Skip to main content

30 Dagen Blog Challenge


Hoe gastvrij ben jij?

Hm, lastige dit... De laatste jaren ben ik een beetje een eenling geworden, een huismus misschien. Dat heeft ook met de omstandigheden te maken, de dingen die ik heb meegemaakt in het verleden met 'vrienden' of mensen waarvan ik dacht dat het vrienden waren. Ik ben heel graag alleen thuis (met man en kinderen als die geen andere plannen hebben). Maar ik heb het altijd al vrij lastig gevonden als men onverwachts aan de deur kwam. Dat heeft niets met gastvrijheid te maken maar meer met onverwachtheid of zo.
Ik heb graag af en toe mensen op de koffie, maar aangezien ik geen keukenprinses ben zijn etentjes hier een zeldzaamheid.
Ooit liepen hier de vrienden van mijn kids in en uit maar nu ze ouder zijn is dat niet meer zo. Dat heeft allemaal een eigen leven inmiddels.
Dus als je t zo bekijkt ben ik misschien niet zo gastvrij, beperkt, met mate.

© KH

Comments

Exact..... oh wat herkenbaar dit

knuffel

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…