Skip to main content

Music on Sunday; Stroh Violin


Gisteren waren we aan het shoppen en stond er een straatmuzikant te spelen. Normaal loop je er eigenlijk zo voorbij maar al bij het er naartoe lopen werd ik erheen gedreven. De man, een Roemeen, speelde zo een apart instrument dat ik nog nooit gezien had. Het was prachtig. De man gaf ons beiden een hand en vroeg of wij ook muziek speelden. Nee dat niet maar ik hou wel heel erg van muziek. Hij begon voor ons te spelen en werkelijk heel prachtig.
Hij bespeelde een Strohviool, of een trompetviool. Het geluid klonk harder als een gewone viool maar zo mooi. Dus ik had ook meteen mijn onderwerp van vandaag.














© KH

Comments

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…