Skip to main content

Getting worried over 'nothing'...



Ever since I can remember I tend to worry or get anxious over things no matter how small or big. They may not be big, they get bigger inside my brain. I've tried to ignore it or get over it but it won't go away. I've tried to give the things to worry over into the hands of others meaning my parents when I was a teen or my partner when I was married, that proved only that I never learned to deal with it myself. I learned to lock things away and ignore it like a good little ostrich normally does. I tried writing about things to relieve myself of the burden of worrying; that helped a bit; I was working on it at least. But as things go when you don't keep on working on it and start slacking the anxiety returns.

I sometimes worry about the tiniest of things. Which with my history of tiny epileptic seizures isn't the wisest thing to do. Stress can provoke those tiny seizures after all. Just last night when I woke up my mind automatically wonders to the things I was worrying about yesteray.
I was supossed to start my course from Monday but the book they sent I am to study was the wrong one. So I haven't started yet! I have a whole month for 2 lessons but still, I don't want to start with being behind already! It is material we already got at our job from our boss, a small course and I work with elderly people every day, so I don't expect it to be very difficult but still; it makes me feel uneasy to start with a delay.


The same with a thing I ordered online, a small thing concidering, but I paid for it and reading the email they sent it to an adress without a home number. Will it arrive? Will I get my money's worth? Why do I worry so much? It's so not worth it! I miss innerpeace, I need innerpeace!
I need to stop overthinking so much!
I know that if I let things go that they have a way to work out for themselves. If I know that, why can't I let it go more? I find it hard to meditate but maybe I need to practise that more as well. I'm finding myself a difficult and complicated person and very tiresome at times. Need to work on that too! Well.... a lot of work needed ; see? It helps writing it down. Right, need to blog more too!

© KH

Comments

Elidir said…
Hey Kate.... Remember I go to England at least once a year to my friend Betty? The one I call my second mum? From her I received this, some time ago. I remembered and was able to find it again. It's working. I worry a lot less these days, thanks to her.

QUOTE
“Worry is like a rocking chair: it gives you something to do but never gets you anywhere.” ~ Erma Bombeck

As Randy Armstrong said, “Worrying doesn’t take away tomorrow’s troubles, it takes away today’s peace.” There’s no need to worry if you can do what’s required... or if there’s nothing you can do, then worrying makes no difference either. Accept what is.

UNQUOTE

This is really so very true. It will never go away completely but each littlebit of worrying you can ignore and not mull over again and again is a victory. A good advice was to try and live in The NOW. Yesterday is History, Tomorrow is a Mystery but today, the NOW, is the present and A Present. I am convinced you can do this too. I mean, if I can... right? :) x

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…