Skip to main content

ADHD



Als kind was ik 'gewoon heel druk'. Onder elk schoolrapport stond wel iets als 'weinig concentratie, ziet elk vogeltje in elke boom' dat soort teksten. Mijn hele leven moest ik horen; 'Praat eens wat zachter, lach niet zo hard, doe eens rustig' en dan vooral in gezelschap en ook tijdens familiebijeenkomsten wat ik toen heel oneerlijk vond want mijn neefje en nichtje waren zoveel drukker (en irritanter) maar die mochten dat wél!



Toen ik een jaar of 7 was stond er een artikel in de krant over MBD zoals ADHD destijds nog genoemd werd oftewel Minimal brain damage, later gematigd met minimal brain disfunction. Het is nogal wat! Maar door dat artikel zag mijn vader in; 'Hee dit kon mijn dochter wel eens hebben!' en ging ermee naar de huisarts. 'Ja meneer, dat kan best' was diens antwoord en daar kon je het in die tijd mee doen. Dus op 7 jarige leeftijd had ik al geholpen kunnen worden, een 'stempel' gehad kunnen hebben en niet zo door school heen hoeven ploeteren wellicht. Maar och, ik wist het niet eens. Mijn vader vertelde mij dit alles pas toen ik een jaar of 20 was, tussen neus en lippen door. 'Ja maar jij bent een mbd kind' of iets van die strekking. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben een wat?

In die tijd was er nog geen internet (ja lieve kijkbuiskinderen, dat kwam pas later) dus even Googelen was er  niet bij... Ik vergat het weer maar bleef wel last houden van wat men 'mijn gedrag' noemde.


Ik trouwde, kreeg kinderen en mijn jongste bleek pdd-nos met adhd te hebben. Aangezien autisme erfelijk is, waar kwam het dan vandaan? Mijn oma was altijd nogal op zichzelf, weerde mensen over de vloer die geen familie waren en mijn vermoeden was dan ook dat dit van die kant af kwam, de adhd? Tja, die neef en nicht die zo godvergeten druk waren, en ikzelf natuurlijk. Maar goed, nog steeds geen diagnose. Ik had alleen maar epilepsie, maar ja dat kwam doordat mijn moeder zo'n zware bevalling had van mij, toch? Of zou dat er nu ook mee te maken hebben?

Ik modderde maar aan, en mijn flapuit gedrag bracht mij meermalen in de problemen vooral op social media. Ik ben eerlijk en vind dan dat ik dat ook moet zeggen, niet inkleden, of zeggen wat men wil horen. Dat je soms beter helemaal niks kunt zeggen, dat komt vaak niet in mij op.

Gisteren las ik dit artikel via Facebook en barstte ineens in tranen uit. Wat een herkenbaarheid!
Zelfs dat er staat dat ze dingen soms twee keer vraagt of zegt! Hoe vaak zeggen mensen tegen mij niet; 'alweer? dat zei je net ook al' Het onbegrip dat je krijgt zelfs van je eigen familie die dan zegt; 'dat is gewoon haar onzekerheid hoor'  terwijl je je vooral bij je familie heel zeker voelt (of hoort te voelen) De dingen die ik zeg en die anderen anders begrijpen omdat ik ze nu eenmaal niet inkleed zoals 'men' gewoon is en dat ze dan boos zijn en niks meer met je te maken willen hebben, want jij bent degene die mensen kwetst. En ik, ik ben me van geen kwaad bewust! Werkelijk niet, het is voorbij voor ik het weet en sta echt stomverbaasd van 'wat is er nu weer gebeurd'...



Mijn moeder zegt regelmatig tegen me;  'ja als kind al had je zo een wisselende stemmingen, dan was je heel blij en dan weer ontzettend down' Nu ik dat artikel zo lees hoort dat gewoon dus bij ADHD en ben ik geen moeilijk lastig kind met nukken!

Ik ben 49 en ik heb altijd al wel een vermoeden gehad maar pas hierdoor zijn mijn ogen echt geopend en ik denk dat het zo'n wezenlijk verschil had gemaakt in mijn leven, stempel of geen stempel, als ik had geweten dat ik ADHD had gehad. Op school maar ook werk en verdere dagelijkse leven.
Het is nu aan mij om hier aan te gaan werken denk ik dan maar. Al hoop ik wel dat mijn omgeving ook zal helpen door niet meer de druk op mij te leggen te veranderen of om 'rustiger' te doen, terwijl dat gewoon vaak zo vreselijk moeilijk voor mij is.

© KH

Comments

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…