Skip to main content

Think happy thoughts



De laatste tijd lijkt er wel van alles mis te gaan; De achterdeur waar het slot van kapot gaat en vervangen moet worden, mijn eigen gezondheid met de meest gekke kleine klachten dan weer dit dan weer dat, het wasmachine die ineens vreselijke herrie begint te maken en naar nu blijkt de lagers kapot te zijn en dat terwijl hij nog geen 5 jaar oud is!

Mijn zus zegt altijd dat je met je gedachten dingen kunt aansturen; oftewel think happy thoughts. Bedank het Universum of waar je dan ook maar in gelooft voor de dingen die hebt/meemaakt etc en ben gewoon blij en vrolijk. Nu vond ik mezelf altijd een vrij blij en optimistisch mens, maar ik moet zeggen dat de laatste tijd het negatieve overheerst. Ook omdat het tegen je gezegd wordt misschien.
Ik vind mezelf vooral een realist. Maar ergens klopt er iets niet, ergens is er iets fout gegaan in mijn leven waardoor ik cynischer ben geworden, minder optimistisch, minder blij.

Ik heb een hoop vriendschappen verloren na/tijdens een zware periode in mijn leven. Laatst dacht ik nog aan een van die vriendschappen en ineens dacht ik ook dat natuurlijk een flink deel van het verliezen daarvan aan mij lag. Hoe ik reageerde op mensen en dingen en ook hoe ik om ging met mijn nieuwe situatie. Ik vond maar dat mensen dat moesten snappen en als ze dat niet deden reageerde ik er fel op. Sowieso reageer ik meteen fel op mensen. Er hoeft maar iets niet zo te gaan zoals ik het voor ogen had of BAM ik heb er al weer op gereageerd.
Waarom doe ik dat? Waarom heb ik mezelf in de verdedighoek laten drukken, of in de verweerhoek?
Waarom vind ik het nodig om constant overal commentaar op te moeten geven? Of waarom kan ik niet eens gewoon dingen op zijn beloop laten? Het laten gaan zoals het gaat.



Ik kan heel veel blogs schrijven, of me heel veel voornemen om te werken aan mezelf het gaat toch keer op keer weer mis. Er zit onrust in mij en ik weet niet waarom. Misschien weet ik het wel en wil ik het niet weten.

Mijn zus denkt dat de dingen die fout gaan kunnen komen door het negatieve denken. Denk je positief, dan komen er positieve dingen op je pad.
Er zijn de laatste jaren heel wat negatieve dingen op mijn pad gekomen, en heel wat ellende.
Een man die heel heftig reageert op al wat hem in de weg ligt, helpt ook niet, probeer daar maar eens een positieve draai aan te geven.
Ik kan me keer op keer voornemen te veranderen maar zodra de man in mijn leven een bui heeft (een hevige autistische bui dus) dan zijn al die voornemens in 1 klap weg.

Het zal een constant gevecht blijven wil ik meer positiviteit in mijn leven.
Alleen, is het dan nog positief als iets een gevecht is?

© KH

Comments

Elidir said…
Bullshit, Kati. Het ligt NIET!! aan jou. Het ligt vooral aan wat mensen willen. En mensen willen geen verhaal horen over ziekte, of dingen die achter elkaar kapot gaan, of dat je een verkeerde aankoop gedaan hebt van een matras, of wasmachine. Ze willen niet horen dat je je zorgen maakt over hoe we met elkaar omgaan tegenwoordig en ze willen vooral niet horen dat we vinden dat er te veel mensen onredelijk behandeld worden. Ze hebben hun eigen verhalen die ze wegstoppen achter een lach en uitbundigheid. De Happy Go Lucky mensen noem ik dat. Of, in goed Nederlands: Doe gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Door een periode heen worstelen die pijnlijk en verdrietig is en waarin je de P in krijgt of wat dan ook dat niet Happy Go Lucky is is daardoor extra zwaar.

Je hoeft niet te reageren. Je MAG. Ik begrijp het toch wel. Zit zelf in een dip van jewelste. Maar ik weet, en jij ook, dat het lang niet alleen aan jou of mij ligt, maar aan de mensen die het vooral niet willen weten. Omdat het hen ook raakt en dat willen ze niet. En zo blijft iedereen alleen met eigen verdriet en boosheid om mee om te leren gaan. De individualist is tegenwoordig de nieuwe Nederlandse Homo Sapiens. Deal with it is de boodschap.

Je doet het goed. Laat je vooral de mond niet snoeren. Voor je weet dendert de wereld over je heen... Dus spreek uit, merk op, laat zien en horen wat je voelt. Mensen die dat niet willen gaan weg. Anderen blijven en nieuwe komen er voor in de plaats. Zelfs als je denkt alleen te staan... als je begrijpt wat ik bedoel. Sterkte kanjer! LUCTOR et EMERGO geldt voor jou. Ik Worstel en kom Boven! x

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…