Skip to main content

Luisteren naar mezelf



De laatste tijd krijg ik allerlei pijnen en pijntjes, krijg ik van het ene op het andere moment een dikke lip bijvoorbeeld zoals vandaag die vervolgens van de boven- naar de onderlip zakt wat gek is, ben ik al 3x verkouden geweest in de hele winter terwijl ik normaal in nog geen 2 jaar verkouden word enz enz.... Je gaat je afvragen waar het aan ligt.
Ik lach altijd om mijn huisarts die meteen stress de schuld geeft maar misschien heeft hij daar nog een punt ook. Stress is nummer 1 als mensen klachten krijgen.
Ik moet toch eens meer los leren laten wat dan weer makkelijker gezegd dan gedaan is zeker nu er van alles gebeurd op mijn werk.
Ik voel gewoon dat ik verkeerd bezig ben, lichamelijk voel ik  me niet goed, in mijn hoofd is het al tijden té vol, ik vergeet van alles, erger me aan iedereen, en kan de rust in mijn kop niet vinden als ik het probeer.
Probeert het Universum me iets te vertellen?

Vergeetachtigheid, te laat komen, kleine ongelukjes, rommelige omgeving, dingen laten vallen of breken, ziek worden, nergens over na willen denken (struisvogelpolitiek noem ik dat dan), angstig zijn of stress hebben, moeite hebben om projecten af te maken, verveling.
Dat zijn allemaal subtiele tekenen die het Universum kan sturen om je in een andere richting te sturen.
Je merkt zelf dat er iets niet goed is, je je niet goed voelt, iets niet goed gaat, en die subtiele hints zijn dan nét dat duwtje in de richting om je leven een andere kant op te sturen.

Dus tijd om naar het Universum te luisteren, naar mijn lijf te luisteren en naar mijn intuïtie te luisteren. Voor de tigste keer... maar ik merk dat ik/mijn lijf het beter doe op 'gezond eten en weinig tot geen vlees'. Dan voel ik me beter, kan ik meer, heb ik meer energie. Dus hup weg alle ongezonde troep met toevoegingen en suikers en zooi en meer bewegen, meer groenten en fruit en mediteren.
En vooral luisteren naar mezelf!



Zen!


© KH

Comments

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…