Wednesday Wisdom; Plus Size

To all the girls who die for a 'zero figure', sweetie, remember; real men go for curves, only dogs go for bones.

Maandag was er een item op RTL Boulevard over de nieuwe Nike plus size paspop. Olcay Gülsen was in shock, vond het walgelijk want dit was toch echt wel maatje 48/50 en hoezo kon daar tussen de XS pop en deze niet iets tussenin? Persoonlijk vind ik die XS pop shocking maar goed, dat ben ik. Ik heb zelf maat 52/54, koop vaak kleding die té groot is juist door dit soort vrouwen als Olcay en Carolien Tensen die ook hard riep dat wij dikke vrouwen dan maar in iets 'wijds' moesten gaan sporten ipv dit. Het is belachelijk natuurlijk; 1. je ziet er nóg dikker uit in wijdere kleding en 2. waar bemoeien ze zich in vredesnaam mee?! Er zijn in Nederland misschien wel zo'n 2 miljoen plus size vrouwen en niet allemaal kunnen ze er wat aan doen.

Ik was niet altijd zo dik, ik was toen ik een jaar of 18 was zelf gewoon normaal van gewicht en hoewel er altijd op gehamerd werd dat ik op moest letten, was ik zelfs slank te noemen. Maar toen ging ik samenwonen en kreeg ik epilepsie. Ik moest medicijnen slikken en de kilo's vlogen er aan! Toen ik jaren later andere medicijnen kreeg ging er wel iets af maar niet veel en nu ik in de overgang zit helpt dat ook niet echt mee.
Commentaar geven is makkelijk, zeker vrouwen op tv die zelf een personal trainer hebben. Wij, normaal volk met een normale baan, kunnen ons dat niet veroorloven. Ik heb een baan waarbij ik veel beweeg, ik fiets overal naartoe, heb geen auto dus ik beweeg al best veel en ja na mijn werk zit ik wel meer. Maar dan ben ik ook moe, mag ik dan zitten? Ik drink alleen water of koffie of thee, geen alcohol, ik snoep niet overmatig en toch ben ik dik.
En toch, voel ik me  nu weer gedwongen mezelf te verdedigen door zulke uitspraken, gedaan door dames die zelf toegeven te struggelen met hun gewicht. Waarom zijn het altijd vrouwen die andere vrouwen afzeiken trouwens? De mannen in het programma kwamen voor ons op! Peter R. de Vries en Ronald Molendijk, ik ben heel eerlijk geen fan van beiden, waren allebei geweldig met hun commentaar! Super! Olcay gaf een dag later 'excuses'. Ze zou verkeerd begrepen zijn. Nee, meid. Je hebt het verkeerd gezegd. Terwijl Nike iets goeds doet, terwijl vele merken juist iets goed kunnen doen voor de Plus Size vrouwen. Want er is geld aan te verdienen mensen!

Hier in de link is te lezen hoe er gereageerd werd op de socials want dat was heftig!

© KH
 

Acceptance means change

It's that time of year again when you 'have' to walk outside with nothing more on your body than shorts and a shirt or top. It's so hot that I'd rather stay inside (and hide) but I still have to work. In winter I can hide my body which to be honest, has grown to a size I have never had before and that's saying something. Acceptance is key here but that is hard to do. I don't like it at all but how to get rid of all that what you have built almost a lifetime to grow on you body in the first place. It is in the way, it is even hotter in this weather, it is unbecomming and frankly I really hate it! Whenever I look in the mirror I loathe myself.

When I look in a mirror I don't see the stretch marks anymore, no I see that belly, those thighs that weren't that big before, that bum that doesn't fit in some of my pants all of a sudden. I just can't understand how this is happening and why I let it get to this! I know some of it is due to my meds, and some of it is due to menopause but I must have done a lot of it myself as well (no exercize might be one of them)
I like to cover things up in baggy outfits but let's be honest, who wants to walk around in a tent all day? You look twice the size you actually have!

I don't want to have a skinny body mind you. I just want to feel good again. I don't want to have hip pains and back pains. I want to move around normally and not be tired. I don't want that belly to be in the way of my everyday activities. That probably means I have to start working out. I hate going to a gym where all those muscle boys are flexing in front of mirrors or those skinny girls are panting. But saying to myself I will go hiking ,and then staying home sitting on my sofa, won't do anymore either. I have to motivate myself somehow. I musn't rely on others who tell me they will join me (hub) and then don't want to go. I must do this myself and for me and no one else.

Furthermore; ( and I know this 'theme' has come up in my blogs so many times but apparently it's still a thing) I must believe in myself again, I must love myself again. I must not speak (or think) negatively to myself anymore. Because accepting your body, no matter the size means that you CAN begin to change. But it all begins with acceptance. I can’t hate and criticize my body to create lasting change. It just doesn’t work. I must start with meditation again, live more mindful again and not see food as the answer to everything, even though it is not as bad as it was I must admit. I used to be an emotiol eater when I was still married more than 12 years ago or so, but I'm not now, at least I don't think I am. It's now more that both hub and I just eat things because we crave it and that's not good. I know I feel better when I eat healthier. Of course I will still crave chocolat then, but I won't feel like crap!

I have tried many times before. I hope I have the confidence in myself to begin again and to keep up.

© KH

Thanks to Jenn Hand for giving me the inspiration/motivation for this article

Kleine stapjes 2

Mijn blog van gisteren heeft een vervolg nodig, merk ik. Niet alleen aan de reacties die ik kreeg maar ook aan mezelf. Het lijkt nu of ik continu met mezelf in de knoop zit en dat is niet zo, verre van dat. Het is maar af en toe dat ik aan mezelf merk dat ik niet ben die ik wil zijn. Of dat de wilskracht me ontbreekt te worden die ik wil zijn.

Ik ben altijd de eerste die roept: What you see is what you get, take it or leave it. En dat is ook zo. Hoe onzeker ik ook was of nog mag zijn soms of over kan komen, het interesseert me minder en minder wat anderen van mij vinden. Alleen dat uiterlijk zit me dwars, of eigenlijk meer de gezondheid die daarbij hoort.
Natuurlijk zijn er wel meer dikkere mensen in de wereld die een heel gelukkig en productief leven hebben, alleen ik voel me af en toe niet goed. Geestelijk gaat het prima met me, maar ik vind mezelf een slappeling dat ik te lui ben, te slap, geen doorzetter of soms het gewoon niet weet hoe ik die kilo's teveel eraf moet krijgen. Ik hou absoluut niet van koken en zou niet weten hoe ik makkelijke, snelle maaltijden op tafel kan zetten die ook nog eens gezond zijn. Ik doe maar wat. Als het aan mij lag, at ik eigenlijk gewoon alleen nog maar broodmaaltijden en salades. Maar het ligt niet aan mij, ik heb ook nog een gezin.



Vanmorgen zei een mevrouw waar ik werkte nog: Waarom zou je jezelf kwellen om in die maat kleiner te wurmen die eigenlijk helemaal zo lekker niet zit, alleen maar omdat je die grotere maat niet aan wil? Wie ziet nou dat jij die grotere maat aan hebt? Het staat beter, het zit lekkerder. En alleen jij weet het. En daar zit het hem meestal in. Dat je het zelf weet. Verdikke, heb ik toch weer die maat groter terwijl ik eerst de maat kleiner nog aan kon. De overgang helpt ook al niet mee. Mijn luie aard ook niet. Waarom jezelf vermoeien met bewegen terwijl je ook binnen met een kop thee en een goed boek op de bank kunt zitten?



Dan is er ook nog het beeld wat ik van mezelf heb, in mijn hoofd. Ik ben niet dik. Ik ben ik. Ik ben lang (gelukkig) Ik heb dunne onderbenen (thank God) en ik zie er niet onaardig uit (als ik dat mag zeggen) Ik wil geen foto's van mezelf zien, dat niet. Dan is dat beeld in 1 klap ook weer weg. (de foto's van Londen van mezelf hebben een 'schok' teweeg gebracht) Kleding of beha's passen stel ik zo lang mogelijk uit. Het beeld wat ik van mezelf heb, houd ik in stand. Ik ben ik.

Vroeger was ik lang onzeker, werd gepest een aantal jaren op school. Ik was niet dik maar gewoon. Pas toen ik epilepsie kreeg en medicijnen moest slikken ben ik dikker geworden. Later toen mijn huwelijk zo slecht ging en ik een 'emotie-eter' werd, is het de spuigaten uit gaan lopen. Na mijn scheiding  ben ik 20 kilo afgevallen. Maar zoals dat gaat met zulke stress kilo's: Die komen er binnen no time ook weer aan.
Er zijn dagen bij dat het me helemaal niet interesseert. Maar er zijn ook dagen bij dat ik elke kilo teveel voel. Of dat mijn moeder dan een opmerking maakt als: 'Je moet niet naar die reünie van de Lagere School gaan. Zeggen ze: Jee wat is zij dik geworden! Dat wil je toch niet?' Nee, denk ik dan, dat wil ik niet! En voor september krijg ik dat er nooit af! De eerste reünie was ik ook al dik, en vond dat vreselijk. Nee ze heeft gelijk, ik ga niet. Die opmerking is goed bedoeld maar is al in mijn hoofd een geheel eigen leven gaan leiden zoals meer van die opmerkingen dat al mijn hele leven doen. Ik duw ze weg, lees weer eens wat Mindfulls en probeer Zen te zijn.

Mezelf veranderen doe ik niet, gaat niet, ik kan wel proberen mezelf te verbeteren. Ik hoef niet alles tegelijk te doen, van mezelf. Vandaar dat ik gisteren zei: One step at a time. Er is de laatste paar jaar zoveel gebeurd in mijn leven, ik ben aldoor maar sterk gebleven, of sterker geworden. Langzaam maar zeker moet er rust komen, als die rust er eenmaal is, dan komt het vanzelf. Dan gaat die knop ook vanzelf een keer om.




© KH

Gedachteloos

Caution is the eldest child of wisdom. – Victor Marie Hugo

Ondanks dat ik eindelijk de stap naar de osteopaat gezet heb, blijf ik nog wel last houden van mijn Frozen Shoulder.. Nu ben ik ook nog maar 2 x geweest, volgende week mag ik weer, maar volgens haar moest er langzaamaan verbetering in komen. Nu ben ik nooit iemand met veel geduld geweest, maar hierbij is ook weer geduld een schone zaak. Of zoals mijn oma zou zeggen: zoetjes aan dan breekt het lijntje niet.

Vanmorgen was ik aan het werk en stond ik op de huishoudtrap de ramen te zemen bij mijn mevrouw van dinsdag. Haar overbuurvrouw, een jonge vrouw van ergens begin 20, is aan het verhuizen en kwam aangereden met haar auto en stopte voor de deur onder luid getoeter. Ik schrok in gedachten verzonken. Ik wilde een stap terug doen, van de trap af en schoof zo van de huishoudtrap naar beneden. Natuurlijk stond ik weer met mijn 'slechte' arm die me niet op kon vangen aan de verkeerde kant. Dus met 1 arm aan de trap geklemd en de andere proberend mezelf op te vangen, hing ik half tussen trap en een stoel in.
Natuurlijk op mezelf foeterend dat ik niet beter uit had gekeken. Ik ging weer staan en voelde hoe zeer mijn schouder weer deed. Die had een flinke klap gehad.
Later kwam de overbuurvrouw binnen en onder: 'Viel jij nou? 'ons mam' en ik lagen in een deuk!' denderde ze voort tegen mijn mevrouw. Ik mompelde iets van: 'ja nog bedankt' en ging verder waar ik mee bezig was.

Stom vond ik het wel van mezelf. Waarom ben ik niet meer bezig met mijn gezondheid, mijn lijf en let ik niet beter op met wat ik doe! Het is toch al een zwakke plek en zo duurt het nog langer voor het genezen zal.

 

Hetzelfde met mijn gewicht. Ik trok thuis gekomen mijn nieuwe spijkerbroek aan die ik morgen aan wil als ik naar mijn zus ga. Och dacht ik, die ga ik vast 'inzitten'. Er viel weinig in te zitten. Hij zit veel te strak. Hetzelfde model als wat ik altijd had, bleek vervangen te zijn door een stretch broek die anders zit dan mijn oude spijkerbroek. Ik kon amper ademhalen. Nee, ik hoefde hem niet te passen, die zou wel passen, riep ik nog. Het was tenslotte dezelfde! Niet dus. Zonde van mijn geld. Waarom laat ik dat toch op zijn beloop, dat gewicht van mij? Ik weet dat het er af moet, dat ik er wat aan moet gaan doen, maar ik doe het niet. Al is het maar een paar kilo dat ik weer wat lekkerder in mijn vel zit. Maar nee, te lui, en ik weet dat goed van mezelf.

Mijn moeder neemt mijn zus, petekind en mij in mei mee naar Londen, voor een paar dagen. Subtiel liet ze vallen dat ik dan wel conditie moest hebben. Of we de marathon gaan lopen, vroeg ik. Zijn er geen metro's meer? De laatste keer dat ik in Londen was nog wel. Ik was fijngevoelig. Mijn gewicht en conditie zijn een té teer onderwerp. Ik weet het donders goed, maar ze mogen het niet aansnijden. Het onderwerp, niet het gewicht, hoewel... dát zou ook schelen.
Ik heb nog een maand tot we naar Londen gaan. Ik denk dat ik toch maar eens mezelf tot de orde moet gaan roepen. Geen woorden maar daden. Lopen, wandelen, wat dan ook om wat fitter te worden. Van mijn luie gat af en wat gaan doen. Ik word al moe als ik eraan denk....

 

Eigenlijk doe ik alles gedachteloos, terwijl ik zo graag mindful bezig wil zijn. Ik laat het weer helemaal los of heb het los gelaten. Fout bezig zeg ik dan weer tegen mezelf. Ik baal er van, maar dat helpt niet. Ik moet veranderen, mijn gedachten over mijzelf en mijn lijf veranderen. Dan moet het beter gaan, zegt men...




Misschien moet ik dat maar eens vaker toepassen in plaats van het alleen maar opschrijven. Er naar leven, in plaats van er over denken. Starting NOW!


© KH

Neus op de feiten

Zijn wij in ons leven niet allemaal zoekende, dacht ik laatst toen ik weer eens op het www inspirerende teksten tegen kwam. Hoe ouder we worden, hoe meer we onszelf leren kennen en erachter komen (als het goed is) hoe we in elkaar steken. Wat we willen in het leven, wat echt belangrijk is voor onszelf, en dat we er zelf achter moeten zien te komen hoe een en ander in elkaar steekt en hoe het werkt in het leven. Niemand anders kan dat voor je doen. Niemand kan je zeggen hoe jij je leven, leven moet. Het werkt voor iedereen weer anders.

Als iemand (zoals ik onlangs) met een probleem zit, of met iets worstelt in zijn of haar leven, kun je de ander proberen te helpen met voorbeelden uit je eigen leven, ze een spiegel voorhouden als het ware. Om mensen echt te helpen, moet je in staat zijn hen te ondersteunen antwoorden voor zichzelf te vinden. Wanneer je hen de antwoorden geeft, hoe nuttig dit ook lijkt, bewijs je ze eigenlijk geen goede dienst. Ze leren niet om zelf om te gaan met het probleem, om het zelf op te lossen, tot een oplossing te komen. Ik weet daar alles van. Ik heb geleerd dat het maar al te makkelijk is om anderen dingen voor je op te laten lossen. De makkelijkste weg. Alleen leer je daar zo weinig van. Denk bijvoorbeeld aan je ouders die dingen voor je oplossen, om iets simpels te noemen, de was voor je deden toen je nog thuis woonde. Geweldig toch? Niet als je uiteindelijk op jezelf gaat wonen en geen idee hebt hoe een wasmachine of droger werkt? Of in mijn geval: Mijn moeder die voor mij alle instanties belde, of dokter en tandarts afspraken maakte zodat ik dat zelf niet eens meer durfde doen. Als je altijd maar alles uit handen genomen wordt, zelfs oplossingen tot een probleem waar je mee worstelt, dan leer je daar niets van. Beter zou zijn, denk ik: Hoe zou jij dat doen? Hoe denk jij dat je dat op zou kunnen lossen?



Natuurlijk ben ik altijd blij geweest met een luisterend oor of lezend oog als het op het uiten van mijn frustraties over mijn leven aan kwam. Of een arm of virtuele knuffel.En nog! Het is altijd fijn te weten dat mensen met je meeleven als het even niet gaat zoals jij wilt dat het gaat. Maar ik heb geleerd dat je het uiteindelijk toch zelf moet doen. Jij bent de baas over je eigen leven. Bevalt je iets niet,doe er dan wat aan.
En nu zeg ik dat heel stoer, maar er is 1 ding wat mij enorm stoort aan mijzelf al heel lang. En ik krijg het maar niet voor elkaar om daar wat aan te doen. De knop wil maar niet om. Nu heb ik mezelf voorgenomen om na mijn vakantie volgende week daar wel weer wat aan te gaan doen. Door een gezondere levensstijl, meer bewegen en dan ook zo bewegen dat het zoden aan de dijk gaat zetten, en liever voor mijn lijf te zijn. Want laat ik nou eens heel eerlijk tegen mezelf zijn: Ik ben veel en veel te dik. Ongezond dik. Ik kan het weglachen, grapjes erover maken, maar mijn lijf waarschuwt mij al langer dan vandaag. De vage pijntjes worden ergere pijnen en allerlei alarmbellen gaan af in mijn hoofd. Dus het is nu klaar met negeren van wat zo duidelijk zichtbaar is maar ik zo graag niet zie. Het wordt tijd dat ik mezelf met de neus op de feiten ga drukken en af ga vallen. Hoe weet ik nog niet, een plan heb ik ook nog niet. Maar dat het heel hard nodig is, moge duidelijk zijn. Voor mezelf.

© KH

Obesitas

 

Gisteren had ik een afspraak bij de praktijkondersteuner bij de huisartsenpraktijk. Sinds ik anderhalf jaar geleden ook zo'n zware verkoudheid heb gehad als afgelopen week, bleef ik maar piepen alsof er slijm vast bleef zitten. Dat wilde ik laten onderzoeken. De huisarts dacht aan astma, ik niet. Maar ja, ik gooi (met dank aan mijn moeder's imprint effect) alles op mijn overgewicht.

Maar de longinhoud zat goed (voor iemand met mijn gewicht) want ja ik ben geschrokken. Na 1 blik op de computer op mijn dossier geworpen te hebben. Staat daar ineens het woord: obesitas. Bij mij. We hebben een heel gesprek gehad over mijn 'dik zijn', de opmerkingen van mijn moeder die altijd maar denkt dat ze het goed bedoelt, en de tranen kwamen alweer. Het eeuwige gevecht tegen de kilo's. Om van te janken. Ze wilde me eerst naar een sportschool/therapeut/diëtist sturen om mijn knop te helpen omzetten. Die is bijna om denk ikzelf. Alleen Vriend moet mee willen werken, we moet meer bewegen en beter op voeding letten. Of nee, nu gebruik ik het excuus dat hij moet meewerken. Maar uiteindelijk is het allemaal aan mij of ik wel of niet aan een gezond gewicht kom. Heb ik er last van? Ja. Beweeg ik genoeg? Buiten het naar en van mijn werk fietsen en 2 keer in de week met de buuf wandelen? Nee, dat is voor mijn lijf normaal. Niets extra's waar ik van af zou moeten vallen. Eet ik extreem veel? Nee, niet eens. Ik eet verkeerd. Ooit zei een diëtiste dat ik zelfs te weinig at. 

Wat is nu eigenlijk het verschil tussen overgewicht en obesitas? Ik heb het een en ander opgezocht en hier ben ik toch wel van geschrokken: 

Obesitas wordt gedefinieerd als een chronische ziekte, waarbij een zodanig overmatige vetstapeling in het lichaam bestaat dat dit aanleiding geeft tot gezondheidsrisico's. Aldus de in 2008 verschenen 'Richtlijn Diagnostiek en behandeling van obesitas bij volwassenen en kinderen'.
Obesitas is een ziekte. Dat wil zeggen dat er medische aandacht op het gebied van preventie, diagnostiek en behandeling nodig is en dat deze toestand niet alleen kan worden beschouwd als een ongemak.
Obesitas is een chronische ziekte. Het is een levenslang probleem waar voortdurende aandacht voor nodig is en nog geen genezing bestaat.
De vetstapeling moet zodanig zijn dat deze leidt tot gezondheidsproblemen. Dit verwijst naar de totale hoeveelheid lichaamsvet enerzijds en de vetverdeling anderzijds.

En ik grap altijd dat ik een Rubens vrouw ben. Gewoon overgewicht, dat stadium ben ik ruim gepasseerd, zo blijkt.
Ik heb een hele lieve vriendin met morbide obesitas. Zij heeft ooit in een blog haar levensverhaal verteld wat zo aangrijpend was. Onlangs las ik in de sociale media van haar dat ze aan het afvallen is. Als zij kan afvallen na al wat zij moet doorstaan, dan kan ik het toch ook? Waarom heb ik altijd die stem (delete) in mijn hoofd dat ik het niet kan? Of word ik zodra 'men' over mijn gewicht begint, meteen weer die onzekere muts die denkt: zoeken jullie het maar uit, en hou ik vast aan dat gewicht? Dat is het enige wat zeker is? Wat een onzin!  Ik moet toch aan mijzelf denken? Het wordt mooier weer, ik hou van de natuur, van de lente. Ga naar buiten, ga wandelen! Bouw het op! Ik woon notabene op 10 minuten lopen van het bos! Wat ben ik nou voor slappe tut! Soms verschuil ik me achter mijn dikke lijf, in mijn hoofd, en waarvoor? Ik haat het net zo erg als anderen die er naar kijken. En dan nog! Veel mensen zeggen vaak dat omdat ik lang ben, het niet eens zo opvalt dat ik 'dik' ben. Obesitas! Ik zie het nog zo staan op die pc van de huisarts! 

Dus wat ga ik doen? Niet meer lui op de bank hangen na mijn werk. Maar mijn wandelschoenen aantrekken, camera mee voor je weet maar nooit, mp3 in mijn oor en wandelen! Een paar keer per week en opbouwen naar iedere dag. 

Straks komt mijn moeder met mijn zus nog voor de verjaardag van Jongste. Natuurlijk moet er taart gegeten worden. Dat is het eerste wat ik moet laten staan. En minder koffie drinken met die bergen melk en zoetjes die ik nam. Ik heb nu al 5 dagen geen koffie op, een beter moment om te beginnen is er niet. Hoe lang vecht ik al niet tegen mezelf en mijn lijf? Te lang. 

En het doet pijn, al die programma's over te dik zijn. Al het commentaar van mensen. Ik eet niet te veel, ik heb veel medicijnen, dat scheelt ook. En ik eet alleen verkeerd, vooral in het weekend. Ook al omdat ik zo'n hekel aan koken heb. Verandering van levensstijl kost tijd. Verandering van je manier van denken ook. Maar dat woord: obesitas, gaat maar niet uit mijn hoofd. En dan kan ik verder nog zo gezond zijn, geen suiker, geen hoog cholesterol, maar al het andere, piepen, kortademig, is niet gezond voor iemand van mijn leeftijd. In smoesjes verzinnen ben ik goed om niet te hoeven afvallen. Nu ze nog bedenken om wél af te vallen. En aan mezelf te gaan denken.

Ik kan excuses bedenken wat ik wil, ik weet donders goed waar het aan ligt.
Tijd om de knop om te gooien. 

© KH