn kennelijk. Mensen die echt om mij geven om wie ik ben, en snappen waarom ik reageer zoals ik soms reageer, blijven, hoe dan ook. Om een andere reden wil ik het niet eens. 

© KH

Over de streep

In het KRO programma over de streep  leren middelbare scholieren elkaar in één dag tijd pas echt goed kennen door mee te doen aan een Challenge Day; een sinds twintig jaar beproefde Amerikaanse methode om onverschilligheid en onbegrip tussen scholieren tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren. Door spelletjes af te wisselen met serieuze gesprekken, is het de bedoeling dat muren tussen de verschillende kliekjes op middelbare scholen afbrokkelen en hun vooroordelen over elkaar veranderen. Centrale vraag: wat weten we nu eigenlijk echt van elkaar? Presentator Arie Boomsma volgt per aflevering een paar scholieren uit verschillende groepjes, elk met hun eigen verhaal.

Vorig seizoen had ik al een aantal afleveringen gekeken en gisteravond keek ik weer. Tot de tranen over mijn wangen rolden. Soms herkenning, soms verdriet over wat sommige kinderen al op jonge leeftijd mee moeten maken. En soms is er daar dat ene kind met die ene opmerking die mij doet beseffen: Was er dit maar toen ik die leeftijd had! Dan was ik misschien niet zo gepest, of meer begrepen waardoor ik niet gepest werd of...
Die jongen zei op de vraag van Arie Boomsma of hij het zou aanraden voor meer scholen: 'Ja echt wel, ze zouden het verplicht moeten doen op elke school!'

Veel jongeren beseffen niet wat ze elkaar aandoen door (in hun ogen) losse, grappige opmerkingen te plaatsen omdat ze zich niet kunnen inleven in het leven van de ander. Door zo'n Challenge day wordt bij velen de ogen geopend. Niet alleen is bij henzelf vaak hun houding een pose, om zich staande te houden, maar hun 'slachtoffer', het makkelijke doelwit, maakt vaak soortgelijke dingen in zijn/haar leven mee.
Het gaat van gescheiden ouders, tot mishandeling en zelfmoordpogingen aan toe. Je schrikt nog hoeveel kinderen niet de streep over gaan als de vraag gesteld wordt: Welk kind heeft wél kind mogen zijn, ga dan de streep over. Of hoeveel kinderen er nog mishandeld worden, en vooral zich niet veilig voelen op hun school, of in hun omgeving.

Het begrip naderhand en de opvang, is overweldigend. Dat is het doel van zo'n Challenge day. Begrip bij de ander kweken. Weten dat je niet alleen staat. Als het team van 'Over de streep' na maanden nog eens een kijkje gaat nemen blijkt de sfeer er zienderogen op vooruit gegaan te zijn, ook bij scholen die van te voren zeiden dat er bij hun school niks mis was! De kinderen die zich onbegrepen voelden of gepest werden horen er nu bij, of daar wordt anders tegenaan gekeken. En is dat niet de bedoeling geweest van deze dag?
Jongeren zeggen niet uitgepraat te raken over de Challenge day.

Ik hoop dat elke school zo'n Challenge day gaat krijgen. Het zou zeker bijdragen tot de ontwikkeling van de huidige jongeren in bewuste, begripvolle en evenwichtige volwassenen.

© KH