Skip to main content

Brief aan mijn jongere zelf tien jaar geleden

Lieve Kaat,

Laat ik maar met de deur in huis vallen, meid wat een tranen heb jij al vergoten. Ik zal eerlijk tegen je zijn, als we iets zijn dan is het dát wel, het zullen niet je laatste zijn ook. Maar het zal van hieraf wel beter met je gaan. Je ziet het nu nog niet, je bent nog steeds aan het wikken en wegen. Maar 10 jaar vanaf nu ben je blij met de beslissing die je vanavond maakt, of eigenlijk die je allang gemaakt hebt maar niet aan je zelf wil toegeven. Natuurlijk is het moeilijk, als het makkelijk was had je er niet jaren over gedaan met al die tranen en je ellendig voelen als gevolg. Je had dat ook nodig om tot de beslissing te komen die je nu gemaakt hebt.
Ja het is een rottijd om het nu te vertellen, dat klopt en nee je wil niet tot de feestdagen wachten dat snap ik.
Maar begrijp goed dat niemand zal snappen dat je meer dan twee jaar bent doodgezwegen, dat je je dood ellendig gevoelt hebt en je in allerlei bochten hebt gewrongen om maar bij elkaar te blijven. Je hebt de schijn mooi opgehouden, jullie allebei.
Je kiest nu voor jezelf en geloof me, over tien jaar zul je dit de beste beslissing vinden die je ooit genomen hebt.
Je weet nu nog niet dat je niet alleen zult blijven, maar verder zult gaan met een hele lieve, zachtaardige man. Ook al heeft hij autisme (ja hij ook al) en zal je dat lastig vinden, het is je maatje, je soulmate, en ondanks dat je weg niet makkelijk is en nooit geweest is, krijgen jullie het wel fijn samen. Hij wil alles voor je doen en is er voor je en dat heb je nooit gekend.

Zelfs de kinderen zien dat samenblijven met hun vader niet langer een optie is, je zult het merken aan hun reactie als je het ze vertelt. Ook al wil je vrienden blijven het gaat helaas niet lukken en je zult je lang schuldig blijven voelen aan iets wat niet gewerkt heeft en wat jij zal zien als falen. Maar weet je; Je zult leren dat er altijd twee mensen nodig zijn om aan een relatie te werken en als er 1 al heel lang geleden de handdoek al in de ring gegooid heeft dan kun je nog zo hard werken, het heeft dan weinig zin meer.

Over tien jaar zul je al dat gepieker en al die tranen zien als iets wat je toen wel nodig had om tot een beslissing te komen, maar dat het niet meer ging over de persoon maar over je beeld wat je had van toen je een kind was over een man en een vrouw, over getrouwd zijn, een gezin hebben. Dat je het geïdealiseerd hebt al die jaren en dat het soms zo dus helemaal niet werkt. Dat het soms gewoon beter is om er een punt achter te zetten en uit te huilen en opnieuw te beginnen.
In dit geval een clean break want het gaat met vallen en opstaan; je zult je neus nog vaak stoten aan je ideaalbeeld van hem als de vader van je kinderen. Het beeld wat je ooit van hem had is er al heel lang niet meer, en misschien is er dat wel nooit geweest. Niemand zag het alleen jij, dat moet toch ook wel wat zeggen.
En over je neus stoten gesproken; kijk uit met de mensen met wie je omgaat. Vertel niet te veel, het zal allemaal tegen je gebruikt gaan worden. Vriendinnen die nu zeggen je beste vriendinnen te zijn zullen je doen verbazen. Een scheiding gaat niet over rozen en je verliest meer dan je lief is. Wees sterk, vertrouw op jezelf op je eigen kunnen. Je kunt meer dan je dacht. Je hebt veel meer in je mars dan je dacht.

Ik denk dat je altijd verbonden zult blijven hoe dan ook, alleen kies jij vandaag voor jezelf, voor rust, voor een leven zonder strijd en stress en dominantie. Het zal nog even duren maar dan krijg je dat echt! Geloof me!

Hou nog even vol! Je kunt het! Geloof meer in jezelf. Hou van jezelf. En vooral; vertrouw op jezelf.

Liefs,

Ik. ❤

Comments

Vonnieb said…
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen... Je hebt de ellende goed van je af geschreven. Respect voor jou én de toekomst wacht op jou ;-)
Liefs, Xx

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…