Wednesday Wisdom; Beoordelen

Judging a person does not define who they are...
It defines who you are. 

Mensen kijken naar andere mensen met een beoordelende blik, kijk maar als je op een terrasje zit bijvoorbeeld. Niks is leuker dan mensen kijken, wat ze aan hebben, of becommentariëren hoe ze eruit zien.  Niets menselijkers is ons vreemd. Maar ik wil van die nare eigenschap af eigenlijk. Want als ik op de fiets naar mijn werk ga, en dat heb ik altijd al wel gehad, en wie niet, dan kom je langs mensen en denk ik ook; nou mevrouw, die rok had ik niet aangetrokken, of jeetje wat een kapsel. Om maar eens iets te noemen. Erger wordt het als je ook de mensen hun gezicht, waar ze tenslotte niks aan kunnen doen, gaat bekritiseren in je hoofd. Zo is er jarenlang hier in de straat waar een middelbare school staat, een jochie op de fiets langs gekomen met een enorm gekke neus. Het arme kind kan er niks aan doen, maar het was net een varkensneus. En toen dát eenmaal in mijn hoofd zat (ik ben gék op varkens) dacht ik telkens; oh daar is varkentje weer. En dan wordt het naar en gemeen. Ikzelf ben te dik, zou ik het leuk vinden als men over mij dacht; oh daar is die dikke weer. Nee toch? (doen ze toch wel want dat hoor ik van mijn collega's als ik bij hun cliënten ingevallen ben, oh het was een dikke, nee naam weet ik niet meer) 

Hoe het komt, vast meegekregen uit mijn jeugd, zal best. Ook al leer je dat iedereen hetzelfde is, dat je dat niet mag doen, mijn moeder kon/kan er ook wel wat van. Maar om niet alles op je jeugd te schuiven, heb ik er een hele tijd geleden aan gewerkt dat ik dat niet meer zou doen, mensen beoordelen. En dat ging goed tot een tijdje terug dus. Het sluipt er weer langzaam in en dat is naar. Zou het in de aard van de mens zitten vraag ik me af? Ik hoor en zie het om me heen hoe mensen dat doen en het is een nare eigenschap. 
Dus ik ga heel hard proberen daar mee op te houden. Geen rare vergelijkingen meer in mijn hoofd, meteen uitbannen. Op iedereen is wel iets aan te merken maar ook iedereen (bijna iedereen) heeft wel iets goeds. Dat mensen kijken op een terras kan voorlopig toch niet meer door Corona en als ik er mee begin volgen er hopelijk meer mensen die met mij op dat terras zitten. Je weet het niet, maar hoe minder nare eigenschappen hoe liever ik het heb. 

© KH

Wednesday Wisdom; Authenticity

Van de week was het weer zover; iemand die mij na aan het hart staat zei al zodra ik binnen kwam dat ik niet zo druk moest doen. Iemand die mij mijn hele leven al kent nota bene. Die dus weet hoe ik ben, waarom ik druk ben etc. Ik weet dat diegene een trigger is dus zodra er een opmerking komt ik erop reageer. Die keer dus ook weer en niet alleen ik en niet maar eenmalig.
Ik ben er mee opgehouden om me vervelend of schuldig te voelen over de manier waarop ik reageer. Ik ben ik, take it or leave it. Ik heb van niemand toestemming nodig om te zijn zoals ik ben. Ik ben uniek, ik ben goed, soms zelfs meer dan goed, genoeg zoals ik ben. En ja dat heeft even geduurd om dat te beseffen en misschien moet je daar ouder voor worden, maar het komt wel, dat besef. Niet bij iedereen dus. Maar dat geeft niet, zoals zus en ik wel eens tegen elkaar zeggen; sommige mensen moeten nog vaak terug komen (meerdere levens dus omdat wij in Reïncarnatie geloven)

© KH

Think happy thoughts

De laatste tijd lijkt er wel van alles mis te gaan; De achterdeur waar het slot van kapot gaat en vervangen moet worden, mijn eigen gezondheid met de meest gekke kleine klachten dan weer dit dan weer dat, het wasmachine die ineens vreselijke herrie begint te maken en naar nu blijkt de lagers kapot te zijn en dat terwijl hij nog geen 5 jaar oud is!

Mijn zus zegt altijd dat je met je gedachten dingen kunt aansturen; oftewel think happy thoughts. Bedank het Universum of waar je dan ook maar in gelooft voor de dingen die hebt/meemaakt etc en ben gewoon blij en vrolijk. Nu vond ik mezelf altijd een vrij blij en optimistisch mens, maar ik moet zeggen dat de laatste tijd het negatieve overheerst. Ook omdat het tegen je gezegd wordt misschien.
Ik vind mezelf vooral een realist. Maar ergens klopt er iets niet, ergens is er iets fout gegaan in mijn leven waardoor ik cynischer ben geworden, minder optimistisch, minder blij.

Ik heb een hoop vriendschappen verloren na/tijdens een zware periode in mijn leven. Laatst dacht ik nog aan een van die vriendschappen en ineens dacht ik ook dat natuurlijk een flink deel van het verliezen daarvan aan mij lag. Hoe ik reageerde op mensen en dingen en ook hoe ik om ging met mijn nieuwe situatie. Ik vond maar dat mensen dat moesten snappen en als ze dat niet deden reageerde ik er fel op. Sowieso reageer ik meteen fel op mensen. Er hoeft maar iets niet zo te gaan zoals ik het voor ogen had of BAM ik heb er al weer op gereageerd.
Waarom doe ik dat? Waarom heb ik mezelf in de verdedighoek laten drukken, of in de verweerhoek?
Waarom vind ik het nodig om constant overal commentaar op te moeten geven? Of waarom kan ik niet eens gewoon dingen op zijn beloop laten? Het laten gaan zoals het gaat.

Ik kan heel veel blogs schrijven, of me heel veel voornemen om te werken aan mezelf het gaat toch keer op keer weer mis. Er zit onrust in mij en ik weet niet waarom. Misschien weet ik het wel en wil ik het niet weten.

Mijn zus denkt dat de dingen die fout gaan kunnen komen door het negatieve denken. Denk je positief, dan komen er positieve dingen op je pad.
Er zijn de laatste jaren heel wat negatieve dingen op mijn pad gekomen, en heel wat ellende.
Een man die heel heftig reageert op al wat hem in de weg ligt, helpt ook niet, probeer daar maar eens een positieve draai aan te geven.
Ik kan me keer op keer voornemen te veranderen maar zodra de man in mijn leven een bui heeft (een hevige autistische bui dus) dan zijn al die voornemens in 1 klap weg.

Het zal een constant gevecht blijven wil ik meer positiviteit in mijn leven.
Alleen, is het dan nog positief als iets een gevecht is?

© KH

Luisteren naar mezelf

De laatste tijd krijg ik allerlei pijnen en pijntjes, krijg ik van het ene op het andere moment een dikke lip bijvoorbeeld zoals vandaag die vervolgens van de boven- naar de onderlip zakt wat gek is, ben ik al 3x verkouden geweest in de hele winter terwijl ik normaal in nog geen 2 jaar verkouden word enz enz.... Je gaat je afvragen waar het aan ligt.
Ik lach altijd om mijn huisarts die meteen stress de schuld geeft maar misschien heeft hij daar nog een punt ook. Stress is nummer 1 als mensen klachten krijgen.
Ik moet toch eens meer los leren laten wat dan weer makkelijker gezegd dan gedaan is zeker nu er van alles gebeurd op mijn werk.
Ik voel gewoon dat ik verkeerd bezig ben, lichamelijk voel ik  me niet goed, in mijn hoofd is het al tijden té vol, ik vergeet van alles, erger me aan iedereen, en kan de rust in mijn kop niet vinden als ik het probeer.
Probeert het Universum me iets te vertellen?

Vergeetachtigheid, te laat komen, kleine ongelukjes, rommelige omgeving, dingen laten vallen of breken, ziek worden, nergens over na willen denken (struisvogelpolitiek noem ik dat dan), angstig zijn of stress hebben, moeite hebben om projecten af te maken, verveling.
Dat zijn allemaal subtiele tekenen die het Universum kan sturen om je in een andere richting te sturen.
Je merkt zelf dat er iets niet goed is, je je niet goed voelt, iets niet goed gaat, en die subtiele hints zijn dan nét dat duwtje in de richting om je leven een andere kant op te sturen.

Dus tijd om naar het Universum te luisteren, naar mijn lijf te luisteren en naar mijn intuïtie te luisteren. Voor de tigste keer... maar ik merk dat ik/mijn lijf het beter doe op 'gezond eten en weinig tot geen vlees'. Dan voel ik me beter, kan ik meer, heb ik meer energie. Dus hup weg alle ongezonde troep met toevoegingen en suikers en zooi en meer bewegen, meer groenten en fruit en mediteren.
En vooral luisteren naar mezelf!

Zen!


© KH

Mooi aan de binnenkant

Van de week stond ik voor de spiegel na het douchen en degene die terugkeek leek gewoon niet op mij. Ik was het niet, die dikke benen die beginnen te zwieberen, die dikke buik, die heupen en kont die uitsteekt. "Ik weet niet wie jij bent", zei ik "maar ik ben het niet!"

In mijn hoofd zit nog een persoon, een meisje misschien zelfs, met een normaal gewicht. Degene die ik in de spiegel zag klopte niet bij dat beeld van mijzelf. Misschien is dat het hele probleem wel; zolang ik denk dat ik 'normaal' ben qua gewicht, val ik ook niet af of eet ik gewoon wat ik altijd al at.
Mijn zus beweert, en misschien heeft ze daar wel gelijk in, dat ik mijn emoties vasthoudt en omdat ik dat doe gaat dat ergens anders in mijn lijf zitten.
Weer een ander zegt dat het stress is, of wat te denken van teveel zitten! Ik heb dan wel een bewegend beroep maar zodra ik thuis kom ga ik zitten en denk ik; "hè hè, nu even niks" en lopen ho maar!

Ik ben nu 10 jaar in de overgang en heb gemerkt dat ik er niet slanker op word. Ik eet matig, ik drink alleen maar water, of koffie of thee. Ik snoep amper. Ik zal best wel iets verkeerd doen maar wát dan? Word ik gelukkig van mezelf op een dieet zetten? Word ik gelukkig van een negatief zelfbeeld?
Word ik gelukkig als mensen mij wijzen op mijn lijf wat ik echt zelf wel weet, geloof me.
Mijn huisarts zei me ooit; "dat je dik bent weten we nu wel, maar je moet fit zijn" En daar moet ik nu dus aan gaan werken, aan fit worden. Niet meer buiten adem raken bij een klein stukje fietsen, of een trap op en af lopen. Ik vind mezelf misschien niet mooi maar ook aan dat zelfbeeld kun je werken. Ik ben wel mooi van binnen en daar gaat het toch om!
Aan de buitenkant wordt gewerkt. It's a work in progress.
*trekt wandelschoenen aan en gaat een eindje lopen*

© KH

Brief aan mijn jongere zelf tien jaar geleden

Lieve Kaat,

Laat ik maar met de deur in huis vallen, meid wat een tranen heb jij al vergoten. Ik zal eerlijk tegen je zijn, als we iets zijn dan is het dát wel, het zullen niet je laatste zijn ook. Maar het zal van hieraf wel beter met je gaan. Je ziet het nu nog niet, je bent nog steeds aan het wikken en wegen. Maar 10 jaar vanaf nu ben je blij met de beslissing die je vanavond maakt, of eigenlijk die je allang gemaakt hebt maar niet aan je zelf wil toegeven. Natuurlijk is het moeilijk, als het makkelijk was had je er niet jaren over gedaan met al die tranen en je ellendig voelen als gevolg. Je had dat ook nodig om tot de beslissing te komen die je nu gemaakt hebt.
Ja het is een rottijd om het nu te vertellen, dat klopt en nee je wil niet tot de feestdagen wachten dat snap ik.
Maar begrijp goed dat niemand zal snappen dat je meer dan twee jaar bent doodgezwegen, dat je je dood ellendig gevoelt hebt en je in allerlei bochten hebt gewrongen om maar bij elkaar te blijven. Je hebt de schijn mooi opgehouden, jullie allebei.
Je kiest nu voor jezelf en geloof me, over tien jaar zul je dit de beste beslissing vinden die je ooit genomen hebt.
Je weet nu nog niet dat je niet alleen zult blijven, maar verder zult gaan met een hele lieve, zachtaardige man. Ook al heeft hij autisme (ja hij ook al) en zal je dat lastig vinden, het is je maatje, je soulmate, en ondanks dat je weg niet makkelijk is en nooit geweest is, krijgen jullie het wel fijn samen. Hij wil alles voor je doen en is er voor je en dat heb je nooit gekend.

Zelfs de kinderen zien dat samenblijven met hun vader niet langer een optie is, je zult het merken aan hun reactie als je het ze vertelt. Ook al wil je vrienden blijven het gaat helaas niet lukken en je zult je lang schuldig blijven voelen aan iets wat niet gewerkt heeft en wat jij zal zien als falen. Maar weet je; Je zult leren dat er altijd twee mensen nodig zijn om aan een relatie te werken en als er 1 al heel lang geleden de handdoek al in de ring gegooid heeft dan kun je nog zo hard werken, het heeft dan weinig zin meer.

Over tien jaar zul je al dat gepieker en al die tranen zien als iets wat je toen wel nodig had om tot een beslissing te komen, maar dat het niet meer ging over de persoon maar over je beeld wat je had van toen je een kind was over een man en een vrouw, over getrouwd zijn, een gezin hebben. Dat je het geïdealiseerd hebt al die jaren en dat het soms zo dus helemaal niet werkt. Dat het soms gewoon beter is om er een punt achter te zetten en uit te huilen en opnieuw te beginnen.
In dit geval een clean break want het gaat met vallen en opstaan; je zult je neus nog vaak stoten aan je ideaalbeeld van hem als de vader van je kinderen. Het beeld wat je ooit van hem had is er al heel lang niet meer, en misschien is er dat wel nooit geweest. Niemand zag het alleen jij, dat moet toch ook wel wat zeggen.
En over je neus stoten gesproken; kijk uit met de mensen met wie je omgaat. Vertel niet te veel, het zal allemaal tegen je gebruikt gaan worden. Vriendinnen die nu zeggen je beste vriendinnen te zijn zullen je doen verbazen. Een scheiding gaat niet over rozen en je verliest meer dan je lief is. Wees sterk, vertrouw op jezelf op je eigen kunnen. Je kunt meer dan je dacht. Je hebt veel meer in je mars dan je dacht.

Ik denk dat je altijd verbonden zult blijven hoe dan ook, alleen kies jij vandaag voor jezelf, voor rust, voor een leven zonder strijd en stress en dominantie. Het zal nog even duren maar dan krijg je dat echt! Geloof me!

Hou nog even vol! Je kunt het! Geloof meer in jezelf. Hou van jezelf. En vooral; vertrouw op jezelf.

Liefs,

Ik. ❤

ADHD

Als kind was ik 'gewoon heel druk'. Onder elk schoolrapport stond wel iets als 'weinig concentratie, ziet elk vogeltje in elke boom' dat soort teksten. Mijn hele leven moest ik horen; 'Praat eens wat zachter, lach niet zo hard, doe eens rustig' en dan vooral in gezelschap en ook tijdens familiebijeenkomsten wat ik toen heel oneerlijk vond want mijn neefje en nichtje waren zoveel drukker (en irritanter) maar die mochten dat wél!

Toen ik een jaar of 7 was stond er een artikel in de krant over MBD zoals ADHD destijds nog genoemd werd oftewel Minimal brain damage, later gematigd met minimal brain disfunction. Het is nogal wat! Maar door dat artikel zag mijn vader in; 'Hee dit kon mijn dochter wel eens hebben!' en ging ermee naar de huisarts. 'Ja meneer, dat kan best' was diens antwoord en daar kon je het in die tijd mee doen. Dus op 7 jarige leeftijd had ik al geholpen kunnen worden, een 'stempel' gehad kunnen hebben en niet zo door school heen hoeven ploeteren wellicht. Maar och, ik wist het niet eens. Mijn vader vertelde mij dit alles pas toen ik een jaar of 20 was, tussen neus en lippen door. 'Ja maar jij bent een mbd kind' of iets van die strekking. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben een wat?

In die tijd was er nog geen internet (ja lieve kijkbuiskinderen, dat kwam pas later) dus even Googelen was er  niet bij... Ik vergat het weer maar bleef wel last houden van wat men 'mijn gedrag' noemde.

Ik trouwde, kreeg kinderen en mijn jongste bleek pdd-nos met adhd te hebben. Aangezien autisme erfelijk is, waar kwam het dan vandaan? Mijn oma was altijd nogal op zichzelf, weerde mensen over de vloer die geen familie waren en mijn vermoeden was dan ook dat dit van die kant af kwam, de adhd? Tja, die neef en nicht die zo godvergeten druk waren, en ikzelf natuurlijk. Maar goed, nog steeds geen diagnose. Ik had alleen maar epilepsie, maar ja dat kwam doordat mijn moeder zo'n zware bevalling had van mij, toch? Of zou dat er nu ook mee te maken hebben?

Ik modderde maar aan, en mijn flapuit gedrag bracht mij meermalen in de problemen vooral op social media. Ik ben eerlijk en vind dan dat ik dat ook moet zeggen, niet inkleden, of zeggen wat men wil horen. Dat je soms beter helemaal niks kunt zeggen, dat komt vaak niet in mij op.

Gisteren las ik dit artikel via Facebook en barstte ineens in tranen uit. Wat een herkenbaarheid!
Zelfs dat er staat dat ze dingen soms twee keer vraagt of zegt! Hoe vaak zeggen mensen tegen mij niet; 'alweer? dat zei je net ook al' Het onbegrip dat je krijgt zelfs van je eigen familie die dan zegt; 'dat is gewoon haar onzekerheid hoor'  terwijl je je vooral bij je familie heel zeker voelt (of hoort te voelen) De dingen die ik zeg en die anderen anders begrijpen omdat ik ze nu eenmaal niet inkleed zoals 'men' gewoon is en dat ze dan boos zijn en niks meer met je te maken willen hebben, want jij bent degene die mensen kwetst. En ik, ik ben me van geen kwaad bewust! Werkelijk niet, het is voorbij voor ik het weet en sta echt stomverbaasd van 'wat is er nu weer gebeurd'...

Mijn moeder zegt regelmatig tegen me;  'ja als kind al had je zo een wisselende stemmingen, dan was je heel blij en dan weer ontzettend down' Nu ik dat artikel zo lees hoort dat gewoon dus bij ADHD en ben ik geen moeilijk lastig kind met nukken!

Ik ben 49 en ik heb altijd al wel een vermoeden gehad maar pas hierdoor zijn mijn ogen echt geopend en ik denk dat het zo'n wezenlijk verschil had gemaakt in mijn leven, stempel of geen stempel, als ik had geweten dat ik ADHD had gehad. Op school maar ook werk en verdere dagelijkse leven.
Het is nu aan mij om hier aan te gaan werken denk ik dan maar. Al hoop ik wel dat mijn omgeving ook zal helpen door niet meer de druk op mij te leggen te veranderen of om 'rustiger' te doen, terwijl dat gewoon vaak zo vreselijk moeilijk voor mij is.

© KH

Realist

Ever since I've started working on myself all those years ago I thought I was on the right path. I diverted once in while but still I was doing great. I let myself be distracted often, I blame my adhd as well, or perhaps my menopause and all the things that come along with it, but still I was on the way to being Mindfull and causiously optimistic about that.

There have been times I've been down and very pessimistic about everything but all in all I always saw myself as a very happy optimistic person. But lately more and more I find myself shaking my head when I read something (today it was about a moon eclipse and how it would effect so many people ) and thinking what utter nonsense it is. Of course I still believe in the power of the Universe and that everything is connected but some overdo it.

In little things I notice it as well; every time one of my sons was taking a girl home I just knew if she would be gone soon or not and when they asked me afterwards what I'd think they already saw it on my face (sorry, my face can't lie) and every time I was right even though they said I wouldn't be.

At work meetings, I'm the one with the 'big mouth' who says the things everyone is thinking but no one is daring to say. I know they don't like it very much, but someone has to say it right?
If nothing else I am honest.
I always am prepared whenever we go away, when no one else think to take certain things with them, I have it. That's not being pessimistic, it's realistic.
I try to avoid drama at all costs, because drama consists mostly of people acting irrationally, and that irritates me to no end.
The 'I told you so' is on the tip of my tongue a lot... ;-)

On the other hand; me worrying so much sometimes isn't a realistic trade. Or wanting your life to have gone a certain way that it's not. So perhaps that too needs a little more work. I've come a long way and I'm certain that one day I will be there.

© KH

Taking time for yourself

Yesterday I was visiting a friend I hadn't seen in a while. We had a wonderful afternoon together and talked about what happened in our lives. At one point I told her that I found myself to be somewhat of a titmouse and I felt I hadn't been very social lately. She felt that you sometimes needed time for yourself to work out the things that were going on in your own life, that you couldn't be there for someone if you had too much on your own mind.

She's right of course but still I always feel guilty whenever I haven't spoken to people who I think I should have contacted. That's probably the first step; Stop feeling guilty for taking time for yourself.
Taking care of yourself isn't selfish. Or as my friend told me; 'You can't handle someone else's problems if you still have your own to deal with'. You just can't be there for someone so you have to take care of yourself first.

The most difficult thing there is in working on yourself is 'learning to love yourself'. Of course everyone will say that they do love themselves but try saying it in front of a mirror to yourself that you love yourself. That you love what you do, who you are, or worse, how you look like. It is damn hard, but it all starts with self acceptance. A stress free life starts with self love. I am nowehere near that I know but I'm working hard on it. 

Try writing down the things your proud of or what you like about yourself. 

I think I'm not a bad mum-no rephrase that; I'm a great mum! I do a hell of a job in not so great circumstances. I'm also a caring person (wanting to follow that with a 'but' but I won't) 

Don’t punish yourself for wanting and needing the quiet moments. You’re human and taking care of yourself is as important as that next pay cheque or keeping in touch with all your friends in real life and/or social media. You are not selfish, you deserve it.

© KH

Menopausal crankiness

I would have never believed it to be true or would dismiss it; I'm not cranky and what if I were? It's not because I'm in menopause (started when I was 39 so for almost 10 years now so what's the big deal?) hell no, I'm doing just fine thank you.
But (as my mum sometimes 'subtly' puts it) I seem to have a history with being down at times. I take things very personally too, can't help it, I have a low selfesteem ever since I was a teen and being bullied for years. (working on that) So when I had a 'thing' at work with coworkers I made it bigger than it was in my head. So big in fact that my health was at risk. My epilepsy was acting up big time which is not a good thing when I'm working at an elderly's home. Thankfully they are only smaller seizures but still very annoying. My mind was working overtime thinking and overthinking why it was that they didn't like me or what I had done wrong. (which was nothing, all in the head)

Yesterday we had a team meeting and when my foreperson started a discussion about the subject everyone was very surprised at what I was thinking. I had made things so much bigger and worse than they were. Nothing was going on, only in my head it was. From a small thing with one coworker I had made it into 'nobody likes me'... (it's a bit more complicated than that but I'm not going into more details here) It didn't make any sense to me until one coworker said she had experienced the exact same thing a few years back (meanwhile she was waving a piece of paper in front of her for cool air so we were in the same boat so to speak)
She felt down all the time, forgot everything, kept overthinking things and she said; 'It's the damn menopause'.
I never wanted to believe that or I really never had thought about it to be honest. But it made a lot of sense. She said I had to clear my head more, walk outside more, do more things for myself by myself just to clear that full head of all those thoughts.

If I see that list I can name almost 20 which I seem to have; the worst being itchy, mood swings, irritability, trouble sleeping, anxiety, faulty memory, achy joints, muscles, tense muscles, weight gain, clammy feeling and the hot flashes and night sweats. The past week sore breasts joined happily along with them. So waiting on the rest of the list to join in... Thankfully my period has gone for good so that's the one good thing about it! I don't see restless legs syndrome on there but it should! God that's annoying! And the itchy thing... when I finally sleep I wake up from scratching my head because it has gotten so dry and itchy!
Menopause; and to think I'm only 48.... darn...
*breathe in, breathe out*

We have to see the humour in it somehow, somewhere...
Anyone?

© KH

I am what I am

All my life people told me the exact oposite of the quote above; I wasn't supposed to speak so loud, not laugh so hard, not be present too much etc etc... I probably have some kind of ADHD but was never tested so people/family everyone put their two cents in to try and mould me into a person they thought was how you should be. Or rather their version of how I should be.

A lot has happened to me along the years, in life I mean. I got bullied over a period of a year or two, three maybe. I was (still am to be honest) a very insecure person. Insecurities are often loud, confidence is silent. People often don't take the time to get to know a person but they do judge them.
When people asked me what I wanted to be when I grew up I always said I wanted to be a mum. I never knew what kind of profession I wanted; A mum was all I wanted to become. My mum did a pretty good job of it, so why couldn't I become one. Because you don't get paid to be one perhaps.

Kids don't judge you, you're their mum, you are the way you are. If you have insecurities they don't see them when they're small and when they're older they do whatever is in their power to help you with them. My boys love me for who I am, they don't mind that I have a loud voice or that I sometimes snap because I am feeling anxious. They know how I am.
So does my family, hub, mum and sis.

But coworkers that's something entirely different. When I met my ex and went to live with him I had to find a job. A job comes with coworkers and they don't always take the time to get to know you or take you as you are. I worked in an office with a lot of other women. When I tell you that working with only women is the worst I'm not telling you anything a lot of other women don't know. Women together can be very gossipy (if that's a word) and spiteful. I don't get that, I'm certainly not like that at all! I've worked in several offices, in shops and realised that was not for me. I couldn't do that for the rest of my life. Being someone who I'm not. Thankfully I got pregnant and my real job began.

But when I got a divorce years later I had to get a job again. So I started to clean in elderly people's homes. No direct contact with other coworkers not much anyway, just with elderly peeps and those people are the best! They have the life experience, the stories, the warmth... and yes, most of them take you for who you are. I am loved by them and I don't have to change who I am.
Until yesterday I thought I was doing wonderfully; yesterday my foreperson wanted to have a chat.
My coworkers couldn't handle the way I was when we had meetings.
Not again, I thought.
We had a long talk in which I explained to her about why I am what I am. Why I am insecure, about the autistic men in my life, about what I have gone through to get where I am now.

But when I got home I really was pissed; What right do they have to talk about me behind my back (in a meeting whilst I had my holiday) when I am nothing but honest with everyone. I have explained to everyone why I can't fill in as much as they do. Why I get seizures sometimes (if my plate is too full) and what is making me me. Besides, don't I have a right to some privacy? Do I have to lay it all on the table for coworkers to understand why I sometimes behave the way I do?
No, they want me to change... And I'm done with changing for others.

I've been through hell and back, I've been through bullying, through death of loved ones, through beeing silenced for two years of my life by my then husband, followed by a divorce and depressions, I live with a partner with autism and a son who denies having it (but does), I have lost friends, I sometimes feel very very alone, and I have to do a lot by myself... This is MY life!
I refuse to change for anyone anymore!

I am who I am, take it or leave it!



© KH

Lacking inspiration

Writing is a thing I love a lot. I was going to do it lots more than I'm doing now. I promised myself I would . But I'm lacking inspiration or as I'm telling myself; I'm lazy. 

A lot of people are making travel plans, write about it cheerfully but with our current financial state we just can't travel or do other things for that matter. It's nothing to be ashamed of, lots of people can't go away but it's something I a saddened about to be honest. I miss to travel to the UK and Scotland. To sniff up other cultures if only for a little while. 

But on the other hand I am quite content in my little corner of the world and maybe that's just it; Maybe that's just what I don't need, to be content or having become a stay-at-home. 

It is what it is, it has become a very small world indeed, your own little (very safe) corner of the world. For now it's all I need or want and are content with. 

Just a calm excistance is nice. Not the hectic life with a lot of stress I once had. I find that stress does weird things with my body. I get more tiny seizures of epilepsy if there's been a stressful period. So avoiding stress and being in my own little corner of the world is just right, right now. 

Namasté. 

© KH 

Music on Sunday; Be Yourself

As I was standing in front of my closet today wondering what I should wear for visiting family; I was again doubting myself; wondering if I was ever going to learn to just be myself. If myself was ever going to be good enough. Not only for myself but for my family as well. They say it is but when I'm there I get remarks like; don't talk so loud, don't laugh so hard, you can be yourself but not so much of yourself, tone it down a bit. How am I ever going to be confident enough when I get comments like that from the people I love the most? If they who know me the best don't even think I'm good as I am....

So today for this Music on Sunday music about being yourself; for a boost for myself and all those who feel like that as well.

















© KH

Choices

My son said to me recently; 'some people do something with their lives, mum, instead of sitting home all the time'. I know he didn't mean it like it sounded, but it made me think. Do I mind this live I have chosen for myself? Sometimes I do, sometimes I did wish I could do more, go out more, travel more. But... and there is the big and ugly but... I just can't. For most people it is unimaginable the life hub and I lead, staying in so much, not going out and do stuff. But most of the time it's just a question of money. I really would love to travel more, see more, do more. Plus I'm not so comfortable anymore around people.

But I'm also disappointing myself; I'm not writing as much as I want anymore; I'm not studying enough. I'm not listening to my body, in short; I'm sitting in my comfortable bubble at home locking myself in it. I feel like my gran, only she had a mild case of autism in hindsight. She didn't go out anymore in the last years of her life. She didn't want to see other people but her family. I know it's not good, but I don't want to change is just yet. I don't know why; there will be a time I'm sure that it will be changed. Of course I go out; I go to work every day, meet people there, meet my co workers. Meet up with my family go to them by train. Hub and I go to a museum now and again. That must be enough for now. What son probably doesn't understand (which maybe hurt most of all) is that he made a comparison between his dad and me. His dad going to all kind of things and I'm not. His dad who didn't pay his wages, didn't put his two cents in when it came to his children. I'm doing all the paying with my meazily salary.

There you go; after all this time (almost 10 years) one tiny remark from my son can still get to me. Can still give me the feeling of anger, annoyance, of helplesness. Maybe not even that; maybe just; I should have done it differently so that I could have had it better now. But I should have is too late, it doesn't help. Why can't I let go of that? Why does it irritate me so how he spends his money other than on his/our children? I don't know but I really should stop it! It's not helping me and returning to my innerpeace which I have lost once again.

Bit crude but yeah; that quote says it all really.

Letting go is easily said. Practicing mindfulness too; chancing your life is hard to do. Changing yourself is even harder. But I'm constantly trying... no matter what everyone is saying.

© KH

Getting worried over 'nothing'...

Ever since I can remember I tend to worry or get anxious over things no matter how small or big. They may not be big, they get bigger inside my brain. I've tried to ignore it or get over it but it won't go away. I've tried to give the things to worry over into the hands of others meaning my parents when I was a teen or my partner when I was married, that proved only that I never learned to deal with it myself. I learned to lock things away and ignore it like a good little ostrich normally does. I tried writing about things to relieve myself of the burden of worrying; that helped a bit; I was working on it at least. But as things go when you don't keep on working on it and start slacking the anxiety returns.

I sometimes worry about the tiniest of things. Which with my history of tiny epileptic seizures isn't the wisest thing to do. Stress can provoke those tiny seizures after all. Just last night when I woke up my mind automatically wonders to the things I was worrying about yesteray.
I was supossed to start my course from Monday but the book they sent I am to study was the wrong one. So I haven't started yet! I have a whole month for 2 lessons but still, I don't want to start with being behind already! It is material we already got at our job from our boss, a small course and I work with elderly people every day, so I don't expect it to be very difficult but still; it makes me feel uneasy to start with a delay.

The same with a thing I ordered online, a small thing concidering, but I paid for it and reading the email they sent it to an adress without a home number. Will it arrive? Will I get my money's worth? Why do I worry so much? It's so not worth it! I miss innerpeace, I need innerpeace!
I need to stop overthinking so much!
I know that if I let things go that they have a way to work out for themselves. If I know that, why can't I let it go more? I find it hard to meditate but maybe I need to practise that more as well. I'm finding myself a difficult and complicated person and very tiresome at times. Need to work on that too! Well.... a lot of work needed ; see? It helps writing it down. Right, need to blog more too!

© KH

Studying again

When I was 19 I was fed up with school. I didn't have a professional education but I was done. I didn't know what I wanted anyway so I went to work in all sorts of professions from administration to working in a shop. After a few years when I was married and wanted kids I stopped working. Back then people simply could do that.
Now I work with elderly people helping to clean their homes with them for 9 years already.
After 30 years I decided yesterday that I'm going back to studying.

I always thought of doing something, learning something but the thought of being in a classroom with young kids held me back. Yesterday when I was visiting my sis a client came into her shop and told her about a course she was doing. About elderly people and dementia and other things. She was so very enthusiastic about it that I thought that this was just the thing I had been looking for! It is fitting for my job and maybe one day I can move on from that (you never know with all the cutbacks these days after all) but let's first concentrate on this.

It's a step forward from where I left it off 30 years ago. I always put it off. It would come one day.
I think my dad is doing a happy dance on his cloud in heaven. He wanted more for me and always pushed me to do better and more and I always was reluctant to as a lot of teenagers are. Dad will think I've finally have seen the light. It's never too late I suppose. This is a start anyway.

© KH

Adult women with ADHD

When I was about 20 and already living on my own my dad once told me I had MBD after all. It was said like I should have already known that as a fact. I didn't of course. I didn't even know the terminology. My dad explained that when I was 7 there was an article in the newspaper about MBD and that things fell into place for him. He asked the doctor about it; 'Is it possible my daughter could have this?' The doctor answered 'yes it is' and that was that.

MBD stood for Minimal Brain Damage but later they changed that to Disfunction as damage was too severe. MBD is now ADHD.
I was never tested on it but on every rapport card there is a remark like;  She likes watching the birds more than pay attention or something simular. (I still do by the way; like watching birds)
My attention slipped many times, I am loud, at times very insecure,  I do think I have ADHD.

My whole life I've been told not to talk so loudly, not to laugh so hard, not to talk before it's my turn, to sit still, not to... etc.
It's not making you very happy when even at 48 you suddenly hear your family say to you to not talk so loud. I have no idea myself I do that at the time I am doing it but it is also very degrading to hear my loved ones say that to this day.

I have accepted myself for who I am; I'm still working on things but for the most part I've accepted myself.
It does hurt that you can't be yourself, that you have to mind every step you take or everything you say. Or even write because I'm sure that there will be a lot of comment (privately) on this blog. I have chosen to write it anyway; for myself but also for other women with ADHD who are having the same problem; not being able to be yourself even though you're an adult and around family is very hard and is something they need to accept. They are the ones who need to accept you for who you are, that you can't always help being loud, or notice being loud. It doesn't help that they feel the need to put you 'in your place'. They may not see it that way, it certainly feels that way!

Maybe this will help;

Decades of failing to recognize ADHD in girls has created a “lost generation” of women

© KH

Changing habits

New Year's resolutions are not for me; I've stopped with those a long time ago. I think if you want to change you can do so every hour of every day. You don't have to wait until the new year to do so. Often those resolutions fail because you really don't want to change anyway. It's expected of you to make changes so you make resolutions.

I started a while back with trying to change my habits. I wasn't happy with how I was feeling. Not only physically but mentally as well. I started eating healthier and with that I'm also feeling better. A few years ago I also started practising Mindfulness. Due to some things in my personal life that influenced the way I was reacting, I let loose of the Mindfulness which I started to feel really. It's not making me happy if I let go of it.
I'm on social media a lot (a thing that makes me happy, with a lot of online friends) but I have found that reacting to negative people (on social media or in real life) doesn't do a lot of good. I need to stop myself before reacting; take a step back, breathe and think 'is it worth the fuss? Is it worth to react to it, to let it get on my nerves?'. If the answer is no (which it usually is) then don't react. 

Life is too short to let people get on your nerves. In real life but also on social media. Life's supposed to be enjoyed. You're the one who can change it, the way you react. Do what feels right. Take away all negativity and start with only to allow the positive in and you will start to feel better. I sure am.

© KH

The end of comfort zones is overrated.... or is it?

We are the author of our own lives or at least we could be. Sometimes life just happens beyond our control. The happily ever after you were seeking was just right there at your grasp. If only you dared to take it, take the risk, take that control or if only that person wouldn't have taken over. Blaming someone else for your own mistakes is ever so easy to do. We are letting that person take over or do we?

But is that the real truth or what we believe ourselves to be the truth?
Do we fool ourselves every day by looking in the wrong mirror? The one with the false image of what life really is. Are we deluding ourselves time and again? Or give ourselves false hope? Do we wish upon that star for Prince Charming only to get the wicked witch in the end? If we look in that mirror what do we see? Hope? True love? Or delusion and despair?

What if we were to write our own stories without interference from anyone else, from the outside world, from that picture of how we are supposed to be or better yet; from the fears created by our own minds; how would that story then turn out to be? Would we blossom, would we risk everything for that one dream; or would we still live our everyday life, go with the flow of every day, day in day out, week in week out.

Would we dare to stand out in a crowd, be different, choose different? If we could do it all over again, would we live our lives the same? Or better yet; what if money wasn't an option, what if we could be whatever, whenever; would we? Do we have it in us to be something or someone else, do something completely different than what we are doing right now? In short; would we dare to be who we want to be? It's really all about stepping out of our comfort zone. It's easy to tell people life starts where your comfort zone ends but it's not that easy to do, is it?

We are told not to step out, not to be different, to mind the neighbours even, walk in a straight line like everyone else. It's how a lot of us has been raised. How difficult is it to change that! How hard is it to change into our true self! Money aside (which is even harder because everything needs money these days) if we want to become someone closer to our true self; someone who wants to explore the world, help others, help ourselves along the way, we will have to leave a lifetime behind. Leave our past life and/or people. Are we willing to do just that?

The end of comfort zones is sometimes overrated.
Sometimes staying inside ones comfort zone can be very... well comforting. And maybe just maybe one day that day will come where we will find that courage to dip that toe outside our comfort zone and feel how it is on the outside. Taking babysteps. Not everyone is brave enough to plunge ahead and wade through immediately.

One day...

© KH

Head explosion

It's happening again; my head is working overtime. It's on the verge of exloding so it seems. Even in the middle of the night, when I wake up to go to the bathroom, it is never quiet. Even then I am thinking all kind of things at the same time. I want to scream at my brain to stop doing that, to be quiet for once. I notice that I'm rambling at clients too, I am louder than I am supposed to be. Even when I want to try to meditate my mind isn't giving me a break, nope, it's going on and on and on... there is no stillness.

I was in a good place, doing what felt right to my body, eating more healthy feeling better and when I let it go a little I suddenly started feeling anxious again. When I looked for a quote just now and found the one above I thought; that's it! My mind is bullying my body again. It is used to eating all this crap and when I started doing what is best for me and let that go a little bit it started to act up again. I keep getting aches and pains again and my mind, my bloody mind isn't keeping quiet!
I have stopped listening to myself again. Crap, it's so simple sometimes and I did need this blog to start writing it down again, to come to this conclusion! How the mind works...

I need to let go of the old me again. I need to keep working on it, to better myself. I was on the right path, but things, every day life, keeps yanking me of my path. I shouldn't let it, but it happens. I need to stay on my path no matter what! I have chosen this path because it is the right thing to do. I haven't even given myself time to sit and relish in the wonderful things this season is giving me. I adore Autumn and every Autumn I say to myself; I need to enoy the turning of the leaves this time, I need to walk in the woods and soak it up. But it never happens! I watch it from my window which is the saddest thing ever.

So as soon as I have posted this blog, I am going outside and kick in the autumn leaves, enjoy nature. Find myself again. Calming my mind. And hopefully it will be silenced. Before my head will explode.

© KH