Treasures of Britain; Duncansby Head

The Northeastern tip of Scotland is worth visiting for its cliffs (213 feet/65ms) with their colonies of seabirds and the caves, ridges, arches and bridges sculpted by thousands of years of erosion.

In 2005 we made a 4 week round trip through Scotland and made it all the way to Duncansby head and John O'Groats, it was a wonderful trip, well worth it! Sutherland is gorgeous. However, further on to the west it's very isolated. The crofters all moved on and abandoned their homes. A sad sight but in a way also a pretty one as nature has taken over.

Most photos are my own; The day we went on a boat trip to look a the stacks the weather was horrible! But the day after the sun was shining and we went for a walk to the stacks and the birds.
(Quality isn't all that good, it's made with an old digital camera, one of the first ones)

© KH

Chin up!

Here we go again. I feel like I'm constantly repeating myself over and over again on this blog and never getting any closer to where I want to go. But I feel stuck again; I feel lost. I feel lonely. I'm depressed maybe and I don't know what to do about it. Maybe I do maybe the answer is staring me right in the face and I don't see it, but the fact is I am down, restless, anxious and feeling so very much alone.

Physically I'm a mess too. Have been for a very long time as well. That's probably a result from the stressing and the worrying about every fucking little detail that's happening around me. I'm anxious which is not good for my body. I'm hugely overweight and I don't give a damn about that. Not that I'm eating too much not at all, I'm not exercising and maybe that's the problem. Also ever since we've got rid of the car and don't drive to the woods to walk there I miss going for walks in nature/the forest. My dog is getting too old to go all the way to the forest and back again and to be honest; Walking there alone scares me a wee bit. But I know for a fact that walking in nature clearing my head helps me enormously.

So why don't I just go and do that you ask? Well that's a very good question; I just don't know. My body is hurting, my back aches, my shoulders ache and there's a strange thing in my stomach that the doc says is stress related but I'm wondering if that's the case. I also have a lot of hormonal issues. Boy if I knew that menopause caused all that trouble I would skip it. Oh wait, you can't... damn.

All in all if I look at myself right now I see a sad, unhappy person and I know that tomorrow that can change again.
That's just the frustrating thing really; the constant changing of emotions, one day you're up the next you're down. My mother once said I always had that but I'm not sure I did, it's gotten worse in menopause. And I'm only 47 and I'm already in it from age 39! 

My youngest son is 17, almost 18. He has a mild case of autism and ADHD. He has a girlfriend and his hormones are raging! So not only is he reacting differently because of his autism (which he thinks is bs) he also reacts more intense because of his hormones and I of course react back with my hormonal imbalance.

Some days the old Napoleon XIV song is on repeat in my head;
They're coming to take me away Ha Ha They're coming to take me away ho ho he he ha ha
To the happy home with trees and flowers and chirping birds and basket weavers who sit and smile and twiddle their thumbs and toes
They're coming to take me away ha ha...

Oh well, better be crazy in a nutt house than be a grumpy old mum all the time right. 

Come on old broad, chin up and all that! Ladida... 

© KH

ps trying to blog more frequently from now on... pinky promise!

Storm

Het stormt, Code oranje en in sommige provincies zelfs code rood. De wind giert om het huis. Zou de Goede Sint wel komen nu hij het weer zo lelijk vindt?
Storm. Hier rijden dan geen treinen meer, stopt alles. Maar is de storm hier zo erg ?
Ik vond wat mooi foto's van diverse stormen. Dát is pas storm!


Photograph by Mitch Dobrowner
Lordsburg, New Mexico
Resembling a mushroom cloud, a monsoon thunderstorm drops a deluge on the desert. The base of this cloud may hang some two miles above the ground.

Photograph by Mitch Dobrowner

Near Guymon, Oklahoma
Most storms move fast. This one crept over a farming community for more than an hour, bristling with electricity. "No two storms are the same," says James LaDue, a meteorologist at the National Weather Service. "No two skies are either."

Photograph by Mitch Dobrowner

Near Clayton, New Mexico
It's not a hovering spaceship. It's a low-precipitation supercell—"one of the prettiest sights in the severe-weather world," says storm chaser Roger Hill. Photographer Mitch Dobrowner says they tracked this one 300 miles from the Texas Panhandle.

Bij de volgende foto's lijkt het wel of er een (zeker na het zien van War of the Worlds) invasie van Aliens aan de gang is: 

Foto's van Sloveense storm chaser Marko Korosec:

 

Of er nu een epic superstorm is, of een code oranje in Nederland, het blijft iets machtigs hebben, zo'n storm. Die krachtmeting van de natuur. 

© KH

Scotland the Brave

 



Bovenstaande foto zag ik vanmorgen op Facebook verschijnen en meteen begon het gedonder. Het geknaag, het gevoel van heimwee. Zo nu en dan komt dat zomaar ineens weer boven. Het is altijd wel aanwezig trouwens, het lichtelijk knagende gevoel van heimwee, maar soms komt het in een stortvloed over me heen. Dan ineens mis ik het land wat ik als het land waar ik hoor beschouw. En voor je het weet ben ik uren bezig met sites af te struinen over Schotland, foto's aan het kijken en filmpjes beluisteren met mooie muziek met doedelzakken. Gewoon laten doen, over gaan zal het niet, maar het heelt weer even de ziel.

Interesting facts about Scotland



 
Glenfinnan Viaduct and Loch Shiel

 
Glencoe


Eilean Donan Castle


Glencoe


Castle Stalker

 
Loch Leven

© KH

Lentekriebels

It was one of those March days when the sun shines hot and the wind blows cold: when it is summer in the light, and winter in the shade. ~Charles Dickens, Great Expectations

De temperaturen zijn nog maar net in de twee cijfers en op tv heeft Jan Mulder het al over rokjesdag. Mijn Jongste rent al de straat over naar school (oké dat is 200 meter hier vandaan) zonder zijn jas aan te trekken en ik, ik heb mijn achterdeur wagenwijd openstaan ondanks dat ik in de trek zit.
Het is Lente! Nou ja, bijna dan.





Ik hang weer de natuur-paparazzo uit en fotografeer alles wat los en vast zit in mijn tuin en mijn omgeving. Zeker nu met mijn nieuwe camera. De kolonie mussen in mijn tuin zou onderhand wat gewend moeten zijn zou je denken maar niets is minder waar helaas. Ze blijven nog even schrikachtig als altijd als ik gewapend met mijn Nikon aan kom sluipen. Misschien moet ik net als een echt paparazzo een container proberen?

Het gaat kriebelen en jeuken, om weer alles te fotograferen in mijn tuin, van kruipende en vliegende beestjes tot bloeiende knoppen. Mijn vingers jeuken ook om alles te gaan snoeien, alleen dat is nog te vroeg.
Ik kam de wintervacht van mijn hond en hang de hondenharen in de oude heksenbezem die tegen het schuurtje staat. Mussen vliegen af en aan met haar haren in hun bek. Over een tijdje zullen er heel wat babymusjes heerlijk slapen in Jessie's zachte warme haren. Leuk idee!

 

Het enige nadeel van de achterdeur weer open hebben is dat ik niet de enige ben die dat heeft. Aangrenzende huizen hebben ook hun deuren open, en uit die deuren schalt knijterharde muziek. Blaffende honden, gillende kinderen, schreeuwende ouders. Mijn hond loopt zenuwachtig rondjes. Ze kan niet tegen dat lawaai, ze is oud en kan er niet meer aan wennen. Ik zucht en trek de achterdeur weer dicht. Niet alleen hou ik van het najaar en de winter vanwege de seizoenen, maar ook omdat de achterdeur dan niet open hoeft. Gek misschien, maar als je zo op elkaar woont als in dit kleine landje dan zou je toch denken dat men wat meer rekening met elkaar zou houden? Het wordt een hele lange lawaaierige zomer denk ik en het moet nog lente worden. Wat was het ook weer? Mens erger je niet, verwonder je slechts. En adem in, adem uit.

© KH

Dagdromen

I was trying to daydream, but my mind kept wandering. ~Steven Wright

 

Inspiratieloos, denk ik bij mezelf. Steunend op 1 arm, nog mijn slechte ook, kijk ik naar buiten in de hoop dat de inspiratie komen wil. Niks, poef, weg. Helemaal niets, noppes, nakkes, nada. Ik zie een merel die naar binnen loert. Mussen die af en aan vliegen naar mijn vogelvoederhuisje die ik vanmorgen nog bijgevuld heb. En koolmezen, het stikt dit jaar van de koolmezen. Die schijnen allemaal uit de Oostbloklanden te komen. Daar is het droog geweest dit jaar met als gevolg dat er niet genoeg voer was en ze allemaal hierheen zijn gekomen. Het scheelt ook dat ik dit jaar niet de struiken in mijn tuin gesnoeid heb. Vorig jaar had ik dat wel gedaan en dan kunnen de mezen niet snel genoeg wegduiken als er 'gevaar' dreigt. (nu dreigt er in hun mezenogen nogal snel gevaar) Pimpelmezen en roodborstjes zijn er ook veel. Het vliegt af en aan. En ik denk: Ik weet niets om over te schrijven.

Ooit zeiden leerkrachten op school tegen mijn ouders: Ze ziet elk vogeltje op iedere tak zitten. Met andere woorden: Mijn concentratievermogen was niet best. Ik zie nu nog ieder vogeltje. Zou het niet gewoon zo zijn dat ik dol op vogeltjes ben? Dat het niets met concentratie te maken heeft? Dat ik gewoon vogeltjes interessanter vind dan rekenen? (dat sowieso!)
Ik ben ook lid van de Vogelbescherming, al jaren. Ik kijk nu eenmaal graag naar vogels.
Ik wil niet zeggen dat ik een vogelaar ben, of ja, misschien ook wel. Ik weet vaak wel wat voor soort vogel het is, en anders zoek ik het op. Van de week kwam er ineens een prachtige Vlaamse Gaai in mijn tuin. Zo maar! Ik vond het gewoon een cadeautje, omdat deze beesten nogal schuw zijn en hij maar bleef komen om van de pinda's te snoepen.



Gisteravond keek ik zoals bijna elke avond naar De Wereld draait Door. Ik was ondertussen ook even op mijn laptop bezig en zat eerlijk gezegd niet zo erg op te letten. Tot ik ineens iets hoorde over de houtsnip. Ik keek op en zag 2 koks die praatten over het 'smakelijk bereiden' van de Houtsnip. Een beschermde vogel! Deze 'heren' zeiden zelfs dat ze illegaal deze beschermde vogel vanuit Engeland Nederland binnen hadden gehaald. Matthijs van Nieuwkerk zat ondertussen zelfgenoegzaam handenwrijvend te wachten op zijn maaltje: Een gebakken Houtsnip. Een beschermde gebakken Houtsnip meneer van Nieuwkerk! Toen ik het kraken van dat schedeltje hoorde heb ik walgend de tv uitgezet! Natuurlijk eet ik af en toe vlees, maar dit vond ik alle perken te buiten gaan! De decadentie van deze 2 tv koks wat niet de eerste keer is, want de vorige keer zaten ze een kikker te villen. Via Facebook kwam ik erachter dat je een reactie naar het programma kon sturen, met moeite heb ik een reactie in 200 woorden kunnen proppen. Ik hoop dat hun mail box vol loopt: DWDD contact

Ondertussen is mijn dagdromen toch nog tot een blog gekomen. Laat mij maar lekker dagdromen. Niets mis mee. Het 'moeten' van tegenwoordig, het 'moeten' wat ik vroeger moest op school, het heeft alleen maar opgeleverd dat ik van mezelf niets meer moet. Maar alleen nog maar mag. Genieten, vooral van de vogels in mijn tuin. Van dagdromen zo nu en dan. Van lekker op mijn vrije dag helemaal niks doen!

© KH

Challenge: The Best and most things

The best and most beautiful things in the world cannot be seen or even touched - they must be felt with the heart. ~ Helen Keller

Daan en ik missen de Trust 30 challenges die wij deden samen. Dus besloten we om zo 1x per week in ieder geval weer eens er een challenge tegen aan te gooien. Omdat daar verder weinig over te vinden is op het www, bedachten we er zelf maar 1. We nemen een inspirerende quote en ziedaar onze eigen challenge.

Bovenstaande quote klopt als een zwerende vinger. De beste en mooiste dingen in het leven kun je niet aanraken, zij moeten worden gevoeld met je hart.



In de lente merk ik dat vooral, als de natuur weer tot bloei komt, de zwaluwen keren terug van hun winter-uitstapje. Het gegier in de lucht, het teken dat ze weer terug zijn, doet mij kippenvel bezorgen. Ik voel het tot in mijn tenen, zo mooi vind ik dat geluid. Ik kijk naar boven, zie ze weer door de lucht scheren en ik ben blij van binnen. Ik voel me warm worden van blijdschap. Klinkt zweverig en vreemd misschien maar ik kan er heel blij om worden. Net zo blij als mijn tuin te zien ontwaken na een winterslaap. De varens die langzaam weer ontkrullen, die ene plant die zich nog verder uitgezaaid heeft, die andere die de winter overleeft heeft en nog groter geworden is. Alles is weer groen en de ligusterheg, die in de winter verloren leek, staat weer helemaal groen te pronken vol met kwetterende mussen in vergadering.



En als dan straks na een hopelijk goede zomer, niet te warm, niet te koud en nat, de herfst weer aanbreekt, dan ben ik weer intens gelukkig. Want dát is pas echt mijn seizoen. Dat voel ik tot in mijn binnenste binnen, mijn hart zwelt dan op en die geuren stromen mijn poriën binnen en doen mij ontwaken, nog meer als in de lente. Als een klein kind kan ik schoppend door de bladeren lopen, mijn hoofd omhoog kijkend naar de jagende donkere wolken, mijn neus snuffend om maar niets te hoeven missen van al die heerlijke geuren, die je eigenlijk alleen maar dan ruikt.



De herfst en de lente. Mijn twee meest favoriete jaargetijden. Genieten van alles wat eerst groeit, en daarna weer langzaam in slaap sukkelt, wachtend op een langzaam ontwaken. Het lijkt wel een sprookje.

© KH

Christina Georgina Rossetti poem

Christina Georgina Rossetti (5 december 1830-27 december 1894) was een Engels dichteres en prozaschrijfster. Zij was een zuster van de dichter en kunstschilder Dante Gabriel Rossetti, de kunstcriticus William Michael Rossetti en de schrijfster Maria Francesca Rossetti.
Samen met haar broer die naast kunstschilder ook dichter is, is zij 1 van mijn favoriete dichters. 
De foto heb ik vorig jaar gemaakt van een narcis in mijn tuin. 


© KH

Wroeten in de aarde, hoofd leeg: Mindful tuinieren.

Het zonnetje schijnt, het is een graad of 18 in de zon als het niet meer is uit de wind. De Lente is in aantocht dus tijd om te tuinieren. Heerlijk wroeten in de aarde. Alles wat gesnoeid kan worden, snoeien, nieuwe plantjes in de potten, beetje de boel aanharken en netjes maken.



Ik heb een vogelvriendelijke tuin. Tenminste dat had ik altijd voor ik luisterde naar mensen die vonden dat ik toch eens in de herfst mijn grote hortensia's en andere struiken moest snoeien. Ik vond ook wel dat ze te groot werden dus heb ik ze gesnoeid. Maar in de afgelopen winter bleek dat niet erg slim. Zat vorig jaar mijn tuin vol met pimpel-en koolmezen, afgelopen winter heb ik er geen een gezien. Door de reeds gesnoeide struiken voelden ze zich niet veilig meer in mijn tuin. Ze konden zich nergens meer verschuilen. Zij gaan niet zoals de talloze mussen, de ligusterheg in als er gevaar dreigt. Nou dreigt er weinig gevaar hier maar als je de zo'n 40 mussen in mijn tuin mag geloven is dat gevaar er veel en vaak. Regelmatig vliegt er een 'wolk' aan luid kwetterende, verontwaardigde mussen mijn heg in waar ze even zo vrolijk door gaan met hun (wat ik noem) vergadering. Gelukkig zie ik alweer de eerste knoppen aan de hortensia komen en kunnen we eerdaags de scheuten verwachten aan de hortensia. Hopelijk komen dan ook de mezen weer terug.

Maar nu kun je dus heerlijk zo je gedachten verzetten als je op je knieën ligt met je handen in de aarde. Even nergens aan denken, alleen het geluid van de vogels, de hond achter je die knaagt op een tak en de wind door je haar. Gewoon even helemaal niks. Als dat niet mindful bezig zijn is, dan weet ik het niet meer. Al rukkend en trekkend aan de diverse plantjes die in het wilde weg groeien of aan gras dat altijd groeit waar het nu net niet moet groeien, kun je eens heerlijk je hoofd leeg maken. En na zo'n lange winter is het hard werken ook. Alle vogelzaadjes die ontkiemd zijn uit de grond trekken, de knoeiers, de gekochte primula's in de potten zetten en als alles weer netjes is dan tevreden alles weer opruimen.


Je hebt en je beweging weer gehad en bent mindful bezig geweest. Wat wil je nog meer.
Nu rest me nog 1 ding: Even in de zon gaan zitten nu die nog in mijn tuin schijnt. Heerlijk wat wil een mens nog meer!

© KH

Home is where the heart is

Een Challenge van Daan en mij over heimwee dit keer.

Home is where the heart is

If Home is where the heart is 
Then may your Home be blessed 
A shelter from the storms of Life 
A place of rest, 
And when each day is over 
And toil put in its place 
Your Home's dear warmth 
Will bring its smile 
To light the saddest face.


© John McLeod

Heimwee. Sinds ik voor het eerst in Schotland ben geweest in 1992 heb ik er last van. Heimwee naar dat land met die groene heuvels, dat mooie taaltje met die rollende r en die vreselijk aardige mensen! Nergens heb ik me zo thuis gevoeld als daar. Het gekke is ook dat ik er de weg weet. Feilloos. Of ik er eerder geweest was, zelfs die eerste keer. In Edinburgh had ik geen kaart nodig om van A naar B te komen. En op bepaalde plekken in the Highlands kreeg ik een gevoel van thuiskomen. Ik was daar eerder geweest.
In een vorig leven? 

Sindsdien ben ik zo'n 6 keer teruggeweest. Ook naar Engeland maar vooral Schotland trekt me. De muziek, het landschap, de mensen. Ik hoor daar voor mijn gevoel. De manier van doen daar, de gewoonten, de mensen. Hoe noordelijker je komt in Europa (in Zweden ook overigens) hoe vriendelijker de mensen zijn heb ik gemerkt. De humor, zo niet te evenaren met onze 'Hollandse humor'. Ik kan daar mezelf zijn, niet alles heeft uitleg nodig.  
Ik wil er wonen. Dat staat voor mij vast. Maar wát moet ik doen om dat te verwezenlijken? Hoe doe ik dat? Hoe droom ik mijn droom, of beter, hoe laat ik mijn droom uitkomen? 

Ooit kwam ik op internet deze foto tegen, in Pitlochry aan een loch. Mijn absolute droomplek: 

2 miljoen kost dit huis, of zoiets. Met grond eromheen, dat dan weer wel, heel privé, dat dan ook wel weer én aan het loch. Een droom om dan vee te hebben, schapen, varkens vooral! Highland cows. Geiten, kippen. Ik wil het allemaal, 1 of 2 vakantie cottages om te verhuren. Mijn absolute droom is een serre om in te schrijven, met loch uitzicht, aan mijn nog uit te brengen boeken!  

Het hebben en verzorgen van het vee erbij, geitenkaas leren maken en verkopen, vakantiehuizen verhuren en daar dan van kunnen leven. Op mijn droomplek. Nu nog weten hoe ik dat kan realiseren. Ik heb werkelijk geen flauw idee. Die zak met goud heb ik niet, komt er niet, en de heimwee is soms ondraaglijk. Vooral als ik van die geweldige YouTube filmpjes bekijk over Schotland. Zelfs een vakantie zit er dit jaar niet in omdat ons eigen huis nodig wat onderhanden genomen moet worden. Soms heb ik zo'n heimwee dat het zeer doet, van binnen. 

Maar laten we wel wezen, als je dit ziet, snap je wel waarom toch? 





En alleen mensen die dat ook hebben snappen wat ik bedoel. 
Daan bijvoorbeeld die heimwee naar Engeland heeft. 

Misschien weet zij een oplossing, maar ik weet, vooralsnog, niet hoe ik mijn droom kan laten uitkomen. Misschien zie ik ooit nog het licht, tot die tijd zal ik het hiermee moeten doen. Met de tranen over mijn wangen, dat dan weer wel... 

© KH