Skip to main content

USA elections 2016


The day is finally here; the USA Elections. Everyone has watched it with some sort of shame I guess. It was embarrissing to say the least. That pompous orange windbag screaming insults and making it a spectacle more than a serious election race. Of course there are things to say about Hillary Clinton as well but of the two she is the best choice for a president. She has experience, she has connections with several foreign contacts and well she's not a racist bigot who wants to put a wall around the country to keep foreigners out, or who is easily angered by a tweet and therefore not to be trusted with nuclear codes.

At Trump's rallies you saw his supportes getting riled up by Trump to the point where they would beat others who didn't agree with them, or threaten to kill Hillary Clinton.
Trump has said things in the spur of the moment that was pure hate, ignorance, racist, misogynistic, and so on...



It scares me, the whole thing just scares me shitless. If I wake up tomorrow, will that man be the next president of America? A man who can easily plunge us all into a WOIII mind you! He admires dictators, is friends with Putin and who says he will go away when it's time for new elections, if there's a country left that is, he has ruined every company he ever owened, bankrupted most of them, so he could do that to America as well, who is going to stop him?



Every follower he has is so eager to believe everything he says or to do everything he says. It really does remind us here in Europe of a man in 1938 who did the same. That is why we are so afraid of history repeating itself only this time around with one of the great nations with nukes and a man who has absolutely no selfcontrol whatsoever.

Let a woman try it, please let her try it. I am not a religious person but I almost would pray that the outcome would turn out good for every citizen in the world when I wake up tomorrow. That America will be smart and choose wisely. Please let them choose wisely, for all of our future.

© KH

Comments

Ik vind dit een heel enge ontwikkeling....

IK heb oprecht vrees voor alle niet blanken daarginder en zeker alle mensen van het vrouwelijk geslacht.

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…