Challenge: ik ben wie ik ben

God grant me the serenity to accept the people I cannot change, the courage to change the one I can, and the wisdom to know it's me. ~Author unknown, 

 

De woensdag Challenge met Daan omdat we geen genoeg kunnen krijgen van de Trust 30 uitdaging.

Daan heeft deze week de quote uitgezocht maar ik had het zelf kunnen doen. O wat heb ik vaak moeite met mensen te accepteren zoals ze zijn. Zelf ben ik verre van perfect, waarom zou ik anders besloten hebben aan mezelf en mijn innerlijke groei te gaan werken door dit soort uitdagingen aan te gaan met mezelf? Maar ook al heb ik normaal gesproken een hekel aan veranderingen, toch wil ik soms mensen wel veranderen.

Dat laatste is de laatste tijd al wel wat minder. Roep ik zelf altijd om het hardst dat men mij maar moet nemen zoals ik ben, take it or leave it, toch wil ik zelf wel eens dat mensen anders zijn dan ze zijn.
Nu ik erover nadenk: Gisteren nog, bij de mevrouw van mijn blog van gisteren, kwam het nog ter sprake. We hadden het over mensen die we allebei kenden en ik zei nog dat ik die mensen nooit meer zag na mijn scheiding. Het loopt zo in het leven, sommige mensen kunnen niet met een scheiding omgaan, vinden het bedreigend of er is wat anders wat ze niet willen vertellen tegen je. Ik zei nog dat ik altijd mezelf ben, waar dan ook, wat ook echt zo is, ik doe me nooit anders voor dan ik ben. Ik zei nog: 'Ze nemen me maar zoals ik ben of anders niet'. Maar nu denk ik: Ik nam die mevrouw niet zoals ze is. Dat kon ik niet. Ik wilde het zelfs niet. Haar overtuiging, haar ontkenning dat er geen holocaust geweest is, daar kon ik niet bij werken, bij een mevrouw met zo'n overtuiging. Dus er zijn wel degelijk mensen die ik niet kan of wil nemen zoals ze zijn. Ik heb ook niet de moeite genomen haar te proberen te veranderen. Het zit al ruim 65 jaar ingebakken dat idee. Wie ben ik dat dan te veranderen? Ik ken mezelf té goed om te weten dat het teveel onrust in mijn lijf zou veroorzaken om dat maar zelfs te trachten te proberen. Dus ja, misschien accepteer ik haar wel zoals ze is, alleen wil ik daar niet iedere week getuige van zijn. En heb ik voor mezelf gekozen. Om bij mezelf te blijven, zoals ik ben, met mijn normen en waarden. Die keuze heb ik dan.



Mensen die ik wel kan veranderen, zijn bijvoorbeeld mijn Lief. Toen ik hem leerde kennen was hij een vreselijke onzekere man. Nu we al vijf jaar een relatie hebben is hij een heel stuk zelfverzekerder. Hij is veranderd, niet alles in de goede zin, en hij is er nog  lang niet, hij heeft een weg te gaan, maar die stappen zijn gezet. Hij heeft het zwaar, mijn Lief. Zijn moeder is vorige week opgenomen met een virale hersenvliesontsteking en het wordt nog zwaarder. Het zit aan de linkerkant bij haar spraakcentrum. Ze praat dus niet en moet binnenkort naar een revalidatiecentrum en wellicht naar een verpleegtehuis. Van een vitaal iemand die nog alles zelf deed in haar eigen huis en tuin, veranderd iemand op slag van een hulpbehoevend persoon. Lief moet nu laten zien dat hij sterk kan zijn, zijn emoties in bedwang houden vooral tegenover zijn moeder en klaar staan voor haar. Het zal veel van hem vergen. Zijn Pdd-nos zal hem vaak in de weg komen zitten. Maar het zal hem veranderen in een sterkere man.



Hoe blijf je nou jezelf? Ik zou het niet weten. Ik doe niet anders. Ik blijf altijd mezelf, soms tot ergernis van mezelf, dat ik tegen mezelf moet zeggen: waarom doe je dat nu? Waarom flap je dat er nou weer uit? Doe nou eens niet zo druk? Natuurlijk pas ik mij ook wel eens aan, kleine dingen, bij mijn oudjes bijvoorbeeld. Maar toch, binnen het mezelf zijn, zijn ook weer gradaties. Een ABN-pratende Kati, een Brabants pratende Kati, maar toch, het is allemaal mezelf. Een drukke Kati, een rustige Kati, het kan allemaal, What you see is what you get. It's me, take it or leave it! I am what I am, I can't help myself!

© KH

Kun je ook fout zijn ná de Tweede Wereldoorlog?

Vanmiddag voelde ik hoe het gevoeld moet hebben, toen.. In de Tweede Wereldoorlog. Alleen anders. Dat kan ook niet anders. Het is nu geen oorlog, gelukkig niet. Maar het gevoel was hetzelfde kan ik me zo voorstellen. Het akelige gevoel diep van binnen, het gevoel dat ik in een huis was, werkte waar ik niet hoorde te zijn. Een fout huis, foute mensen.



De mevrouw waar ik werkte vertelde over haar weekendje weg. Ze zei dat zij en haar man wel vaker op stap gingen als het kon. Ook wel eens naar Amsterdam bijvoorbeeld. Ik maakte alleen maar een losse opmerking tussendoor, dat ik ook nog eens met mijn kinderen naar Amsterdam wilde, naar het Rijksmuseum en het Anne Frankhuis omdat ze dat ooit gezien moeten hebben. Ze keek me aan en zei: 'Weet je wel dat het allemaal onzin is? Dat is helemaal niet waar en allemaal verzonnen!' Ik keek haar vragend aan, dat kon ze niet menen. 'Ja', zei ze nog, 'Dat van Anne Frank is allemaal niet waar. Allemaal verzonnen voor 'de Hollander' geld uit zijn zak te kloppen. Dat levert geld op en het is allemaal onzin! Daarvoor hebben wij de bewijzen zelf gezien in een museum in Duitsland!' Ik geloofde mijn oren niet! Haar man is half Oost-Duitser van geboorte. Zijn vader vocht in de oorlog nog aan Duitse zijde. Ze vertelde dan ook: 'Mijn schoonvader heeft het ook verteld. Alle verhalen van de Joden en de kampen, allemaal verzonnen! Hij kan het weten, hij heeft vooraan gevochten. Hij heeft het meegemaakt.' Ik zei nog dat ze het niet kon menen, dat al die doden, in al die kampen toch niet verzonnen konden zijn. 'O', zei ze, 'Er zullen best wel wat mensen dood gegaan zijn daar, maar niet zoveel als ze ons willen wijsmaken! Echt niet! Churchill heeft zelf Hitler aan de macht geholpen hoor en de Engelsen hebben ook Duitse steden gebombardeerd met vrouwen en kinderen daarin!' Ik viel gewoon stil. Alles wat zei vertelde kun je zo op internet vinden: Onder Stormfront: Een antisemitische site! Het is dat zij niks van internet afweet!
De week ervoor hadden meneer en mevrouw al commentaar over Bevrijdingsdag. Dat het zo'n onzinnige dag was. Dat je bijna 70 jaar nadien toch niet meer daaraan dacht. Dat het wel afgeschaft kon worden, die onzin!



Mijn schoonvader (de vader van ex) was een Jood. Hij zat als kind in een Jappenkamp. Zijn vader en oudere broer moesten naar het mannenkamp en zijn moeder, iets oudere broertje en hij in het vrouwenkamp. Dat is hun geluk geweest achteraf. Hadden ze in Nederland gewoond dan hadden ze het misschien niet eens overleefd. Mijn ex is dus eigenlijk half Joods al kun je dat zo niet stellen, je bent volgens Joden pas Joods als de moeder Joods is. Je weet tenminste altijd zeker wie de moeder is, nooit wie de vader is. Dus je moeder moet Joods zijn wil jij ook Joods zijn. Ex zijn moeder was dat niet, dus is hij dat 'technisch' gezien ook niet. Joods bloed echter wel. Mijn zonen op hun beurt ook weer. En hun achternaam ook. En wat geeft het? Ze mogen er trots op zijn. De hele familie van ex was een prachtige familie. Die oude Joodse mensjes. Die kleine mensen met hun prachtige verhalen! Altijd vrolijk, ondanks wat ze meegemaakt hebben.

Ik kon het dan ook niet hebben wat die mevrouw vertelde. Niet alleen om mijn schoonvader, maar zij ontkende gewoon al die miljoenen doden die gevallen zijn in de concentratiekampen. Dat was volgens haar niet gebeurd! Leugens! Bedrog! Om de 'Hollander' wat voor te spiegelen. Te bedriegen!
Ik ben aan mijn werk gegaan en toen ik stond te werken dacht ik: Werk ik nu voor een 'foute' Nederlander? Ik kán dit niet! Het voelt niet goed? Zou het ook zo gevoeld hebben voor velen Nederlanders die in die tijd voor de verkeerde bazen werkten? Ik kon het echt niet. Ik was blij dat het tijd was en ik heb ze gedag gezegd en toen ik thuis was meteen mijn werk gebeld en gevraagd of ik vanaf volgende week een andere cliënt kan krijgen. Gewetensbezwaren. Zo kun je het wel omschrijven. Ik heb me heel de middag er naar onder gevoeld. Gelukkig begrepen ze de reden op mijn werk en ze maken er zelfs een aantekening over zodat niet een collega hetzelfde probleem zal krijgen. Volgende week hoef ik niet terug, ik krijg een nieuwe cliënt.



Ik wist niet dat het nog bestond. 67 jaar na dato. Nederlanders die nog fout zijn. Ik wist niet dat het kon. Maar kennelijk wel. Niet alleen neo-nazi's maar ook bejaarden dus. Mensen die beter zouden moeten weten.
En dat is en voelt heel raar.

© KH

Naar buiten staren, dromen of een Mindfulness training?

Op zoek naar inspiratie om een 'stukje' te schrijven grijp ik wel eens naar de inspiratie kaartjes die ik bij het tijdschrift Flow kreeg in het (naar ik meen) eerste nummer van dit jaar kreeg. Elke dag een kaartje lezen 365 dagen Flow. Alleen komt daar in de praktijk niet altijd wat van en lees ik vaak een week of 10 dagen de kaartjes van die afgelopen dagen. Ik vergeet dat dus wel eens. Maakt niet uit want zo kom je op inspirerende gedachten voor bijvoorbeeld een blog idee! Vandaag dus ook. Lees ik bij 9 mei:

Zorg elke dag voor stopmomenten. Maak tussendoor een wandelingetje of staar even uit het raam! 


Dit is dus een mindfulness training. Verdomd! Denk ik meteen. Wat vroeger op vrijwel ieder rapport van de basisschool (toen nog gewoon Lagere School) gezien werd door menig leerkracht als 'ze ziet ieder vogeltje op iedere tak' was dus toen al Mindfulness! Wat wisten die leraren er nu eenmaal van! Ik was en ben helemaal niet snel afgeleid. Ik ben Mindful!

Niet alleen op school staarde ik uit het raam, eenmaal thuis kon ik ook gewoon als ik even nergens zin in had, uit het raam gaan zitten staren. Kijken naar de regen, of naar de vogels, of gewoon zomaar voor me uit gaan zitten staren. Nu zeggen de kids vaak: 'Ik verveel me dood!' Ik kan me niet herinneren dat ik me vaak verveelde. Ik had altijd wel wat te doen. Ik speelde buiten, of thuis binnen. Of ik las veel, tekende, schreef verhalen (toen al) of ik zat gewoon naar buiten te staren. Kun je vervelen noemen, en misschien zag ik dat soms ook wel zo, maar was het verveling? Nu zouden we het Mindfulness noemen. Even stil worden, tot rust komen. En omdat ik een vrij (ahum) druk kind was helemaal niet zo verkeerd voor mij, dus.

Voor mijn Oudste zoon moesten wij regelmatig op gesprekken op school komen. Dat begon al toen het manneke 5 jaar oud was en er twijfel rees over de vraag of hij wel naar groep 3 kon. Hij was namelijk nog zo speels! Speels! Op 5-jarige leeftijd! Hij zat nog op wat in feite gewoon de kleuterschool is! Niet groep 2, nee, de kleuterklas! Daar mag je toch speels zijn? Nee, tegenwoordig niet meer, hele computermodellen worden erop los gelaten wat 'de kleuter' op die leeftijd al moet kunnen. En spelen hoort daar nu eenmaal niet bij! Spelen is uit de tijd. De kleuter moet CITO's maken, presteren! De school wil kunnen aantonen hoe hun school mee kan als 'prestatie-gerichte' school. Speels past niet in het straatje van de 'gemiddelde' school. Zeker niet als een kind 'God betere het' ook nog een 'stempel' krijgt die dezelfde school in eerste instantie aan de ouders aanraadt: 'Uw kind moet getest worden.' Om daar vervolgens niets mee te doen. Been there, done that.


Zowel ikzelf als mijn zonen, Oudste meer dan Jongste, zijn speels gebleken en bleven uit het raam kijken. Kijken naar wat daar buiten zich afspeelde. Wat vele malen interessanter bleek dan wat zich in de klas afspeelde. Daarbuiten gebeurde het! Keek ik naar de vogeltjes (wat ik nog steeds heel graag doe overigens) zoonlief kijkt naar auto's, mensen, en wat die zoal doen. Vaag horen we wat er om ons heen gebeurt. Speels, dat zijn we. En nu blijkt dat het helemaal niet zo verkeerd is af en toe (af en toe dus en niet de hele tijd) even wat van die stopmomenten in te bouwen. Even uit het raam te kijken, even voor je uit staren. Mits je daarna maar weer voor de volle 100% er tegen aan gaat natuurlijk.

Nu die leerkrachten er nog van zien te overtuigen.

© KH

Muziek op zondag, Moeder(dag)

Vandaag is het Moederdag, een uitgelezen dag om eens wat liedjes te posten die met dat onderwerp te maken hebben, (of was het nu lijdend voorwerp? :-D ) of om liedjes die ikzelf (ben immers ook moeder) zo mooi vind neer te kwakken. Nee, niet de muziek die mijn eigen lieve moeder mooi vind! Bewaar me! Ik hou zielsveel van mijn eigen moeder maar haar muziek! Gruwel! Vroeger moesten zus en ik al luisteren naar Julio Iglesias of zoals wij hem noemden, Gulio in zijn regenjas. Of naar BZN. Gelukkig is haar muzieksmaak wel verbeterd in de loop der jaren. Het is nu Il Divo, leuk op zijn tijd. Maar André Rieu gaat me echt te ver! ;-) Klassiek oké maar niet door meneer Rieu. De hele massa hysterie eromheen alleen al.

Nee, laat ik het maar bij deze onderstaande nummers houden dit keer: Als eerbetoon aan alle moeders.
En vooral aan die van mij en die van Lief, die laatste ligt met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis en is nog lang niet 'out of the woods' zoals dat heet.
Dus hier voor alle moeders waar ook ter wereld.





Grappig dat mijn moeder vroeger in haar jeugd niet alleen 'fan' van Elvis was maar ook van the Beatles en ik ze nu ook zo goed vind.



Mijn favorieten: (onder anderen dan, kan ze hier lang niet allemaal kwijt in 1 posting)



Ik ben groot fan van Sting, dus die mag niet ontbreken. Maar welk nummer? Nou deze: Tijdens het maken van dit album overleed zijn moeder, hij stopte al zijn pijn en rouw in dit nummer en als eerbied aan zijn moeder droeg hij het album 'Nothing like the sun' aan haar op.



Maar 1 van mijn persoonlijke favorieten van Sting is deze:



Er zijn nog veel meer liedjes over moeders die ik had kunnen gebruiken, of juist niet, daarvoor is dit een te beperkte ruimte. Op songfacts staan er nog meer die je zelf kunt opzoeken en via YouTube beluisteren.

Fijne Moederdag!

© KH

Quotes and Pics 22

© KH

Picking up the pieces

Picking up the pieces 

mending a broken heart

been there, done that

It tore me apart

It's happening all over again

The signs are all there

I have to start mending fences

and pick you up from everywhere

Thinking of happy endings

I feel a shiver

No more turbulant and wild

But calm and quiet rivers

Together we can do this

Trust, love and than we will find

If only we believe

Together, we will find our peace of mind

© KH

Wie is die harde vrouw die me in de spiegel aankijkt?

Er zijn momenten dat ik mezelf leuk vind, mezelf mag, ja ik durf zelfs bijna te zeggen, dat ik van mezelf leer te houden, maar deze dagen ben ik erachter gekomen, dat ik helemaal niet zo aan het groeien ben, innerlijk, dan ik gehoopt had dat ik zou doen. Hoezo vraag je je misschien af? 

De afgelopen jaren heb ik in mijn persoonlijke leven behoorlijk wat voor de kiezen gekregen. Ik werd, denk ik, op de proef gesteld of ik het leven, mijn leven, aankon. Na heel wat downs, kwam er een klein up-je en krabbelde ik steeds weer op. Om weer in een neerwaartse spiraal terecht te geraken. Het leven na mijn scheiding was moeilijk, staat er 2 jaar voor om dat te verwerken, ik had er duidelijk meer voor nodig. Dan erbij: Ik had inmiddels een nieuwe relatie maar mijn Lief bleek een aan autisme verwante contactstoornis te hebben. Ai, dat was zwaar, hard, moeilijk. De downs werden diepe putten waar ik in dreigde te verdrinken. Mede doordat mijn Lief het zo moeilijk had zich aan te passen aan het gezinsleven met 2 pubers na altijd alleen gewoond te hebben. Aan passen, een man met Pdd-nos.. ha daar sla je de spijker op zijn kop. Dat bleek helemaal niet te kunnen dus! Achteraf eigenlijk nog knap dat het uiteindelijk na heel veel werk en veel moeite alsnog gelukt is. En dat is het m nou! Dat vele werk en die vele moeite, kwamen vooral van mij, oké, hij heeft ook het nodige daaraan moeten doen natuurlijk maar ik heb veel water bij de wijn moeten doen, heel sterk moeten zijn om hem te helpen de onzekere man die hij was, achter zich te laten, hem te laten zien dat hij wél een zelfverzekerde man kon zijn, wel een lieve man was en zeker de moeite waard was. Hij had en heeft heel snel zijn emoties klaar en als je dan niet sterk in je schoenen staat, of ook nog eens in een moeilijke tijd zonder baan komt te staan moest ik als zijn vriendin sterk blijven, oppeppen, helpen. Hulpverlening liet ons in de steek, of moet ik zeggen: liet hem in de steek. En als ik heel eerlijk ben, ook familie, zijn familie. Met uitzondering van zijn zus, zwager en moeder. Hij kon mails krijgen vol verwijten, dat hij ooit een familiemens was en nu niet meer. Natuurlijk voelde vooral ik me aangevallen. Hij woonde nu toch immers hier? Met feestdagen viel mijn naam toch van de enveloppe af? Geen enkele tante wist mijn naam na al die jaren. Het aloude eenrichtingsverkeer zoals zoveel mensen dat wel kennen. Lief rende iedereen af toen hij nog alleen was, maar had nu een gezin, en al was dat een samengesteld gezin, het was wel zijn gezin. 

Ondanks af en toe opstart-problemen wat iedere relatie wel kent is het ons gelukt. Ik heb zo gevochten voor hem, voor ons, voor rust in het gezin, in mijn leven. in ons leven. En nu die rust er eindelijk is, dreigt er onrust. Lief's moeder is ziek, ligt met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis. Erg genoeg natuurlijk, Lief maakt zich ook zorgen. Maar nu weten ze hem wel te vinden, de tantes of anderen. Ze bellen, informeren uiteraard naar zijn moeder maar dan... Dan vragen ze hoe het met hem gaat en hoe het met de kinderen gaat, wat ze nu doen. En dan zet ik mijn stekels op. Daar trek ik mijn grens. In het verleden is Lief heel vaak over mijn grenzen heen gegaan, en in de liefde pik je veel, zeker omdat je weet dat hij er niets aan kan doen, hij heeft nu eenmaal..., vergoelijk je... Maar nu, het zijn mijn kinderen, bijt ik hem toe, het is mijn gezin waar ze jarenlang niks van wilden weten. Nooit is er iemand maar hier geweest, of wisten ze mijn naam. En nu willen ze weten hoe het gaat. Beteuterd kijkt Lief mij aan. En ik ben een kreng, ik bitch, ik ben boos, ik zie mijn rust verdwijnen, mijn kalme vaarwater wordt weer een woelige kolkende rivier die ik niet kan bedwingen en waar ik geen controle over heb. En ik trek weer die muur op die ik voorzichtig aan het afbreken was, die in al die jaren opgebouwd was, om niet gekwetst te hoeven worden. Niet meer, niet meer door hem, niet weer. En toch, toch weet ik dat dit niet kan. Ik vind mezelf niet aardig meer. Dit kan niet, hij is blij aan de ene kant, maar aan de andere kant bezorgd over zijn moeder. Maar ik weet dat als alles voorbij is, en ze is beter en weer thuis, dat ik de brokstukken weer op kan rapen en Lief weer bij elkaar kan vegen van ellende. Want dan hoort en ziet hij weer niemand meer. Want dan moet ik het weer oplossen, zoals ik dat al jaren doe, alleen. 

Ondertussen bouw ik verder aan mijn muur. Wetende dat het niet goed is wat ik doe. Maar ik kan niet anders. Vergeef het me, schoonfamilie en Lief. 

© KH