Verantwoording afleggen.

 Laatst appte een vriendin dat ze wilde afspreken maar op de dagen dat zij kon, was ik aan het werk, en de dagen dat ik kon, had zij wat anders. Ik heb altijd een week vrij als de wintertijd in gaat want ik kan slecht tegen het verzetten van de klok. Die week is voor mij. En toch, ik kreeg het verwijt niet flexibel te zijn. Ik voelde dat ik verantwoording moest afleggen waarom ik die week vrij nam, wat ik dan ging doen, en waarom niet met haar. Alsof gewoon een ‘nee, dan kan ik niet’ niet meer genoeg is of zo. 

Nu is dat vaker zo, dat ik uitleg waarom ik iets doe, of laat. Aan mijn moeder,  of deze vriendin of wie dan ook. Men geeft je het gevoel dat je uitleg verschuldigd bent. Terwijl je dat natuurlijk helemaal niet bent! Jouw leven is van jou, je bepaalt altijd zelf nog wat je daarmee doet! Maar dat mensen zo hun best doen om jou het gevoel geven dat je hen verantwoording verschuldigd bent, is natuurlijk niet goed. 

In het geval van de vriendin heb ik haar erop aangesproken en gezegd dat zij me zo liet voelen. En dat ik haar geen verantwoording verschuldigd ben over mijn leven en doen en laten. Of het doorgedrongen is, weet ik niet. Maar de volgende keer kan ik ook zeggen dat ‘nee’ ook een antwoord is. 

Zij kan me soms het gevoel geven dat ik mezelf niet kan zijn of mag zijn. En als je niet jezelf kan en mag zijn, weet je dan nog wel wie je bent? Of weet je het wel maar moet je je anders voor doen voor de ander omdat zij dat nu eenmaal van je vragen? Jezelf is dan niet goed genoeg meer. Krijgt je eigenwaarde een deuk, of je zelfvertrouwen? Blijf je wie je bent, van binnen, of ga je je toch anders gedragen in het gezelschap van de ander om hem/haar maar te pleasen? Je eigen ik ondermijnend. Het zijn vragen waar ik wel eens van wakker kan liggen. 

In september ben ik 57 geworden en ik heb een tijdje geleden al besloten dat niemand meer mijn doen en laten, mijn manier van leven, mijn manier van praten, ‘te hard’ lachen, etc, gaat bepalen. Ik ben daar klaar mee. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en zijn eigen leven en als mensen niet blij zijn met die van mij, is dat hun probleem en niet die van mij. Ik moet aan mezelf denken en mijn gezondheid en rust pakken als ik dat nodig acht. En ik ben aan niemand verantwoording verschuldigd.

© KH

Wednesday Wisdom; Beoordelen

Judging a person does not define who they are...
It defines who you are. 

Mensen kijken naar andere mensen met een beoordelende blik, kijk maar als je op een terrasje zit bijvoorbeeld. Niks is leuker dan mensen kijken, wat ze aan hebben, of becommentariëren hoe ze eruit zien.  Niets menselijkers is ons vreemd. Maar ik wil van die nare eigenschap af eigenlijk. Want als ik op de fiets naar mijn werk ga, en dat heb ik altijd al wel gehad, en wie niet, dan kom je langs mensen en denk ik ook; nou mevrouw, die rok had ik niet aangetrokken, of jeetje wat een kapsel. Om maar eens iets te noemen. Erger wordt het als je ook de mensen hun gezicht, waar ze tenslotte niks aan kunnen doen, gaat bekritiseren in je hoofd. Zo is er jarenlang hier in de straat waar een middelbare school staat, een jochie op de fiets langs gekomen met een enorm gekke neus. Het arme kind kan er niks aan doen, maar het was net een varkensneus. En toen dát eenmaal in mijn hoofd zat (ik ben gék op varkens) dacht ik telkens; oh daar is varkentje weer. En dan wordt het naar en gemeen. Ikzelf ben te dik, zou ik het leuk vinden als men over mij dacht; oh daar is die dikke weer. Nee toch? (doen ze toch wel want dat hoor ik van mijn collega's als ik bij hun cliënten ingevallen ben, oh het was een dikke, nee naam weet ik niet meer) 

Hoe het komt, vast meegekregen uit mijn jeugd, zal best. Ook al leer je dat iedereen hetzelfde is, dat je dat niet mag doen, mijn moeder kon/kan er ook wel wat van. Maar om niet alles op je jeugd te schuiven, heb ik er een hele tijd geleden aan gewerkt dat ik dat niet meer zou doen, mensen beoordelen. En dat ging goed tot een tijdje terug dus. Het sluipt er weer langzaam in en dat is naar. Zou het in de aard van de mens zitten vraag ik me af? Ik hoor en zie het om me heen hoe mensen dat doen en het is een nare eigenschap. 
Dus ik ga heel hard proberen daar mee op te houden. Geen rare vergelijkingen meer in mijn hoofd, meteen uitbannen. Op iedereen is wel iets aan te merken maar ook iedereen (bijna iedereen) heeft wel iets goeds. Dat mensen kijken op een terras kan voorlopig toch niet meer door Corona en als ik er mee begin volgen er hopelijk meer mensen die met mij op dat terras zitten. Je weet het niet, maar hoe minder nare eigenschappen hoe liever ik het heb. 

© KH

Wednesday Wisdom; Overthinking

Overthinking ruins you. It ruins the situation. it twists things around. It makes you worry.
It just makes everything worse that it actually is.

Some people in our family have it, some don't or not anymore; the feeling of depression thing. Not a real depression but feeling that everything is going downhill for you, I call it a dip.
My dad had it, I have it and some people I'm not going to mention have it. You make everything that is going on in your life much worse in your head. You worry about everything and everyone and in your head it's all much worse than it really is. The kids, money, life in general. There have been periods in my life that life really was against me it felt. My dad's passing, my divorce, my dog's death ( I still can't believe she's already gone for almost a year now!) Everything hurts just more and it doesn't feel like you are being dealt the same cards as everyone else. Only you have these things in your life, everyone else is having a wonderful life and don't have the shit you have! Furthermore, you have no one to talk to about it! Everyone you know has loads of friends, go on holidays, have the time of their lives but you? You sit at home with no where to go but surf a bit on the internet. 

You start to think about what you did wrong in the past and that's what you absolutely shouldn't do! The past is the past, just let that be. You don't want to go there anymore! What's done is done. You can change now if you only want to. Perhaps you don't. If you like to wallow in your own sadness, sure, be my guest but you always have a choice to get out of it. You can change if you want to! You can look for another job, you can take a different choice today, if you choose to.

Most times I want to change myself, I'm in bed and think ; tomorrow I'm going to do everything differently. To wake up and do everything all over again. Of course now I'm older I am more happy in my own home, my life and the only thing I would like to change is my body and health. It is another topic all together and I won't go there now. It is also not a reason for me to be depressed about.
It's July and everyone is going away on holiday. We aren't, we don't have the financial means to go away. That sometimes is a reason to feel depressed about. The choices I have made in the past are cause for that in part. I can't change that. So I have to be grateful for what I can do now. For what I have now. Plus stop worrying about everything and everyone.

It will be okay, it always have and it always will.

© KH

Nieuwjaar en goed voornemens

Het is 2019 en we hebben de feestdagen weer overleefd. Alles kan weer normaal worden wat mij betreft. Al die belachelijk harde knallen van het illegale vuurwerk is ook gelukkig weer achter de rug. Ook al hebben we helaas geen hond meer, het is bijna niet meer te doen; de ramen trillen in de sponningen van het geknal en toen ik oliebollen stond te bakken op oudjaarsdag leek het wel oorlog buiten!
Maar goed, een nieuwjaar en voor veel mensen een nieuw begin. Ik neem mijzelf altijd voor om geen goede voornemens te hebben. De meeste mensen houden het toch niet vol. Je kunt elke dag beginnen aan een nieuw begin ten slotte. Toegegeven, het valt niet mee om een knoop door te hakken en voor jezelf een juiste beslissing te maken en vol te houden. Vooral niet als je zoals ik, veel te zwaar bent. Je hebt levenslang tenslotte. Je moet overal op letten, mag niets meer zowat.

Ik hoorde gisteren dat als je overgewicht hebt en je wilt er wel wat aan doen maar kunt het niet alleen dat een levenscoach in het basispakket zit tegenwoordig. Het probleem daarmee is dat je iets moet, je moet in een groep sporten zoveel keer per week, je moet ook zoveel keer per week gaan sporten. Het woordje moeten, daar zit het 'm in... Ik wil niks moeten. Natuurlijk wil ik meer gaan bewegen, maar ik wil niet moeten! Ik wil niet naar een sportschool tussen alle slanke dennen en gespierde lichamen met mijn volslanke lichaam en pijnlijke gewrichten. Plus dat het ook nog niet helpt, je moet er ook een psycholoog op zetten en dat wordt in veel gevallen vergeten. De keer dat ik ooit bij een dietist ben geweest werd het arme kind (net van school) bedolven onder mijn tranen en wist ze niet wat ze daar mee moest. Want het zit vaak ook gewoon tussen je oren, en als daar niets mee gedaan wordt, dan blijft het terugkomen. Dan kun je zo vaak per week gezamenlijk sporten als je wil, of je 'levenstijl' aanpakken, het lost het onderliggende probleem niet op. En na de periode van begeleiding ben je gewoon weer terug bij af.

Ik weet dat ik me beter voel als ik gezonder eet en vaker ga lopen, wandelen niet rennen (ik zou een rolberoerte krijgen als ik ging rennen) en meer oefeningen doe thuis. En daar was ik vorig jaar al mee begonnen. Maar ja, die feestdagen; de kast ligt vol met dingen van de feestdagen en kerstpakketen. Toch zonde om te laten liggen? Je mag toch geen eten weggooien! Ook weer zonde.... 😂

© KH

Ouder worden

Morgen ben ik alweer 51 jaar. Leeftijd interesseert me eigenlijk niet maar gek vind ik het wel. In mijn hoofd ben ik nog 18 zeg maar al zegt de spiegel iets heel anders!
Boven de 50, het is wat, maar eerlijk is eerlijk ik zou geen 'jonge blom' meer willen zijn. Wat een gedoe was dat, twintiger zijn. Als ik nu mijn kids zie staan zij toch heel anders in het leven dan ik destijds! Ik denk ook dat het een kwestie van opvoeding is. En omdat ik best wel beschermend opgevoed ben, heb ik het bij mijn kids heel anders gedaan. Ik mocht niet veel, en mijn ouders regelden alles voor me. Ik heb het de jongens altijd zelf laten doen, daar leren ze van. Ze worden zelfstandiger en ze zijn niet onzeker als ze ouder zijn, zoals ik.
Nu ik ouder ben, ben ik misschien nog wel een beetje onzeker, dat gaat nooit helemaal weg, maar het is allemaal iets minder, de scherpe randjes gaan er wel vanaf. Er lijkt iets meer rust te komen, het kan me allemaal iets minder schelen wat anderen van mij vinden of van mij denken en dat is lekker.

Er zijn veel mensen de het erg vinden dat ze richting de 60 gaan. Ik niet, het enige wat ik erg vind is dat mijn moeder ouder wordt en dat ik daar ooit afscheid van moet gaan nemen. En op hun beurt moeten mijn kids dat dan ook van mij. Circle of Life zeg maar. Mijn vader is maar 60 geworden. Ik hoop er dik overheen te gaan. Ik probeer ook van het leven te genieten met de middelen die ik heb. Van de kleine dingen zeg maar. Ik heb genoeg in mijn leven meegemaakt to last a lifetime! Het 'grote genieten' mag van mij komen zeg maar.
Dus op naar die 60! And beyond!

© KH

Jezelf zijn

Soms gebeuren er dingen, met mensen, familieleden, die je weer terugbrengen naar je jeugd. Je doen laten voelen alsof je nog een kind bent die terecht gewezen wordt. Praat niet zo hard, doe eens zachtjes, lach niet zo hard. Hoe vaak heb ik dat niet gehoord vanaf kinds af aan? Mijzelf zijn? Nee dat kon niet want denk toch aan de buren! Je moest gewoon meelopen met de rest want eruit springen mocht alleen als je goed kon leren, niet als je wat drukker was en enthousiast reageerde of zoals ik ADHD had waarschijnlijk maar daar niets mee gedaan werd want in de jaren 70 deed men dat nog niet. Nee, alleen maar waarschuwen en je kalm houden zover dat dan ging.
En ik ben bijna 51 en nog steeds hoor ik dat ik niet zo hard moet praten, terwijl ik zelf vaak niet eens doorheb dat ik dat doe. Het wordt ook naar je gesist, gefluisterd alsof ik iets ben waar je je voor moet schamen. Heb ik een eigen mening dan ben ik veranderlijk, ga ik niet met de mening van een ander mee dan ben ik te links, of wordt er gezegd; 'Oh ja, het zal weer niet'. 

Maar waarom zou ik meelopen met het stramien? Waarom zou ik hetzelfde willen zijn als mijn familie überhaupt? Ik ben ik en take it or leave it!
Waar ik wel ontzettend van baal is dat ik niet mezelf mág zijn. Bijna 51 en nog steeds is het; oh het zal niet...zij weer. 

Laatst had ik een gesprek met mijn baas en kwam ook ter sprake of ik vond dat ik mezelf mocht zijn. Ik antwoordde dat ik dat nu wel had, maar eerst niet en legde ook uit waarom met voorbeelden van vroeger. Mijn baas antwoordde dat het geen wonder was dat ik onzeker was als er vroeger zo tegen mij gedaan werd (en dus soms nog) want hoe wordt je zeker van jezelf als je niet jezelf mag zijn?

Ik weet dat ik er schijt aan moet hebben en ik weet dat als ik erover begin er gezegd wordt dat ik overdrijf en niet alles zo groot moet maken en waar héb ik het in vredesnaam over? Maar zo voelt het wel, kleinerend, denigrerend, en schijt eraan hebben is makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker bij familie. 

© KH

Ouwe meut

Soms, eigenlijk stiekem best vaak, voel ik me een vreselijk ouwe muts. Zo een die heel kneuterig 'gezellig' alleen maar thuis wil blijven zitten en nergens anders heen wil. Ik ben eigenlijk (sorry oma) net mijn oma. Die durfde, helaas voor haar, nergens heen zeker op het laatst niet en zeker had zij autistische trekken. It runs in the family, jongste zoon moet het ergens van hebben. Maar dan nog, toen ze jong was ging ze op haar fiets toch nog zelf haar boodschappen halen en elke woensdag naar ons de hele dag. Ik hoor nog de breinaalden driftig tikken; 'Praten en breien', zeiden mama en oma dan en dat ging ook zo.
Maar ikzelf, nee hoor ik zit graag thuis. Natuurlijk ga ik wel eens met een vriendin koffie drinken in de stad, of met mijn zus een dagje uit, een dagje treinen met man of shoppen met mijn zonen, maar het allerliefste zit ik gewoon in mijn eigen huis.

Kijk, hadden wij nou nog een auto, dan zouden we heus nog wel vaker weg gaan, even een lekker lange boswandeling maken, of een eindje rijden, maar met een trein is dat nu eenmaal wat lastiger. Wij zijn huismussen geworden, meer nog sinds we geen auto meer hebben. Het is erg in zo verre dat ik niet meer zoveel beweeg, behalve op het werk dan. En dat is weer slecht voor mijn botten en spieren. Dus ik zal echt meer moeten gaan bewegen. Maar toch, dat huiselijke, geen idee waarom en hoe, misschien lijk ik toch meer op mijn oma dan ik wil toegeven of dan ik dacht. Geeft verder ook helemaal niet. Ik  heb namelijk een bloedhekel aan 'moeten'. Naar een verjaardag moeten waar de gehele vriendenkring (inclusief de brallers) aanwezig zijn of die strontvervelende schoonvader die klote-opmerkingen maakt over jouw uiterlijk. Ik heb onze eigen verjaardagen al afgeschaft in de hoop dat we zelf niet meer naar dit soort 'gezellige' verjaardagen hoeven. Leuk dat mensen mega vriendenkringen hebben, maar meestal zijn het niet mijn soort vrienden en mag ik alsjeblieft bedanken. Vaak kom je er niet onderuit, en dan voel ik me weer schuldig. En toch ben ik aan het leren om naar mijn gevoel te luisteren. Als mijn gevoel schreeuwt dat het niet goed voelt, doe ik het niet. Na een aantal keer mijn neus gestoten te hebben op zo'n soort bijeenkomst ga ik gewoon niet meer. Dan ga ik op een ander tijdstip op bezoek wanneer het niet zo druk is en ik alleen ben met de mensen die ik als vrienden (of familie) beschouw.

Ja... Ik begin echt op mijn oma te lijken. En soms is daar helemaal niks mis mee.

© KH

Wednesday Wisdom; Authenticity

Van de week was het weer zover; iemand die mij na aan het hart staat zei al zodra ik binnen kwam dat ik niet zo druk moest doen. Iemand die mij mijn hele leven al kent nota bene. Die dus weet hoe ik ben, waarom ik druk ben etc. Ik weet dat diegene een trigger is dus zodra er een opmerking komt ik erop reageer. Die keer dus ook weer en niet alleen ik en niet maar eenmalig.
Ik ben er mee opgehouden om me vervelend of schuldig te voelen over de manier waarop ik reageer. Ik ben ik, take it or leave it. Ik heb van niemand toestemming nodig om te zijn zoals ik ben. Ik ben uniek, ik ben goed, soms zelfs meer dan goed, genoeg zoals ik ben. En ja dat heeft even geduurd om dat te beseffen en misschien moet je daar ouder voor worden, maar het komt wel, dat besef. Niet bij iedereen dus. Maar dat geeft niet, zoals zus en ik wel eens tegen elkaar zeggen; sommige mensen moeten nog vaak terug komen (meerdere levens dus omdat wij in Reïncarnatie geloven)

© KH

Verwerking

Vandaag las ik op Twitter dat de Engelse Prince Harry na 20 jaar ongeveer hulp gezocht heeft voor het verwerken van de dood van zijn moeder. Hij merkte dat het niet goed met hem ging in het algemeen, niet doordat hij bv in Afghanistan is geweest of een prins is met waar nu eenmaal bepaalde druk op ligt, maar gewoon omdat hij de dood van zijn moeder niet verwerkt had. Hij was 12 toen ze overleed, en we weten allemaal hoe een mediacircus dat werd. Hij heeft zich afgesloten voor zijn emoties en begon uit de band te springen. Tot het begon te klikken bij hem, door zijn werk onder andere.

Prince Harry Podcast interview

Toen ik ging samenwonen met manlief merkte ik al snel aan hem dat hij de dood van zijn vader nog niet verwerkt had. Hij was ook nog jong toen zijn vader overleed en zijn moeder vond het allemaal niet nodig hem te helpen het te verwerken kennelijk.
Destijds vond ik het maar gek; zijn vader was al zolang dood, de mijne nog maar kort en ik was er toch ook overheen!
Maar was ik dat?

Hoe ouder ik word of eigenlijk hoe meer tijd eroverheen gaat (dit jaar 14 jaar geleden) lijkt het moeilijker te worden. Er zijn uiteraard tijden waarin het prima gaat maar soms dan kan ik ineens in huilen uitbarsten en mis ik mijn vader ineens zo erg!
Ik ben iemand die haar emoties opkropt, net als mijn vader. Er gaat inwendig een denkbeeldig deurtje open, daar stop ik de emoties achter en hup het deurtje gaat weer dicht.
Heel soms, sta ik toe dat het deurtje een klein kiertje open gaat om er een paar emoties uit te laten.
Niet te lang en altijd als ik alleen ben. Niet teveel, want anders gaan de sluizen open om niet meer te stoppen.

Prins Harry zegt dat iedereen een 'shrink' zou moeten hebben waar ze op vrijdag hun 'shit' bij kwijt zouden kunnen van die week om zo opgelucht het weekend in te kunnen gaan. Een psycholoog is er immers voor opgeleid om de problemen van anderen daar te laten waar ze horen.
Op zich geen gek idee alleen ik zou niet naar een shrink gaan. Ten eerste heb ik voor zoon en man er een aantal bezocht die mij eens even gingen vertellen wat ik MOEST doen... Dus niet hè. En die keren wist ik het elke keer beter dan de psycholoog, en ik heb er niet eens voor geleerd!
Ten tweede; dan moet dat deurtje open, wat als het deurtje leidt naar een hele beerput die dan ineens opgetrokken wordt?

Misschien blijft het altijd wel zeer doen; de dood van een ouder. Misschien blijft een scheiding altijd wel zeuren, het had ik maar, was ik maar, deed ik maar. Misschien ook, moet ik het gewoon leren los te laten en erop vertrouwen dat alles gebeurt voor een reden.
Misschien moet ik leren accepteren dat veranderingen horen bij het leven, en ik moet leren en werken aan mezelf.
En soms toch dat deurtje even open zetten. Emoties tonen hoort er nu eenmaal bij. Opkroppen is niet goed voor een mens. Lijk ik toch meer op mijn vader dan ik ook gedacht had....

© KH

Think happy thoughts

De laatste tijd lijkt er wel van alles mis te gaan; De achterdeur waar het slot van kapot gaat en vervangen moet worden, mijn eigen gezondheid met de meest gekke kleine klachten dan weer dit dan weer dat, het wasmachine die ineens vreselijke herrie begint te maken en naar nu blijkt de lagers kapot te zijn en dat terwijl hij nog geen 5 jaar oud is!

Mijn zus zegt altijd dat je met je gedachten dingen kunt aansturen; oftewel think happy thoughts. Bedank het Universum of waar je dan ook maar in gelooft voor de dingen die hebt/meemaakt etc en ben gewoon blij en vrolijk. Nu vond ik mezelf altijd een vrij blij en optimistisch mens, maar ik moet zeggen dat de laatste tijd het negatieve overheerst. Ook omdat het tegen je gezegd wordt misschien.
Ik vind mezelf vooral een realist. Maar ergens klopt er iets niet, ergens is er iets fout gegaan in mijn leven waardoor ik cynischer ben geworden, minder optimistisch, minder blij.

Ik heb een hoop vriendschappen verloren na/tijdens een zware periode in mijn leven. Laatst dacht ik nog aan een van die vriendschappen en ineens dacht ik ook dat natuurlijk een flink deel van het verliezen daarvan aan mij lag. Hoe ik reageerde op mensen en dingen en ook hoe ik om ging met mijn nieuwe situatie. Ik vond maar dat mensen dat moesten snappen en als ze dat niet deden reageerde ik er fel op. Sowieso reageer ik meteen fel op mensen. Er hoeft maar iets niet zo te gaan zoals ik het voor ogen had of BAM ik heb er al weer op gereageerd.
Waarom doe ik dat? Waarom heb ik mezelf in de verdedighoek laten drukken, of in de verweerhoek?
Waarom vind ik het nodig om constant overal commentaar op te moeten geven? Of waarom kan ik niet eens gewoon dingen op zijn beloop laten? Het laten gaan zoals het gaat.

Ik kan heel veel blogs schrijven, of me heel veel voornemen om te werken aan mezelf het gaat toch keer op keer weer mis. Er zit onrust in mij en ik weet niet waarom. Misschien weet ik het wel en wil ik het niet weten.

Mijn zus denkt dat de dingen die fout gaan kunnen komen door het negatieve denken. Denk je positief, dan komen er positieve dingen op je pad.
Er zijn de laatste jaren heel wat negatieve dingen op mijn pad gekomen, en heel wat ellende.
Een man die heel heftig reageert op al wat hem in de weg ligt, helpt ook niet, probeer daar maar eens een positieve draai aan te geven.
Ik kan me keer op keer voornemen te veranderen maar zodra de man in mijn leven een bui heeft (een hevige autistische bui dus) dan zijn al die voornemens in 1 klap weg.

Het zal een constant gevecht blijven wil ik meer positiviteit in mijn leven.
Alleen, is het dan nog positief als iets een gevecht is?

© KH

Luisteren naar mezelf

De laatste tijd krijg ik allerlei pijnen en pijntjes, krijg ik van het ene op het andere moment een dikke lip bijvoorbeeld zoals vandaag die vervolgens van de boven- naar de onderlip zakt wat gek is, ben ik al 3x verkouden geweest in de hele winter terwijl ik normaal in nog geen 2 jaar verkouden word enz enz.... Je gaat je afvragen waar het aan ligt.
Ik lach altijd om mijn huisarts die meteen stress de schuld geeft maar misschien heeft hij daar nog een punt ook. Stress is nummer 1 als mensen klachten krijgen.
Ik moet toch eens meer los leren laten wat dan weer makkelijker gezegd dan gedaan is zeker nu er van alles gebeurd op mijn werk.
Ik voel gewoon dat ik verkeerd bezig ben, lichamelijk voel ik  me niet goed, in mijn hoofd is het al tijden té vol, ik vergeet van alles, erger me aan iedereen, en kan de rust in mijn kop niet vinden als ik het probeer.
Probeert het Universum me iets te vertellen?

Vergeetachtigheid, te laat komen, kleine ongelukjes, rommelige omgeving, dingen laten vallen of breken, ziek worden, nergens over na willen denken (struisvogelpolitiek noem ik dat dan), angstig zijn of stress hebben, moeite hebben om projecten af te maken, verveling.
Dat zijn allemaal subtiele tekenen die het Universum kan sturen om je in een andere richting te sturen.
Je merkt zelf dat er iets niet goed is, je je niet goed voelt, iets niet goed gaat, en die subtiele hints zijn dan nét dat duwtje in de richting om je leven een andere kant op te sturen.

Dus tijd om naar het Universum te luisteren, naar mijn lijf te luisteren en naar mijn intuïtie te luisteren. Voor de tigste keer... maar ik merk dat ik/mijn lijf het beter doe op 'gezond eten en weinig tot geen vlees'. Dan voel ik me beter, kan ik meer, heb ik meer energie. Dus hup weg alle ongezonde troep met toevoegingen en suikers en zooi en meer bewegen, meer groenten en fruit en mediteren.
En vooral luisteren naar mezelf!

Zen!


© KH

Mooi aan de binnenkant

Van de week stond ik voor de spiegel na het douchen en degene die terugkeek leek gewoon niet op mij. Ik was het niet, die dikke benen die beginnen te zwieberen, die dikke buik, die heupen en kont die uitsteekt. "Ik weet niet wie jij bent", zei ik "maar ik ben het niet!"

In mijn hoofd zit nog een persoon, een meisje misschien zelfs, met een normaal gewicht. Degene die ik in de spiegel zag klopte niet bij dat beeld van mijzelf. Misschien is dat het hele probleem wel; zolang ik denk dat ik 'normaal' ben qua gewicht, val ik ook niet af of eet ik gewoon wat ik altijd al at.
Mijn zus beweert, en misschien heeft ze daar wel gelijk in, dat ik mijn emoties vasthoudt en omdat ik dat doe gaat dat ergens anders in mijn lijf zitten.
Weer een ander zegt dat het stress is, of wat te denken van teveel zitten! Ik heb dan wel een bewegend beroep maar zodra ik thuis kom ga ik zitten en denk ik; "hè hè, nu even niks" en lopen ho maar!

Ik ben nu 10 jaar in de overgang en heb gemerkt dat ik er niet slanker op word. Ik eet matig, ik drink alleen maar water, of koffie of thee. Ik snoep amper. Ik zal best wel iets verkeerd doen maar wát dan? Word ik gelukkig van mezelf op een dieet zetten? Word ik gelukkig van een negatief zelfbeeld?
Word ik gelukkig als mensen mij wijzen op mijn lijf wat ik echt zelf wel weet, geloof me.
Mijn huisarts zei me ooit; "dat je dik bent weten we nu wel, maar je moet fit zijn" En daar moet ik nu dus aan gaan werken, aan fit worden. Niet meer buiten adem raken bij een klein stukje fietsen, of een trap op en af lopen. Ik vind mezelf misschien niet mooi maar ook aan dat zelfbeeld kun je werken. Ik ben wel mooi van binnen en daar gaat het toch om!
Aan de buitenkant wordt gewerkt. It's a work in progress.
*trekt wandelschoenen aan en gaat een eindje lopen*

© KH

Brief aan mijn jongere zelf tien jaar geleden

Lieve Kaat,

Laat ik maar met de deur in huis vallen, meid wat een tranen heb jij al vergoten. Ik zal eerlijk tegen je zijn, als we iets zijn dan is het dát wel, het zullen niet je laatste zijn ook. Maar het zal van hieraf wel beter met je gaan. Je ziet het nu nog niet, je bent nog steeds aan het wikken en wegen. Maar 10 jaar vanaf nu ben je blij met de beslissing die je vanavond maakt, of eigenlijk die je allang gemaakt hebt maar niet aan je zelf wil toegeven. Natuurlijk is het moeilijk, als het makkelijk was had je er niet jaren over gedaan met al die tranen en je ellendig voelen als gevolg. Je had dat ook nodig om tot de beslissing te komen die je nu gemaakt hebt.
Ja het is een rottijd om het nu te vertellen, dat klopt en nee je wil niet tot de feestdagen wachten dat snap ik.
Maar begrijp goed dat niemand zal snappen dat je meer dan twee jaar bent doodgezwegen, dat je je dood ellendig gevoelt hebt en je in allerlei bochten hebt gewrongen om maar bij elkaar te blijven. Je hebt de schijn mooi opgehouden, jullie allebei.
Je kiest nu voor jezelf en geloof me, over tien jaar zul je dit de beste beslissing vinden die je ooit genomen hebt.
Je weet nu nog niet dat je niet alleen zult blijven, maar verder zult gaan met een hele lieve, zachtaardige man. Ook al heeft hij autisme (ja hij ook al) en zal je dat lastig vinden, het is je maatje, je soulmate, en ondanks dat je weg niet makkelijk is en nooit geweest is, krijgen jullie het wel fijn samen. Hij wil alles voor je doen en is er voor je en dat heb je nooit gekend.

Zelfs de kinderen zien dat samenblijven met hun vader niet langer een optie is, je zult het merken aan hun reactie als je het ze vertelt. Ook al wil je vrienden blijven het gaat helaas niet lukken en je zult je lang schuldig blijven voelen aan iets wat niet gewerkt heeft en wat jij zal zien als falen. Maar weet je; Je zult leren dat er altijd twee mensen nodig zijn om aan een relatie te werken en als er 1 al heel lang geleden de handdoek al in de ring gegooid heeft dan kun je nog zo hard werken, het heeft dan weinig zin meer.

Over tien jaar zul je al dat gepieker en al die tranen zien als iets wat je toen wel nodig had om tot een beslissing te komen, maar dat het niet meer ging over de persoon maar over je beeld wat je had van toen je een kind was over een man en een vrouw, over getrouwd zijn, een gezin hebben. Dat je het geïdealiseerd hebt al die jaren en dat het soms zo dus helemaal niet werkt. Dat het soms gewoon beter is om er een punt achter te zetten en uit te huilen en opnieuw te beginnen.
In dit geval een clean break want het gaat met vallen en opstaan; je zult je neus nog vaak stoten aan je ideaalbeeld van hem als de vader van je kinderen. Het beeld wat je ooit van hem had is er al heel lang niet meer, en misschien is er dat wel nooit geweest. Niemand zag het alleen jij, dat moet toch ook wel wat zeggen.
En over je neus stoten gesproken; kijk uit met de mensen met wie je omgaat. Vertel niet te veel, het zal allemaal tegen je gebruikt gaan worden. Vriendinnen die nu zeggen je beste vriendinnen te zijn zullen je doen verbazen. Een scheiding gaat niet over rozen en je verliest meer dan je lief is. Wees sterk, vertrouw op jezelf op je eigen kunnen. Je kunt meer dan je dacht. Je hebt veel meer in je mars dan je dacht.

Ik denk dat je altijd verbonden zult blijven hoe dan ook, alleen kies jij vandaag voor jezelf, voor rust, voor een leven zonder strijd en stress en dominantie. Het zal nog even duren maar dan krijg je dat echt! Geloof me!

Hou nog even vol! Je kunt het! Geloof meer in jezelf. Hou van jezelf. En vooral; vertrouw op jezelf.

Liefs,

Ik. ❤

ADHD

Als kind was ik 'gewoon heel druk'. Onder elk schoolrapport stond wel iets als 'weinig concentratie, ziet elk vogeltje in elke boom' dat soort teksten. Mijn hele leven moest ik horen; 'Praat eens wat zachter, lach niet zo hard, doe eens rustig' en dan vooral in gezelschap en ook tijdens familiebijeenkomsten wat ik toen heel oneerlijk vond want mijn neefje en nichtje waren zoveel drukker (en irritanter) maar die mochten dat wél!

Toen ik een jaar of 7 was stond er een artikel in de krant over MBD zoals ADHD destijds nog genoemd werd oftewel Minimal brain damage, later gematigd met minimal brain disfunction. Het is nogal wat! Maar door dat artikel zag mijn vader in; 'Hee dit kon mijn dochter wel eens hebben!' en ging ermee naar de huisarts. 'Ja meneer, dat kan best' was diens antwoord en daar kon je het in die tijd mee doen. Dus op 7 jarige leeftijd had ik al geholpen kunnen worden, een 'stempel' gehad kunnen hebben en niet zo door school heen hoeven ploeteren wellicht. Maar och, ik wist het niet eens. Mijn vader vertelde mij dit alles pas toen ik een jaar of 20 was, tussen neus en lippen door. 'Ja maar jij bent een mbd kind' of iets van die strekking. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben een wat?

In die tijd was er nog geen internet (ja lieve kijkbuiskinderen, dat kwam pas later) dus even Googelen was er  niet bij... Ik vergat het weer maar bleef wel last houden van wat men 'mijn gedrag' noemde.

Ik trouwde, kreeg kinderen en mijn jongste bleek pdd-nos met adhd te hebben. Aangezien autisme erfelijk is, waar kwam het dan vandaan? Mijn oma was altijd nogal op zichzelf, weerde mensen over de vloer die geen familie waren en mijn vermoeden was dan ook dat dit van die kant af kwam, de adhd? Tja, die neef en nicht die zo godvergeten druk waren, en ikzelf natuurlijk. Maar goed, nog steeds geen diagnose. Ik had alleen maar epilepsie, maar ja dat kwam doordat mijn moeder zo'n zware bevalling had van mij, toch? Of zou dat er nu ook mee te maken hebben?

Ik modderde maar aan, en mijn flapuit gedrag bracht mij meermalen in de problemen vooral op social media. Ik ben eerlijk en vind dan dat ik dat ook moet zeggen, niet inkleden, of zeggen wat men wil horen. Dat je soms beter helemaal niks kunt zeggen, dat komt vaak niet in mij op.

Gisteren las ik dit artikel via Facebook en barstte ineens in tranen uit. Wat een herkenbaarheid!
Zelfs dat er staat dat ze dingen soms twee keer vraagt of zegt! Hoe vaak zeggen mensen tegen mij niet; 'alweer? dat zei je net ook al' Het onbegrip dat je krijgt zelfs van je eigen familie die dan zegt; 'dat is gewoon haar onzekerheid hoor'  terwijl je je vooral bij je familie heel zeker voelt (of hoort te voelen) De dingen die ik zeg en die anderen anders begrijpen omdat ik ze nu eenmaal niet inkleed zoals 'men' gewoon is en dat ze dan boos zijn en niks meer met je te maken willen hebben, want jij bent degene die mensen kwetst. En ik, ik ben me van geen kwaad bewust! Werkelijk niet, het is voorbij voor ik het weet en sta echt stomverbaasd van 'wat is er nu weer gebeurd'...

Mijn moeder zegt regelmatig tegen me;  'ja als kind al had je zo een wisselende stemmingen, dan was je heel blij en dan weer ontzettend down' Nu ik dat artikel zo lees hoort dat gewoon dus bij ADHD en ben ik geen moeilijk lastig kind met nukken!

Ik ben 49 en ik heb altijd al wel een vermoeden gehad maar pas hierdoor zijn mijn ogen echt geopend en ik denk dat het zo'n wezenlijk verschil had gemaakt in mijn leven, stempel of geen stempel, als ik had geweten dat ik ADHD had gehad. Op school maar ook werk en verdere dagelijkse leven.
Het is nu aan mij om hier aan te gaan werken denk ik dan maar. Al hoop ik wel dat mijn omgeving ook zal helpen door niet meer de druk op mij te leggen te veranderen of om 'rustiger' te doen, terwijl dat gewoon vaak zo vreselijk moeilijk voor mij is.

© KH

Menopausal crankiness

I would have never believed it to be true or would dismiss it; I'm not cranky and what if I were? It's not because I'm in menopause (started when I was 39 so for almost 10 years now so what's the big deal?) hell no, I'm doing just fine thank you.
But (as my mum sometimes 'subtly' puts it) I seem to have a history with being down at times. I take things very personally too, can't help it, I have a low selfesteem ever since I was a teen and being bullied for years. (working on that) So when I had a 'thing' at work with coworkers I made it bigger than it was in my head. So big in fact that my health was at risk. My epilepsy was acting up big time which is not a good thing when I'm working at an elderly's home. Thankfully they are only smaller seizures but still very annoying. My mind was working overtime thinking and overthinking why it was that they didn't like me or what I had done wrong. (which was nothing, all in the head)

Yesterday we had a team meeting and when my foreperson started a discussion about the subject everyone was very surprised at what I was thinking. I had made things so much bigger and worse than they were. Nothing was going on, only in my head it was. From a small thing with one coworker I had made it into 'nobody likes me'... (it's a bit more complicated than that but I'm not going into more details here) It didn't make any sense to me until one coworker said she had experienced the exact same thing a few years back (meanwhile she was waving a piece of paper in front of her for cool air so we were in the same boat so to speak)
She felt down all the time, forgot everything, kept overthinking things and she said; 'It's the damn menopause'.
I never wanted to believe that or I really never had thought about it to be honest. But it made a lot of sense. She said I had to clear my head more, walk outside more, do more things for myself by myself just to clear that full head of all those thoughts.

If I see that list I can name almost 20 which I seem to have; the worst being itchy, mood swings, irritability, trouble sleeping, anxiety, faulty memory, achy joints, muscles, tense muscles, weight gain, clammy feeling and the hot flashes and night sweats. The past week sore breasts joined happily along with them. So waiting on the rest of the list to join in... Thankfully my period has gone for good so that's the one good thing about it! I don't see restless legs syndrome on there but it should! God that's annoying! And the itchy thing... when I finally sleep I wake up from scratching my head because it has gotten so dry and itchy!
Menopause; and to think I'm only 48.... darn...
*breathe in, breathe out*

We have to see the humour in it somehow, somewhere...
Anyone?

© KH

The end of comfort zones is overrated.... or is it?

We are the author of our own lives or at least we could be. Sometimes life just happens beyond our control. The happily ever after you were seeking was just right there at your grasp. If only you dared to take it, take the risk, take that control or if only that person wouldn't have taken over. Blaming someone else for your own mistakes is ever so easy to do. We are letting that person take over or do we?

But is that the real truth or what we believe ourselves to be the truth?
Do we fool ourselves every day by looking in the wrong mirror? The one with the false image of what life really is. Are we deluding ourselves time and again? Or give ourselves false hope? Do we wish upon that star for Prince Charming only to get the wicked witch in the end? If we look in that mirror what do we see? Hope? True love? Or delusion and despair?

What if we were to write our own stories without interference from anyone else, from the outside world, from that picture of how we are supposed to be or better yet; from the fears created by our own minds; how would that story then turn out to be? Would we blossom, would we risk everything for that one dream; or would we still live our everyday life, go with the flow of every day, day in day out, week in week out.

Would we dare to stand out in a crowd, be different, choose different? If we could do it all over again, would we live our lives the same? Or better yet; what if money wasn't an option, what if we could be whatever, whenever; would we? Do we have it in us to be something or someone else, do something completely different than what we are doing right now? In short; would we dare to be who we want to be? It's really all about stepping out of our comfort zone. It's easy to tell people life starts where your comfort zone ends but it's not that easy to do, is it?

We are told not to step out, not to be different, to mind the neighbours even, walk in a straight line like everyone else. It's how a lot of us has been raised. How difficult is it to change that! How hard is it to change into our true self! Money aside (which is even harder because everything needs money these days) if we want to become someone closer to our true self; someone who wants to explore the world, help others, help ourselves along the way, we will have to leave a lifetime behind. Leave our past life and/or people. Are we willing to do just that?

The end of comfort zones is sometimes overrated.
Sometimes staying inside ones comfort zone can be very... well comforting. And maybe just maybe one day that day will come where we will find that courage to dip that toe outside our comfort zone and feel how it is on the outside. Taking babysteps. Not everyone is brave enough to plunge ahead and wade through immediately.

One day...

© KH

Head explosion

It's happening again; my head is working overtime. It's on the verge of exloding so it seems. Even in the middle of the night, when I wake up to go to the bathroom, it is never quiet. Even then I am thinking all kind of things at the same time. I want to scream at my brain to stop doing that, to be quiet for once. I notice that I'm rambling at clients too, I am louder than I am supposed to be. Even when I want to try to meditate my mind isn't giving me a break, nope, it's going on and on and on... there is no stillness.

I was in a good place, doing what felt right to my body, eating more healthy feeling better and when I let it go a little I suddenly started feeling anxious again. When I looked for a quote just now and found the one above I thought; that's it! My mind is bullying my body again. It is used to eating all this crap and when I started doing what is best for me and let that go a little bit it started to act up again. I keep getting aches and pains again and my mind, my bloody mind isn't keeping quiet!
I have stopped listening to myself again. Crap, it's so simple sometimes and I did need this blog to start writing it down again, to come to this conclusion! How the mind works...

I need to let go of the old me again. I need to keep working on it, to better myself. I was on the right path, but things, every day life, keeps yanking me of my path. I shouldn't let it, but it happens. I need to stay on my path no matter what! I have chosen this path because it is the right thing to do. I haven't even given myself time to sit and relish in the wonderful things this season is giving me. I adore Autumn and every Autumn I say to myself; I need to enoy the turning of the leaves this time, I need to walk in the woods and soak it up. But it never happens! I watch it from my window which is the saddest thing ever.

So as soon as I have posted this blog, I am going outside and kick in the autumn leaves, enjoy nature. Find myself again. Calming my mind. And hopefully it will be silenced. Before my head will explode.

© KH

Blood moon

Early this morning there was a Super moon and a Blood moon. As my youngest son was determined to watch it, I somehow 'set my biological clock' to it and woke up around 4.30 am. He had already seen it, an orange one, and yes there it was. Hub woke up as well and took a peek at it and we all went back to sleep.

Little did I know that it had such an impact as it is the fourth blood moon in a short time! I could have know, it was brewing for some time now, the changes I've made in my personal life and the unrest I've felt should have told me, but reading this, it all made sense really.

the astrology of the blood moon eclipse september 2015

You have probably already started to feel and see these changes in your own life, perhaps you have even begin to change your behaviours or attitudes to things. Perhaps you are now also realising that your way of being is no longer serving you.

I have! I have started to eat more healthy, to take care of my body (and mind?) more, eat less or no meat, no sugar suppliments, no instant food only fress veggies and fruit and lots of nuts. No more snacks and/or crisps as well.
Did I forget something? Yes of course I did. I am forgetting my mind... I don't meditate as much as I promised myself I would, I am too restless for it I find. I did start walking some more (with the emphasis on some) but I still have a bad back (back aches).

I sometimes feel like an emotional wreck. Let me put it this way; Last week I was watching Grey's Anatomy; Dr. McDreamy has recently passed away (for those who don't watch this series, you can find it via Google or YouTube to know what I'm talking about) and Meredith (his wife) and Amelia (his sister) were having a hard time dealing with his death. As were the viewers I think, I was... Every time they were talking about it or saying somethink profound I was crying like I wouldn't stop. All my suppressed emotions were surely but slowely coming to the surface. When Meredith said she had to do it all alone; I thought: So do I... When Amelia said; I don't want to feel; I thought: Neither do I... Or when they said; I can't do this: I thought: No, I can't do it either... and the tears came, not only for a dead fake doctor but for me who feels alone with a lovely man who can't help himself most of the time and who is trapped himself in his own emotions.

An example; Yesterday early morning we went walking with our old (almost) 14 year old dog who normally can't walk long distances but we thought we'd try it one more time. She seemed to like it but she's a dog, so she wanted to sniff every tree and stop at every tussock of grass that smelled funny. Of course there were cyclists in the forest. You know those bikes who can go through dirt and sand. So they don't have to stay on the path and ride everywhere and yell from afar; 'Attention!' so you can jump out of the way. We can, but a 14 year old dog can't... Hub was cranky about that and grumbling all the way long about them and to the dog (thankfully she didn't care one way or the other). A lovely Sunday morning walk in nature is being spoilt by an attitude like that I think, so I told him to stop being a drag and shut up about it already! The dog will walk on her own tempo and will come whenever she wants to; it's the forest which is for everyone, not only for those damn cyclists, and he'd either shut up or walk on without us. Enjoy the nature!

He was still mumbling and being whinging but I've always find that I can become calm in nature/the forest. If he wants to be a pain he can do that in his own time, not in mine. It worked I guess cause he stopped being a pain and we had a nice walk after. We saw some gorgeous mushrooms (pics on my other blog later) and after had a nice breakfast at home.

What I'm trying to say with this is; I find it still hard to accept that I do have a partner with autism who can switch his mood like the weather can change (Unexpectedly) and that I'm not always prepared for it. I'm finding it hard that I always feel myself a target or in the middle (with the boys) or maybe I'm not but it's just my feeling I am.
I need to find a balance between my work; my free-time at home, plus my 'duties' as a *coughs* house-wife which I am neglecting a lot at the moment due to my back aches and yes I'm lazy... :D
Also, my work has changed so much that all of my energy is going in there and there's not much left for here... which is not a good feeling.

So yes, change... I need a change. Desperately. I used to hate changes, but change doesn't necessarily mean a bad thing, right?

© KH

Knight in shining armour

Daan wrote a blog last Sunday that made me want to write my own thoughts on the subject.

When I was a young girl I always thought I would grow up and marry a man just like my dad and have kids. There were no ifs or buts about it. Of course now I now my dad had his issues as well as every other man (or woman for that matter) has but as a girl I didn't see them, now that he's gone I'm probably not seeing them either. What's the use anyway, he's not here anymore right?
I never knew what I wanted to be when I grew up, what kind of profession I wanted. Did I need one? I was going to be a mum, that was enough for me! I was a child of the Seventies, mums didn't need to work back then really, so you could not really blame me for thinking like that.

The whole picture in my head as a kid stuck there for quite some time, maybe it never have left. My husband wasn't anything like my dad was. He was very self-centered and to this day I really don't know why he ever married me. I can't imagine he ever loved me, he never acted on it anyway, not after we got kids anyway. He was crazy about his boys but our marriage went downhill.
After we got divorced, I really thought I was done with men and went on to do it all alone. I could do it. It would be hard finacially but I could do it. I know I am a strong woman, hell I have had it hard in my marriage, how bad could it be after the divorce?
But I met my current hub and you don't plan those things but they happen. I love him but he too is not a prince Charming kind of guy to lean on or to depend on. The strong shoulder to lean on has to be my own. The rock you so desperately need, has to be you.

That girl wanting to be a mummy and a loving husband is still inside me, looking for that man like her dad. I keep telling her there's no such thing but she refuses to listen. She still thinks there is. I think she's watched too many Disney films where the princess gets the prince and they live happily ever after. There's no such thing. No matter how many Facebook status you read, it's all a fake. Nobody has that blissful loving family all the time every bloody day! No way!

I believe in Reincarnation and I often say that in my next life I will get a degree, a good job and I will stay alone. I will be that rock, that shoulder, that knight in shining armour to myself without having to worry all the time about a partner or children. No matter how much I love my children and hub in this life.

Do I sound cynical? Perhaps but why teach little girls that they have to wait for that Prince Charming to come along only to be disappointed every single time? Teach little girls to become strong, secure women and their happiness will come with it.

©  KH

Never apologize for being you

Sometimes you wonder why on earth you bother to even make the effort. To even be yourself cause others make sure they let you know yourself isn't good enough while you know it is! Because you have moved beyond that so long ago. You have made a journey within and have fought and struggled so hard to be who you are at this point in your life. Maybe you are not there yet but you are so much further than you were years ago! You are no longer the person the people from your past knew, so many years ago, maybe on the outside you haven't changed much, sure you gained too many pounds but on the inside you have fought a battle they have no idea of!

Yesterday I went to a birthday party for my niece at my sis' house. My family came and of course friends of my sis and brother in law. People I hadn't seen in a long time and was happy to see again. It wasn't about those people, they are lovely, it is and always will be about my own family. I really don't know why I let them get to me, each and every time. I shouldn't, I should know better than that by now. I really could do without all the pointless drama already.
My wall is big enough to hide behind for the hurtful words not to touch me you would think. That wall I so carefully built over the years is there for a reason. I let some people in, but mostly it is there to keep those negative vampire people out. My uncle is one of them; he was always my favourite uncle but over the last years I must have outgrown him I think or see him for who he really is; someone with an opinion I do not like, I don't want to use the word 'hate' but it comes close. (his opinions I mean)

My hub has autism and everyone knows that but still some people have to go and trigger him to downright attack him and than say he can't take a joke. No of course he can't; first it's not a joke, second if it were, if I didn't get it he couldn't at all because he thinks differently than us. But that wasn't the worst of it, my uncle always thinks he has to be funny and for him that means to be insulting. So he and an other older guest were just blunt and that other guest even said when I almost fell over my sons feet; 'you would get 'that' on top of you! You would have to go to hospital with that weight!' 'That' being me. I looked at him, turned around and went inside to watch the tennis on Wimbledon. No it wasn't very social and yes I missed all the conversations with those lovely other friends of my sis who I haven't talked to in a long time, but I just had to leave. Even my mother was laughing with my uncle. Now I know that she has changed a lot lately, but this I did not expect.

I have talked to my sis about it and she is much more down to earth about things than I am. I think I care too much (still) about what people think about me. I 'simply' have to stop doing that. I need to distance myself from those kind of people too even if it's family. If it makes me feel bad it's not a good thing. If that means I can't go to a family thing, I am sure my sis will understand that. Sometimes I even think it's just me, I make it out to be pointless drama in my head, but if my hub and my son both say the same thing than it's just not me!

I just don't get why people can be like that; Why some people cannot accept the difference in people or treat people with worth and dignity and respect. If I am to respect my uncle because he's older (and my uncle), he doesn't earn it by treating me this way each and every time simply because he thinks it's funny.
Plus I just need to get over the fact that I should care about what people think about me. That I wasn't very social yesterday by watching tennis (I did want to see it plus it was some sort of hiding away safe place as well) and 'what would people think of me now?' Who cares? Well, I did of course. My sis didn't. Time once again to practice what I preace.

© KH