Skip to main content

The Silent Majority


In every country there is a silent majority. The loud minority speaks up more it seems or they get more attention. Maybe loudness sells more newspapers. You see it in America with Trump, or in our country with the refugees who are being placed in asylum centres too big for most towns.
There is a saying in Dutch 'Onbekend maakt onbemind' Unknown makes unloved. What we don't know scares us. The loud minority screams at the announcement of another asylum centre that the refugees are terrorists, that the men are going to rape all the women and more of these unfound accusations. People follow other people in fear not thinking straight anymore. Fear does strange things to people; they are throwing illegal firework bombs at the police to make their point across. Who's the terrorist now?

People protesting with violence against the police last week
 
If people are fleeing from their homes because they are not safe there, only to come in a country where all of a sudden 'normal' people who have everything their hearts desire, are screaming and fighting just to make their twisted point across, imagine how they must feel. We are supposed to be living in a civilised country.
I really feel ashamed sometimes when I see people reacting the way they do about refugees. No they are not here to take our jobs away. Yes of course they have a phone why shouldn't they have one? They came from a very rich country after all which they did not want to leave but where forced to! What would you take if you were forced to leave? You're phone for one thing right? I would!



Everytime those screaming, protesting people are in the news they say everyone is against refugees coming to live here. Everyone; so even the silent majority. They didn't ask me if I were against it.
They didn't ask the silent majority who thinks we should help them.
Maybe it is time to stop being silent. Maybe it is time we took a step forward and spoke up; You are not screaming for me, You are not speaking for me! Leave those people alone! They've been through enough! It's one world we all share, we should start to learn to live together and help whoever needs helping!

© KH

Comments

A van de Aa said…
Wil je, en die je lief zijn, fijne feestdagen wensen.
Kati H said…
dank je A jij ook hele fijne dagen gewenst

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…