Skip to main content

With a little help of your friend(s)


(Letter to Daan who has a tough time with something I've been through myself)
 
Dear Daan,

Thank you for your lovely letter/email. I thought it was a bit funny at first; an email on a blog but why not. Since we both are going through the same thing and I've been whining on my blog for ages about it... why the hell not!
I write my blog in English for a while now (most of my whining part was still in Dutch) so my answer is in English as well, hope you don't mind.
I remember the time my ex, who really wasn't my ex yet at the time, told me he was seeing other women, girls really. He was dating girls from around 27 and he was aproaching 50 pretty fast! Midlife crisis, I thought, but it didn't stop him from telling me everything about it! Yes, I wanted the divorce, but that didn't mean it didn't hurt, it also didn't mean he could tell me all about his sex life right? (something we had missed for years!) (okay, too much information ;) )

Still, I get it; a divorce is something weird. When you marry someone you expect to stay together for the rest of your life, you have all these (silly) expectations of each other and all those haven't been realised years later. You feel cheated, you are grieving. You have to say goodbye to someone who is still alive, you have to say goodbye to a life/an idea of a life that you had in your mind and didn't come true. Of course that hurts. It hurts even more when you see the one you wanted to share that life with is moving on quicker and with more ease (or so it seems) than you are. I know, I've been there.



But the good news is; it will get better. You will move on too! Just give it time. Perhaps you don't move on as quickly as he does but you will, only in your own time. Maybe you just need to distance yourself from him a bit more, so you can heal (I know I did).
But I'm not you, you're not me, you need to find you're own method to heal. Sure your friends can help you, but finding what helps you most, is something only you can do. But remember; I'm here for you, as a lot of your friends will be!

Love, Kati

Comments

Daan (Dan) said…
thanx for the reply... :-)
i'll answer in english too.

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…