Skip to main content

30 Dagen Blog Challenge, dag 10



Mijn 3 beste & slechtste gewoontes of eigenschappen

Nou daar ga ik eens even voor zitten want de mijne hebben mij meer dan eens in de problemen gebracht. Hoewel zoals Melody al in haar blog zei het kunnen ook je beste én slechtste tegelijk zijn. Waar ik feitelijk nog nooit zo bij stil gestaan had... Zo vind ik het heel belangrijk als mensen eerlijk zijn en ben ik dat zelf ook altijd, maar dat wordt dus duidelijk niet altijd gewaardeerd. Men vindt mij té eerlijk op het botte af. Ik moet het 'inkleden' zo gezegd. Beter zeggen, anders, liever, of beter nog, helemaal niet en dus mijn mond houden als ik een mening heb die afwijkt van het gemiddelde. Vooral op de 'sociale' media levert me dat nogal eens wat problemen op. Deze week zelfs nog. Ik had weer iets niet mogen zeggen en meteen stonden bij de dames de nekharen recht overeind. Het is feitelijk net weer of je op school zit; moeten de populaire meiden je niet, kun je je boeltje pakken en naar het 'nerden' groepje vertrekken. Opzouten! En dat heb ik dan maar gedaan, op je bijna 50ste zit je op drama niet meer te wachten wel?

Eerlijk dus, of dat een beste of slechtste gewoonte is.... laten we dan maar in het midden.
Dan ben ik heel ongeduldig, maar bij sommige dingen (kerstlampjes uit de knoop halen, borduren, ) ben ik weer heel erg geduldig, maar dan moet ik alleen zijn en niet met manlief die lampjes uit de knoop staan halen, want dan word ik ongeduldig van zijn gemopper en gedoetje... ;-)
Attent vind ik mezelf verder wel. Ik denk aan verjaardagen (voor zover ik ze tegenwoordig opgeschreven heb, want dementie light slaat hier ook toe) en neem voor mijn oudjes een bloemetje mee of ik stuur mensen een kaart (jawel handgeschreven, zie je ook niet veel meer)
En ik ben lui.. gewoon heerlijk lui. En dát is misschien een slechte eigenschap maar ik vind t heerlijk! :-D

© KH

Comments

ja dus.... idioterie dat veroordeel van anderen....

en weet je... ieder mens mag niet maar moet.... 'fouten' hebben want anders zijn alle deuren naar de wegen die ons iets leren afgesloten....

niet dat het terzake doet maar ik vind je een moordwijf dus voor mij hoef jij niets te veranderen, blijf alsjeblieft gewoon jezelf en laat je hart je de weg wijzen.
Kati H said…
Dat is dan weer mooi meegenomen Mel. :) Want ik vind dat van jou ook!

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…