Skip to main content

Studying again



When I was 19 I was fed up with school. I didn't have a professional education but I was done. I didn't know what I wanted anyway so I went to work in all sorts of professions from administration to working in a shop. After a few years when I was married and wanted kids I stopped working. Back then people simply could do that.
Now I work with elderly people helping to clean their homes with them for 9 years already.
After 30 years I decided yesterday that I'm going back to studying.

I always thought of doing something, learning something but the thought of being in a classroom with young kids held me back. Yesterday when I was visiting my sis a client came into her shop and told her about a course she was doing. About elderly people and dementia and other things. She was so very enthusiastic about it that I thought that this was just the thing I had been looking for! It is fitting for my job and maybe one day I can move on from that (you never know with all the cutbacks these days after all) but let's first concentrate on this.



It's a step forward from where I left it off 30 years ago. I always put it off. It would come one day.
I think my dad is doing a happy dance on his cloud in heaven. He wanted more for me and always pushed me to do better and more and I always was reluctant to as a lot of teenagers are. Dad will think I've finally have seen the light. It's never too late I suppose. This is a start anyway.

© KH

Comments

Daan (Dan) said…
yay you!! go for it girl... :-)
Elidir said…
What a great choice! It does fit in and you will be able to understand more and also maybe do more for your clients. I do wish you lots of succes with this course. And also fun because that'll keep you happy. Good Luck.

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…