Skip to main content

Realist


Ever since I've started working on myself all those years ago I thought I was on the right path. I diverted once in while but still I was doing great. I let myself be distracted often, I blame my adhd as well, or perhaps my menopause and all the things that come along with it, but still I was on the way to being Mindfull and causiously optimistic about that.

There have been times I've been down and very pessimistic about everything but all in all I always saw myself as a very happy optimistic person. But lately more and more I find myself shaking my head when I read something (today it was about a moon eclipse and how it would effect so many people ) and thinking what utter nonsense it is. Of course I still believe in the power of the Universe and that everything is connected but some overdo it.

In little things I notice it as well; every time one of my sons was taking a girl home I just knew if she would be gone soon or not and when they asked me afterwards what I'd think they already saw it on my face (sorry, my face can't lie) and every time I was right even though they said I wouldn't be.

At work meetings, I'm the one with the 'big mouth' who says the things everyone is thinking but no one is daring to say. I know they don't like it very much, but someone has to say it right?
If nothing else I am honest.
I always am prepared whenever we go away, when no one else think to take certain things with them, I have it. That's not being pessimistic, it's realistic.
I try to avoid drama at all costs, because drama consists mostly of people acting irrationally, and that irritates me to no end.
The 'I told you so' is on the tip of my tongue a lot... ;-)



On the other hand; me worrying so much sometimes isn't a realistic trade. Or wanting your life to have gone a certain way that it's not. So perhaps that too needs a little more work. I've come a long way and I'm certain that one day I will be there.

© KH

Comments

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…