Als vriendschap van één kant komt

 ‘Vriendschap is een illusie’

Het Goede Doel

Bij mijn weten had ik in mijn jeugd altijd wel vriendinnetjes. Ik hoorde nooit bij het ‘populaire’ groepje, maar bij de ‘nerds’ waren genoeg leuke meiden waar je mee bevriend kon zijn. Wij verhuisden en aantal keren en daardoor bleven die vriendschappen ook niet bestaan. Maar op de middelbare school kreeg ik wel meer vriendinnen, ook al vonden mijn ouders dat deze een slechte invloed op mijn hadden. Laten we eerlijk wezen; mijn moeder zou iedereen een slechte invloed gevonden hebben. Maar dit geheel terzijde. Een van deze vriendinnen, daar ben ik nog steeds mee bevriend al zien we elkaar niet zo heel vaak. Ieder heeft haar eigen leven tenslotte. Maar als we elkaar zien zo’n 2x per jaar, dan is het of we elkaar gisteren pas gesproken hebben en gaan we weer verder waar we gebleven waren, zo lijkt het. In mijn beleving is dat echte vriendschap. 

Maar toen ik nog schoolgaande kinderen had, kreeg ik (zo dacht ik) vriendinnen die ik op het schoolplein leerde kennen. De (weer zo dacht ik) hechte vriendschappen die daaruit voort kwamen duurde jarenlang. We kwamen bij elkaar, gingen shoppen enz. Een van hen was echt wel de beste vriendin en dat zei ze me ook regelmatig. Ze zou niet weten wat ze zonder me zou moeten doen. Als wij elkaar niet meer zouden zien, dan zou ze dat zo erg vinden. Natuurlijk kwam die tijd. 

Je vrienden schijn je elke 7 jaar te wisselen. Mijn tijd kwam toen ik ging scheiden. Ik had zoveel aan mijn hoofd, ik had al zoveel jaar zoveel moeten pikken van mijn ex. Ik wilde mijn ei kwijt bij die meiden maar die wilden niet luisteren, niet de hele tijd en er was er zelfs 1 die me zei dat ze geen psycholoog waren. De vriendschappen brokkelden 1 voor 1 af. Zelfs mijn ‘beste’ vriendin stopte uiteindelijk het contact. Door mijn boosheid over de verbroken vriendschappen die ik waarschijnlijk teveel op haar projecteerde vermoed ik, liet ook zij mij alleen. Ik was er klaar mee. Jarenlang had ik klaar gestaan voor hen, alles aangehoord, advies gegeven, en nu ik hen het hardst nodig had, lieten ze me stikken. Of zoals mijn moeder ‘fijntjes’ opmerkte; ‘Ja, je had vroeger altijd al weinig tot geen vriendinnen’, wat in mijn herinnering totaal niet klopte. 

Waarom lukt het nou niet om vriendinnen te houden of te krijgen? Waarom moet het zo vaak van 1 kant komen? Waarom zijn er zoveel ongezonde vriendschappen?

Regelmatig heb ik het nog geprobeerd met andere kennissen, maar altijd ben ik degene die dan de afspraak moet maken, die moet appen, of die interesse moet tonen. Ik krijg zo vaak het gevoel dat ik degene ben die maar moet veranderen. Maar die tijd heb ik toch echt wel gehad. Dan maar geen vrienden. Dan maar alleen, of vage kennissen of alleen mijn zus en mijn vriendin die ik van de mavo nog ken. Dan hoef ik me niet anders voor te doen tenminste.

© KH

Vriendschap is een illusie

 Van de week  las ik een stukje op de site van Happinezz over vriendschap . Heb je minder vrienden dan vroeger, dat is heel normaal zegt men. Nu heb ik altijd al weinig vrienden gehad. Op school kon ik ze op 1 hand tellen en later in mijn leven was dat ook al zo. Ik had er genoeg aan 1 of 2 echte vrienden. 
Op dit moment kan ik niet zeggen dat ik een echte vriendin in mijn leven heb die ik vaak zie of spreek. Kennissen genoeg, sociale media vrienden ook, maar een echte vriendin? Ja mijn vriendin van de MAVO, die is er nog steeds en die vriendschap is ook nog hecht, maar we zien en spreken elkaar niet vaak meer, maar als we elkaar zien is dat of we elkaar gisteren nog zagen. Hetzelfde met de meiden die ik via het Libelle forum heb leren kennen. Het is of we gewoon doorgaan waar we gebleven waren, maar als ik niet het initiatief neem, dan komt er ook niks van hun kant vaak. En afspreken met zijn allen, gebeurd echt nooit. 

Is dat jammer? Aan de ene kant misschien wel, maar aan de andere kant heb ik daar ook niet zo'n behoefte (meer) aan. Ik ben ouder, wijzer (hoop ik) en ieder van ons heeft haar eigen leven. Dus druk. Toen ik een vriendinnengroepje had, toen de kinderen nog op de basisschool zaten, toen dacht ik dat dit voor altijd zou zijn. Dit groepje dat bleef, dat was hecht. Maar toen er wat met mij gebeurde, kwamen de eerste scheurtjes al. Mijn vader overleed, ik had verdriet en was niet meer de vrolijke noot in het gezelschap. Mijn huwelijk was naar de klote en daar wilde ik mijn ei over kwijt. Maar ik kreeg te horen dat zij geen psycholoog waren. De vriendschap brokkelde langzaam maar zeker af. Er bleven er 2 over, maar ook die zijn verdwenen. Mijn schuld, heb ik lang gedacht. Maar is dat wel zo? 
Ik ben wie ik ben, ik doe me nooit anders voor dan ik ben. En als dat niet goed genoeg is dan blijf lekker weg! 

Ik vermaak me prima. Gelukkig heb ik man en kinderen nog, maar als dat niet zo zou zijn, dan zou ik waarschijnlijk anders denken, vast wel. Het hebben van een echte vriendin is misschien ook wel een gemis, ik weet het niet. Maar mijn ervaring is dat je je anders voor moet doen, dan je bent en dat wil ik niet meer. En dat je ook vooral geen ellende in je leven moet krijgen, wat daar kunnen ze ook niet tegen. 

1 van die meiden van dat clubje is onlangs overleden, las ik op Facebook. Daar schrok ik wel van ook al had ik al heel lang geen contact meer met ze. 50 jaar en zomaar poef weg. Een druk en vol sociaal leven is ook al geen garantie voor een lang leven... maar triest is het wel. 

Ach en om maar met Het Goede Doel af te sluiten; 

Eén keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom

Alles is betrekkelijk.. ook langdurige vriendschappen of vriendinnen die roepen dat ze echt nooit zonder je vriendschap kunnen... (wat ben ik daar lang 'ziek' van geweest, van die vriendin die mij liet vallen)

Je kunt je maar het beste niet teveel hechten, dat is het beste. Cynisch? Misschien wel, maar in mijn ervaring, het beste wat je kunt doen.

© KH

Dierenliefde

Mijn 16jarige Keeshond Jessie is de laatste weken misschien wel maanden aan het sukkelen. Ze eet slecht en heeft medicijnen voor haar gewrichten. Van de week gingen we naar de dierenarts voor de jaarlijkse inenting en een 'ouwevandagen' check-up. De dierenarts begon meteen over het laten inslapen van de hond omdat ze nu eenmaal op leeftijd is en veel afgevallen was. Niet eten is niet goed en een teken dat er iets mis is. Voor mij is ze nog steeds een happy dog die blij is met alles wat ze doet. Ze eet slecht maar koekjes en botjes of ander lekkers lust ze anders nog goed! Er werd bloed afgenomen en de bloedwaarden waren niet eens zo heel slecht, op een na, de alkalische fosforaten waren onmeetbaar hoog. De dierenarts wist niet goed wat ze hier mee aan moest en zou navraag doen bij een collega. Ondertussen moesten wij haar ochtendurine opvangen. Iets wat tot nog toe niet gelukt is. (ik zou t ook niet prettig vinden als ik gehurkt zat vroeg in de ochtend en iemand duwde een buisje onder me ineens... maar dit terzijde)

Ondertussen bedacht ik me; wat nou als het de medicijnen zijn waardoor ze niet meer eet? Sinds ze die krijgt gaat het minder met eten en is ze afgevallen. Dus wij zijn de medicijnen aan het afbouwen en hopelijk kan daarna de bloedwaarden weer opnieuw gemeten worden. Natuurlijk weet ik ook wel dat er een tijd komt dat ze er niet meer zal zijn. Maar ik moet er niet aan denken. Mensen die geen dieren hebben kunnen het zich niet voorstellen maar een hond voelt alles aan! Zij weet eerder dan ik wanneer ik een aanval krijg, of als er iets is. Toen ik ging scheiden (ervoor al) was zij steeds bij me om me te troosten als ik verdriet had. Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen en ik weet dat ik dat zal moeten. Ik moet er nu voor haar zijn en iets moeilijkers dan de knoop doorhakken als het nodig is kan ik me niet bedenken. Het is zo'n tophond! Maar ik moet realistisch zijn en weet dat ze al op geleende tijd leeft. De vorige dierenarts gaf haar niet meer dan 11 jaar. Ze is nu 16 jaar en 9 maanden. Zolang ze nog plezier in het leven heeft en het gaat nog goed....
Nu nog beter gaan eten.

© KH

Letting go of people you thought were friends

A few days ago I was talking to a friend in passing on my way to work. She and I go way back, I think we've been friends now for almost 30 years. Our boys went to the same school where we saw each other for years every day. Now that the boys have grown we speak less but when we do we know it's still the same between us; it's okay, it's good. With some friends you have that relationship; you don't see each other for months but when you do you talk like you've seen each other yesterday. I have a couple of those friends. I did have more of those but like I've said once before, after my divorce I've lost some. Those never were true friends to begin with I realise now.

But there is one of whom I would have never thought she'd do that, not keeping in touch I mean. When my friend and I saw each other in passing a few days ago, she knew that other friend as well, we talked about it. She hadn't heard of her for a long time as well. We were the ones who had to do the calling. I don't like the one way street relationships, I never did. I can keep some up for a while if I think they are worth it, and I really thought she was, but now I feel I am better than that, so did my other friend. We both stopped calling and now it's over and done with. At least I think it is.

 

But still... it keeps nagging somewhere. I have a hard time letting go of friendships that I thought were true friends. I thought she was a true friend. But having found so many friends online the last year (and yes you can make friends online!) and even meet some in real life, I now know what real friendship entails. 

This friend who I have known also from the time when our boys became friends and went to school together and who has told me I understood her so well and I was her best friend, has just left me without saying a word. It all sounds so childish writing it all down like this, but when someone just leaves a friendship without saying a word it hurts. 

 

I am someone who always get attached to people so maybe I just hang on to tight. I will have to let go of the people who don't think I am worth it. I think I am. It is their loss after all. I must stop thinking about what I did wrong, I don't think I did anything wrong. I am who I am, if that's not good enough, so be it.

© KH

Quotes and Pics 129, Friendship

© KH

Van 1 kant

Vandaag bedacht ik me, nadat ik een vriendin, of eigenlijk meer een kennis, sprak, dat de echte vrienden op 1 hand te tellen zijn. De vrienden die ik had, hebben mij laten vallen zodra ik ging scheiden. Waarom, is mij tot op de dag van vandaag onduidelijk. Niet dat ze voor mijn ex kozen, het waren mijn vriendinnen, niet de zijne. Hij had eigenlijk niet echt vrienden. Ik denk dat ik mijn verwachtingen te hoog stelde altijd.

Laatst had ik het er nog over met mijn vriendin. Zij en ik zijn al heel lang vriendinnen. Zij kent me van toen onze kinderen samen kleuters waren, bevriend waren en toen ik nog getrouwd was. Zij bleef. Wij zijn dol op elkaar. Zij snapt ook niet waarom onze gezamenlijke vriendinnen zo deden. Zij heeft het ook met een aantal mensen. Zij verhuisde en raakte vrienden kwijt. De kennis die ik sprak is ook haar kennis. Het verbaasd haar al niet meer. Ze zei me dat het waarschijnlijk komt omdat het van 1 kant moet komen. Altijd van de onze, nooit van die van de ander. Zo ook bij haar familie zo zegt ze. Ik ken dat.

 

Mijn schoonfamilie zit ook zo in elkaar. Bellen wij niet, horen we niets. We laten het nu maar zo. Dan niet. Lekker rustig, zo is de conclusie van Lief. Waarom zou je je er druk om maken. En eigenlijk is dat ook wel zo. Maar toen ik kennis sprak en zij vroeg of ik bij haar (altijd bij haar nooit eens hier) koffie kwam drinken, want die en die kwam ook, (en die en die had mij al jaren geleden laten vallen) had ik al gegeten en gedronken. De datum stond al vast, als ik niet gebeld had, had ik van niets geweten en die en die daar had zij nooit contact mee en nu wel? Hoe zit dat nu weer? Ik wilde het ineens niet meer weten. Mensen die mij laten vallen als een baksteen in tijden waarin ik het vreselijk moeilijk heb (die en die dus) hoef ik niet op een koffie-visite bij een ander te zien ineens. Ongemakkelijk zou ik me voelen. Ik wil me daar niet druk over hoeven maken. De kennis belt nooit ondanks beloften, komt nooit ondanks beloften.

 

Ik heb altijd mijn intuïtie genegeerd, teveel verteld over mezelf tegen teveel 'vriendinnen' die deden kennelijk of ze mijn beste vriendin waren en als het te moeilijk werd mij heel gemakkelijk lieten vallen. Zolang het leuk was, was het leuk, maar werd het moeilijk, dan wilden ze niet meer. Mijn vader overleed en na 3 maanden zei 1 van hen echt dat ik nu maar weer eens gezellig moest doen! Na mijn scheiding ging ik weer eens op hockey na een hoop tranen en dezelfde dame zei: heb je eindelijk weer eens iets leuks te vertellen. Van je vrienden moet je het hebben toch? Mijn intuïtie heeft het vaak bij het juiste eind, en ik, ik negeer haar.
Veel van dat 'soort' dames praten het liefst over zichzelf en over hun leven en hun kinderen. En ze horen je maar al te graag uit. Later wordt dat tegen je gebruikt. Een andere heeft dingen die ik in vertrouwen tegen haar heb gezegd, ooit tegen mijn ex verteld vorig jaar. Dat lijkt mij gewoon: not done, maar zij vindt dat blijkbaar heel normaal.

Het klinkt heel haatdragend allemaal, maar eigenlijk ben ik heel gelaten. Mijn leven lang al heb ik maar een paar vriendinnen per periode in mijn leven gehad. En wat is daar mis mee? Niets toch zeker? Zo zit ik in elkaar. Liever een paar hele goeie vriendinnen, dan heel veel valse of onechte.

© KH

Dankbaar

Toen ik vanmorgen deze quote via Facebook las dacht ik terug aan de tijd dat ik het moeilijk had en er mensen waren die mij niet begrepen.
Soms heb je mensen in je leven, die je op dat moment als vrienden beschouwt maar die je, als het moeilijk wordt, snel laten vallen. Omdat ze het niet kennen uit hun eigen leven, of omdat ze niet weten wat ze met jouw moeilijkheden aan moeten. Ze kunnen of willen je niet helpen. Op zulke momenten leer je je echte vrienden kennen. Sterker nog: Je leert vrienden kennen van wie je nooit had vermoedt dat het vrienden waren! 

Mijn 'echte' Real Life vrienden lieten doorschemeren na de dood van mijn vader dat het na een maand of drie van verdriet wel weer tijd werd voor vrolijkheid. Voor de vrolijke Kati. Dat het niet ging was een heel ander verhaal. Voor vrienden die wel wat meer meegemaakt hadden, ook een ouder verloren hadden bijvoorbeeld, hoefde dat niet. Zij begrepen wat het was.
Maar toen ik tijdens en na mijn scheiding pas echt in een dip raakte, verdriet had, en niet wist waar ik het zoeken moest en mijn verhaal keer op keer kwijt wilde, zonder oplossingen, zonder wat dan ook, kreeg ik te horen dat ik wilde dat zij voor mij alles oplosten en dat ze dat niet konden. Amateur psychologie van de bovenste plank. Ik keek de desbetreffende 'vriendin' aan die men gestuurd had om het verhaal te doen en zweeg. Ik groette haar, fietste weg en heb deze vriendinnen nooit meer gesproken. 

Wat overbleef waren mensen die ik op 1 hand kan tellen. Mensen die weten hoe ik ben, die me van binnen en van buiten kennen. Die me maar aan hoeven kijken om te weten hoe ik me voel. Die van me houden zoals ik ben, no matter what! En ik van hen. Wat mij verbaasde echter was de grotere groep online vrienden die ik erbij kreeg. Je vertelt je verhaal op een forum onder een nick name, je hebt een keer een meeting, en je hebt vrienden voor het leven! Het verbaasd me nog tot op de dag van vandaag hoe mensen op elkaar reageren op een blog, op Facebook (uitzonderingen daargelaten), op (besloten) fora. Ik persoonlijk heb er meer vrienden bij gekregen, mensen die ik heb leren kennen in het 'echte' leven, maar ook online. Mensen die begrip tonen, liefde geven door een beeldscherm heen. Ik leerde zelfs Lief kennen online via een forum. 

Zes jaar ben ik nu verder en sterker dan ooit. Ik had nooit kunnen vermoeden hoe ver ik zou komen destijds. Maar ik had het zonder die handvol vrienden die bleven niet gered, en zeker niet zonder mijn online vrienden! Daar waar mijn 'real life vrienden' niet wilden luisteren, hadden zij alle geduld van de wereld met mij.(Lief reken ik daar gewoon bij) 

Ik ben jullie allemaal eeuwig dankbaar en jullie weten zelf wel wie jullie zijn. 

© KH

Workshop

Van het werk krijg ik een kaart binnen. Om de medewerkers extra in het zonnetje te zetten biedt onze werkgever ons een gratis workshop aan bij de Volksuniversiteit.
Wat leuk, dacht ik. Maar de kaart ligt er alweer een week of 2 en ik was hem bijna vergeten, bijna, tot ik vanmorgen een onverwacht gezellig gesprekje met mijn baas had. Zij had zich ook al opgegeven voor de workshop Mindfulness, de workshop die ik op het oog had, die of Tai Chi, ik was er nog niet helemaal uit.
Maar waar ik  nog steeds niet helemaal overheen ben, ik ben zo'n 'schijterd', ik wil  nooit alleen. Meteen schiet me te binnen dat vriendin bij dezelfde organisatie werkt, al is zij verzorgende en ik huishoudelijke medewerker thuiszorg.

Meteen bel ik vriendin op. Zij  had de kaart ook al een tijdje liggen en wist niet goed wat te doen. Ook zij had niet meer eraan gedacht dat wij bij dezelfde organisatie horen. 'Leuk', is haar reactie en meteen schrijven we ons in voor de workshop Mindfulness ergens in november. Al moest zij wel eerst even kijken wát Mindfulness nu precies is. Ik was vooral blij dat er stond dat er aandacht besteed wordt aan ademhalingstechnieken en bewustwordingstraining onder andere. 





Lees ik thuis regelmatig wat over Mindfulness het  komt vooral uit boeken, er is niemand die het 'geleerd' heeft die je even de fijne kneepjes leert. Nu met zo'n workshop hoop ik dat ik weer een stapje verder ga komen in het bewuster leven en vooral dat ademen waar ik zo mee in de knoei zit af en toe met mijn hyperventilatie, al denk ik nog steeds dat die komt door mij té druk maken over zaken die er eigenlijk niet eens toe doen. 


Hoewel de workshop pas in november is, vriendin en ik kunnen ons er nu al op verheugen. Ooit hadden we samen een abonnement op het theater. Nu vinden we het te duur geworden voor het aanbod. We moesten echt zoeken naar iets wat we echt leuk vonden of wat ons leuk leek. We gaan liever samen een dagje weg, zo dachten we. En dat doen we dan ook zo af en toe. Mocht deze workshop ons bevallen, zo zeiden we al tegen elkaar, is het wel een idee om vaker zo af en toe een workshop zelf te doen. Niet alleen als we hem cadeau krijgen. 
Er zijn meer leuke dingen om te doen, behalve theater of shoppen tenslotte. 


© KH