Skip to main content

Adult women with ADHD



When I was about 20 and already living on my own my dad once told me I had MBD after all. It was said like I should have already known that as a fact. I didn't of course. I didn't even know the terminology. My dad explained that when I was 7 there was an article in the newspaper about MBD and that things fell into place for him. He asked the doctor about it; 'Is it possible my daughter could have this?' The doctor answered 'yes it is' and that was that.

MBD stood for Minimal Brain Damage but later they changed that to Disfunction as damage was too severe. MBD is now ADHD.
I was never tested on it but on every rapport card there is a remark like;  She likes watching the birds more than pay attention or something simular. (I still do by the way; like watching birds)
My attention slipped many times, I am loud, at times very insecure,  I do think I have ADHD.


My whole life I've been told not to talk so loudly, not to laugh so hard, not to talk before it's my turn, to sit still, not to... etc.
It's not making you very happy when even at 48 you suddenly hear your family say to you to not talk so loud. I have no idea myself I do that at the time I am doing it but it is also very degrading to hear my loved ones say that to this day.

I have accepted myself for who I am; I'm still working on things but for the most part I've accepted myself.
It does hurt that you can't be yourself, that you have to mind every step you take or everything you say. Or even write because I'm sure that there will be a lot of comment (privately) on this blog. I have chosen to write it anyway; for myself but also for other women with ADHD who are having the same problem; not being able to be yourself even though you're an adult and around family is very hard and is something they need to accept. They are the ones who need to accept you for who you are, that you can't always help being loud, or notice being loud. It doesn't help that they feel the need to put you 'in your place'. They may not see it that way, it certainly feels that way!

Maybe this will help;

Decades of failing to recognize ADHD in girls has created a “lost generation” of women

© KH

Comments

Daan (Dan) said…
i'd read the article before {when you shared it on FB} and found it very plausible, it explained a lot {about another friend who 'fits' the descriptions}. i hope it can give you peace of mind, and ways to cope with Life... {as a HSP/Introvert i recognise a lot as well...} apart from being loud, i do have a tendency to lose the ability to think coherent thoughts... under pressure, usually...
thanx for writing... :-)
Kati H said…
Thanks for sharing your thoughts on the subject, Daan ! :)

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…