Skip to main content

30 Dagen Blog Challenge dag 15


Wat ik vroeger wilde worden

Zo jong als ik was, altijd riep ik dat ik later 'mama' wilde worden. Net zoals mijn eigen moeder. Ik wist nooit wat ik wilde worden, alleen maar mama, dat was toch al een beroep op zich? Dat je daar niet voor betaald krijgt ja wist ik veel. Gelukkig ben ik dat ook geworden maar doordat ik gewoon echt niet wist wát ik wilde worden (kids moeten zo vroeg kiezen ook) en mijn ouders vonden dat ik na de mavo maar naar de havo moest heb ik geen beroepsopleiding. Na mijn havo meteen gaan samenwonen en gaan werken. Eerst op kantoor in de administratie wat niet echt een succes was. Sowieso kwam ik er achter dat collega's en ik geen goede combi was, in ieder geval niet de hele dag door zij aan zij. Ik ben te druk, mensen kunnen niet met mij en ik niet met hen. Na wat aanmodderen op kantoor, probeerde ik in een winkel werken. Na 2x een halfjaar (via uitzendbureaus) kwam ik erachter dat het werk op zich leuk was, maar weer die collega's, vooral vrouwen, dat geklets en dan vaak achter elkaar's rug... bah! Ik was dan ook blij toen ik zwanger bleek te zijn. De eerste keer was een miskraam helaas maar drie maanden later was ik zwanger van Oudste zoon en ben ik thuis gebleven, mijn kids opgevoed en had ik als baan mama... De zwaarste en meest onderschatte baan die er is!
Na mijn scheiding moest ik gaan werken en kwam in de thuiszorg terecht. Met ouderen werken is het leukste wat ik kan bedenken. Als ik nu zou mogen kiezen, zou ik voor psychologie gaan in de geriatrie. Of als ik er mijn beroep van zou kunnen maken zou ik schrijver willen zijn. Of een combinatie van die twee.

© KH

Comments

amen... zo herkenbaar ;-)

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…