Muziek op Zondag, Op een mooie Pinksterdag

Vandaag kan er maar 1 liedje zijn dat er toe doet. Voor mij tenminste.
Elke Pinksteren zong mijn vader dit, of hij floot het. Toen ik verkering kreeg met iemand die toevallig destijds in Den Haag woonde, zong hij vooral dat stukje extra hard.
Dit jaar is het 10 jaar alweer dat mijn vader er niet meer is. Zoals in de tekst: Ook ik zou willen dat ik nog een keer met mij vader aan het handje lopen kon, wandelend in de zon.

Op een mooie Pinksterdag
Als 't even kon
Liep ik met m'n dochter aan het handje in het parrekie te kuieren in de
zon
Gingen madeliefjes plukken, eendjes voeren, eindeloos
Kijk nou toch je jurk wordt nat, je handjes vuil en papa boos

Vader was een mooie held, vader was de baas
Vader was een duidelijke mengeling van onze lieve Heer en Sinterklaas
Ben je bang voor 't hondje, hondje bijt niet
Papa zegt dat hij niet bijt
Op een mooie Pinksterdag, met de kleine meid

Als het kindje groter wordt, roossie in de knop
Zou je tegen alle grote jongens willen zeggen "handen thuis en lazer op"
Heb u dat nou ook meneer, jawel meneer
Precies als iedereen
Op een mooie Pinksterdag
Laat ze je alleen

Morgen kan ze zwanger zijn
'k Kan ook nog vandaag
't Kan van de behanger zijn of van een Franse zanger zijn
Of iemand uit Den Haag
Vader kan gaan smeken en gaan preken tot hij purper ziet
Vader zegt "pas op m'n kind, dat hondje bijt"
Ze luistert niet

Vader is een hypocriet
Vader is een nul
Vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul
Ik wou dat ik nog 1 keer met mijn dochter aan het handje lopen kon
Op een mooie Pinksterdag samen in de zon
Op een mooie Pinksterdag samen in de zon
Samen in de zon



© KH

Quotes and Pics 75, Life

© KH

Beroemde graven in St. Paul's Cathedral

Mijn moeder en ik bezochten st. Paul's Cathedral tijdens ons bezoek aan Londen terwijl zus met haar dochter liep te zwijmelen over de in was gegoten beelden van One Direction bij Madame Tuseaud. (petekind zwijmelde, zus niet)
Een schitterende kathedraal, zonder meer het bezoeken waard. Prins Charles en Lady Diana zijn daar nog getrouwd. Oké, niet alle sprookjes hebben een happy end.
De plafonds steentje voor steentje met mozaïek belegd. Prachtige beelden, alles schitterde je tegemoet.
Ook al mochten er geen foto's gemaakt worden, natuurlijk kon ik het niet laten. Het lijkt me geen kwaad te kunnen zolang je geen flitslicht gebruikt. Ik denk ook dat het hem daarin zit, de meeste toeristen gebruiken in dit soort juweeltjes te pas en te onpas hun flits terwijl het ook makkelijk zonder kan. Het beschadigd de vaak eeuwenoude bewaarde pracht en praal.

Maar wat mij bijzonder trof was de crypte beneden. Om een of andere reden, werd ik enthousiast en kreeg ik de rillingen tegelijk toen ik daar tot mijn verrassing de graven van een aantal van mijn favoriete schilders aantrof. Mijn moeder keek mij verbaasd aan om zoveel enthousiasme over graven. Volgens haar liggen ze daar niet eens (wat wel zo is):' ik schilder zelf en ik ken ze niet eens.' zo was haar verweer. Alsof dat wil zeggen dat je dan meteen ook maar alle Engelse schilders moet kennen. In ieder geval, ik weet wel wie ze zijn/waren: Het waren een paar van de oprichters van de Pre-Raphaelite_Brotherhood :
John Everett Millais en William Holman Hunt. Daarnaast lag nog William Turner, een beroemde landschapsschilder. En Sir Lawrence Alma-Tadema. Boven had ik al de enorme tombe gezien van Sir Fredric Lord Leighton die mijn moeder ook al niks zei. Het was alsof ik mijn helden ontmoette. Zo'n gevoel.
Later heb ik nog gevraagd of mijn grootste held; Dante Gabriel Rossetti ook nog in de crypte lag omdat ik hem niet vinden kon maar (ze houden daar een hele lijst bij van waar alle Engelse beroemdheden begraven liggen) die ligt in een klein plaatsje ergens in Kent.

Misschien snapt mijn moeder het dan niet, er zal vast ergens iemand zijn die het wel snapt, zeker als je ziet wat ze gemaakt hebben:

Niet alle foto's zijn even scherp door de donkere kathedraal:




Ophelia

 


Valentine rescuing Sylvia from Proteus

 


Ask me no more

 


The Shipwreck

 
Sir Fredrick Lord Leighton


Flaming June

© KH

Muziek op Zondag, Muziek voor Moeder

Vandaag is het Moederdag. Mijn kids liggen nog rustig te slapen en naar mijn eigen moeder hoef ik niet vandaag. Zij zei tegen me; 'Kind, ik heb je net 3 dagen in Londen gezien, ben op de verjaardag van je man geweest, je moet met de trein komen, blijf lekker thuis, ik heb je toch wel genoeg gezien nou?'  O lekker mam! 'Je weet best hoe ik het bedoel', mopperde ze nog even na. Natuurlijk weet ik hoe ze het bedoelde. Alleen, haar moeder, mijn oma, is er niet meer. Normaal zou ze daar even heengaan. De eerste moederdag zonder je moeder, hoe zou dat zijn? Ik moet er niet aan denken! Mijn moeder had het al helemaal geregeld. Ze gaat naar haar broer en schoonzus. Die hebben geen kinderen en haar zusje komt ook nog even. Samen gedenken ze hun moeder die er niet meer is. Ik slik even, dat gaan zus en ik ook nog krijgen, ooit.. Ik hoop nog lang niet.

Deze muziek op zondag is voor alle moeders die op deze dag aan hun moeders denken, die er niet meer is.
Ik denk met jullie mee, voor mijn oma, voor alle moeders die van bovenaf op ons neer kijken met een glimlach.





Misschien niet echt een 'speciaal' Moederdag nummer maar 1 van mijn favoriete nummers met 'mama' in de titel.









© KH

Quotes and Pics 74, film quotes

© KH

Londen

 

Ik ben al een paar dagen terug uit Londen. Het afscheid viel me als altijd weer zwaar. Afscheid nemen van Groot-Brittannië bedoel ik. Zodra het vliegtuig opsteeg, rolden de tranen weer stiekempjes over mijn wangen. Wie weet hoe lang ik weer moet wachten voor ik haar weer zie: My home away from home.
Want als iets me keer op keer weer bewijst dat ik daar op wat voor manier dan ook, mijn roots heb liggen, is het dit land wel.

De mensen zijn er anders ten eerste. Vriendelijker, kalmer, easy-going... Niet zo opgefokt. Moet je wachten dan pak je je boek of krantje en sluit je keurig netjes aan in de rij en ga je even lezen. Bij ons dring je voor, of duw je of mopper je over de lange rij. Daar niet. Ga je met de metro? Dan ga je netjes op de roltrap rechts staan zodat de mensen die haast hebben, links kunnen inhalen. Bij ons staan ze kris-kras door elkaar. De enige keer dat ik in een boos gezicht keek was toen ik met mijn moeder naar St. Paul's Cathedral ging met een overvolle metro. We moesten ons erin persen zo vol. Maar de halte waar we uit moesten was aan de andere kant, dus je moet je er ook weer uitpersen door de menigte. Onder een 'excuse me' en 'sorry' kreeg ik 1x een 'Will you not push me?' te horen en een boze Engelse dame te zien. Dat ik ook geduwd werd kon ik al niet eens meer uitleggen.
Graffiti? Niet gezien. Baldadige jongeren ook niet. Alleen maar behulpzame, aardige Londenaren die je willen helpen als je in een verkeerde metro zit en je wijzen waar je over moet stappen en welke metro je dan moet nemen.



Net zo bij de Changing of the Guards bij Buckingham Palace. Het verkeer wordt er door de politie elke dag een aantal keren stil gelegd maar je hoort er geen een Londenaar over. Moet je hier proberen!
Het verkeer wordt stil gelegd, de guards komen van de ene kant richting het paleis gemarcheerd en verdwijnen achter de hekken nadat ze door vele camera's van toeristen zijn gefotografeerd. Dan mag het hele spul even een aantal minuten rijden om vervolgens weer stil te worden gelegd voor de volgende rits guards die van een andere kant komen. Weer even rijden, weer stil want de guards van het paleis moeten ook nog terug. Dan komen nog de horse guards en uiteindelijk mag iedereen weer normaal rijden en dat elke dag!

 

 Helaas ben ik 2x gevallen. Omgezwikt, ik weet niet hoe het ging. Maar de eerste keer viel ik kennelijk tegen een Engelsman aan. De man en zijn vrouw schrokken zo dat ze zich gingen verontschuldigen en ook nog wilden helpen. Wij bedankten ze en ze liepen weer door. Ik had een dikke enkel en heb er later een rekverband om gedaan. De dag erna, zwikte ik door dezelfde enkel heen. Gelukkig kon ik nog wel lopen maar hinkepotend.

Wat ik wilde zien heb ik deels wel en deels niet gezien, dat gaat ook niet in drie dagen tijd. Je bent ook met vieren dus je wilt niet allemaal hetzelfde. Voor mij hoefde shoppen ook niet zo nodig maar zus en petekind wilden dat wel weer graag. De dingen die ik niet heb gezien of gedaan, bewaar ik gewoon voor een volgende keer. Oudste en ik hebben het er al tijden over om samen naar Londen te gaan.

 

Soms is het wel lastig als niet alle neuzen dezelfde kant op staan. Maar ook daar leer je weer van. Er is zeker wel gelachen en genoten absoluut. De UK is 'mijn land' en my home away from home en zal dat altijd blijven.
Ik ben blij dat ik de gelegenheid had eventjes terug te mogen. Sfeer proeven en snuiven.
Maar eigenlijk heb ik nu alweer heimwee.

© KH

Muziek op Zondag, Bevrijdingsdag

Vandaag op 5 mei vieren we Bevrijdingsdag. Bij ons hangt de vlag te wapperen als ik van mijn tripje uit Londen terug kom. Deze Muziek op Zondag maak ik dan ook eerder want ik kom pas zondag terug. Mijn Lief is ook op 5 mei jarig, we vieren niet alleen Bevrijdingsdag ieder jaar maar ook zijn verjaardag.
Natuurlijk staan we stil bij de Bevrijding. Ik werk bij ouderen en zij hebben de mooiste verhalen te vertellen over de oorlog. Ik hang aan hun lippen. Het is voor onze generatie haast niet te geloven wat zij hebben meegemaakt en hebben moeten doorstaan. Mannen die weggevoerd zijn naar Duitsland om te werk te worden gesteld, of juist zijn ondergedoken om dat te voorkomen. Of in het verzet hebben gezeten. De vader van mijn ex-man heeft in een Jappenkamp gezeten met zijn moeder een broertjes, vader zat in het mannenkamp. En zo zijn er zoveel verhalen van de ouderen.
Er zijn verschillende soorten vrijheid, maar elke vorm van vrijheid, moeten we koesteren.
Bij stil staan, liefst vaker dan 1 keer per jaar.

Muziek hoort daar ook bij. Muziek met het thema : Vrij zijn, freedom.













© KH