Skip to main content

Taking time for yourself



Yesterday I was visiting a friend I hadn't seen in a while. We had a wonderful afternoon together and talked about what happened in our lives. At one point I told her that I found myself to be somewhat of a titmouse and I felt I hadn't been very social lately. She felt that you sometimes needed time for yourself to work out the things that were going on in your own life, that you couldn't be there for someone if you had too much on your own mind.

She's right of course but still I always feel guilty whenever I haven't spoken to people who I think I should have contacted. That's probably the first step; Stop feeling guilty for taking time for yourself.
Taking care of yourself isn't selfish. Or as my friend told me; 'You can't handle someone else's problems if you still have your own to deal with'. You just can't be there for someone so you have to take care of yourself first.


The most difficult thing there is in working on yourself is 'learning to love yourself'. Of course everyone will say that they do love themselves but try saying it in front of a mirror to yourself that you love yourself. That you love what you do, who you are, or worse, how you look like. It is damn hard, but it all starts with self acceptance. A stress free life starts with self love. I am nowehere near that I know but I'm working hard on it. 
Try writing down the things your proud of or what you like about yourself. 
I think I'm not a bad mum-no rephrase that; I'm a great mum! I do a hell of a job in not so great circumstances. I'm also a caring person (wanting to follow that with a 'but' but I won't) 



Don’t punish yourself for wanting and needing the quiet moments. You’re human and taking care of yourself is as important as that next pay cheque or keeping in touch with all your friends in real life and/or social media. You are not selfish, you deserve it.

© KH

Comments

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…