Skip to main content

Thou shalt not kill



After the terrorist attacks on Paris last Friday everyone is talking about it. What to do, how to react, can we still go out and do the things we love like going to concerts and games? Last night the football match Germany-the Netherlands was cancelled because of a threat. Is it still safe? Most people even the ones who have lost loved ones are saying they are not letting IS terrorise them further, they will not respond in hate.



Those terrorist say they do this out of God's name. God has made mankind in his image, if you believe this kind of thing. There would never be any kind of God who would allow his image to be shot to pieces simply because some choose to interpret what is written in some book ages ago, in an other way as other people.
Whether you read the Bible, Koran or Torah, in all of them it says;
Thou shalt not kill.
So how can they justify these killings for themselves? How can they live with themselves? How is it that in their minds the 'thou shalt not kill' has turned into 'thou can kill the ones that have another believe?' God or Allah or Jaweh or whatever you would call your god, would sit there on his cloud shaking his head saying he had not meant it like this.



The Pope has asked everyone to pray for the victems and their families. You see a lot 'Pray for Paris' signs. Of course everyone's thoughts are with Paris, or with Lebanon for that matter where IS have killed a lot of people as well the day before the Paris killings. But is it going to stop the terrorism? Is the bombing on Syria going to stop it? Is an eye for an eye stopping it?
What I'm afraid of is that the Muslims already living here are going to get the blame while they're not the ones to blame! That the refugees are being blamed while they were fleeing from IS for this very reason!
I'm hoping that the people will unite against terrorism and against hate. That finally we will show them they can hurt us but they cannot break us.
The Dalai Lama put it this way; 'So let us work for peace within our families and society, and not expect help from God, Buddha or the governments," he said.
Well put. Let's try to not give in to hate and focus only on peace. We are one people. One world.

Or as this man put it on the death of his wife;



© KH

Comments

Popular posts from this blog

Omgaan met je ex en grenzen stellen.

Vijf jaar geleden is het nu. Dat mijn toenmalige man hier uit dit huis trok. Als vrienden uit elkaar gingen we. Of zouden we gaan, want hoe gaat dat in de praktijk? Natuurlijk wilden we het beste voor de kinderen. Bij elkaar blijven was geen optie, dus dan 'the best next thing, vrienden blijven, op vriendschappelijke voet met elkaar blijven omgaan. In eerste instantie kreeg hij een huis op 10 minuten afstand en hadden we co-ouderschap wat inhield dat de jongens de ene week daar en de andere week hier waren. Wat uiteindelijk niet bleek te werken.

Uiteindelijk is hij 70 kilometer verderop gaan wonen. In het begin had ik, ondanks mijn nieuwe relatie, het er erg moeilijk mee. Het is niet niks, zo'n scheiding. Je bent tenslotte 21 jaar samen geweest waarvan 18 jaar getrouwd. Je rouwt over iemand die niet overleden is. Daarmee kun je het wel vergelijken. Loslaten was moeilijk. Ik mailde teveel, smste teveel en te vaak. Achteraf is dat logisch. Ik moest ineens alles wat hij ooit reg…

Quotes and Pics 7

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe
Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.


En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waar…