Skip to main content

Lacking inspiration


Writing is a thing I love a lot. I was going to do it lots more than I'm doing now. I promised myself I would . But I'm lacking inspiration or as I'm telling myself; I'm lazy. 

A lot of people are making travel plans, write about it cheerfully but with our current financial state we just can't travel or do other things for that matter. It's nothing to be ashamed of, lots of people can't go away but it's something I a saddened about to be honest. I miss to travel to the UK and Scotland. To sniff up other cultures if only for a little while. 
But on the other hand I am quite content in my little corner of the world and maybe that's just it; Maybe that's just what I don't need, to be content or having become a stay-at-home. 
It is what it is, it has become a very small world indeed, your own little (very safe) corner of the world. For now it's all I need or want and are content with. 



Just a calm excistance is nice. Not the hectic life with a lot of stress I once had. I find that stress does weird things with my body. I get more tiny seizures of epilepsy if there's been a stressful period. So avoiding stress and being in my own little corner of the world is just right, right now. 

Namast├ę. 

© KH 

Comments

Elidir said…
Hi lassie... Beautiful photos again. Of course, as it's you that makes them. :)
In your garden I spotted Ganesh. Found this for you: http://www.koausa.org/Gods/God8.html
You can also honour him and he will certainly help you: http://www.angelfire.com/ny3/tucots/ganapati.html
Hope this will help you to feel better in your self and in your lovely little and safe corner of our world. Blessed Be, Kati.

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…