Negatief ombuigen tot positief

Hoe blijf je bij jezelf zonder je op te winden, je druk te maken als je te maken krijgt met de vader van je kinderen als je gescheiden bent? Je zult nooit van elkaar af zijn, je hebt altijd met elkaar te maken.
Al moet ik zeggen dat het afgelopen jaar een oase van rust was. Het contact was verbroken, de berichtgeving over scholen of wat dan ook verliep via de kinderen zelf, of in ieder geval dat dacht ik. Want na een geïrriteerde mail vanmorgen bleek dat mijn ex daar heel anders over bleek te denken. Hij vond dat ik de plicht had hem te informeren. Dat hij zelf alleen maar de leuke papa speelt, zonder enige plicht schijnt hij vergeten te zijn. En daar wringt hem nu de schoen. Want hoe ik het ook probeer, hoe graag ik het ook wil: Ik kan niet over hem praten of zelfs maar denken zonder een bepaalde ondertoon.





Wat dat gevoel is kan ik niet omschrijven. Iemand die alleen maar vindt dat hij in zijn recht staat en de ander niet, dat hij er alles aan doet en de ander niets, gemene dingen over de ander zegt, die je dan via via moet horen, wil je met zo iemand weer contact? Ik niet. Maar de man heeft een slechte gezondheid. Het is de vader van mijn kinderen. Ik heb geïnformeerd naar zijn gezondheid en meteen vond hij het nodig zich in mijn leven te dringen. Een leven dat net zo lekker rustig verliep. Een leven met de kids die ik alleen begeleidde. Niet alleen maar leuke dingen maar af en toe streng zijn wat er bij hoort tenslotte. Maar dan moet je dus van iemand waar je ooit mee getrouwd geweest bent horen dat je het totaal verkeerd doet, je kinderen doen het toch niet goed, zie je dat dan niet? Je schijnt oogkleppen op te hebben, je wist het zelf niet. En het is ineens weer gedaan met je rust.

 

Ik voel de onrust in me opborrelen. Ik weet dat ik de kinderen er buiten wil houden. Ik weet ook dat zij áls ze al naar hun vader gaan zeggen: Hij dwaalt, mam, hij is van het padje. Komt door die ziekte, door al die tia's. Soms willen ze niet, en moet ik hen vragen te gaan: Toe nou, het is je vader! Ga nou maar. En nu lees ik dat ik ze van hem af houd? Ergens weet ik dat hij onzin schrijft, dat ik het naast me neer moet leggen, voor mijn eigen gezondheid, maar dan denk ik weer: Ik wilde dat hij mij met rust liet, ga gewoon weg.

 

Hoe ga je om met een negatief persoon in je leven, die niets anders wil horen dat wat hij als waarheid ziet? Hoe ga je om met een egoïstisch persoon die negatief is over de moeder van zijn kinderen? Ook dat nog erbij. Ik wilde er eigenlijk niet meer mee omgaan, maar ik vrees dat ik weinig keus zal hebben. Het enige wat ik kan doen, is me er tegen wapenen. Denken dat hij niet voor niets mijn ex is en och, het levert blogvoer op tenslotte... Maar dat is dan ook het enige positieve eraan...

Maar toch, weet ik ook dat ik mezelf weer moet herpakken. De rust opnieuw in mezelf op moet zoeken en het negatieve wat hij in mij oproept onherroepelijk uit mijn leven moet sturen. Mensen komen in je leven om je wat te leren, hij heeft mij geleerd dat ik zo niet wil zijn. Zeker niet zo als ik was toen ik met hem was. Zo boordevol onrust en onzekerheid. En dat ga ik steeds weer opnieuw uit mijn leven bannen als ik contact met hem gehad heb.  Lesson learned.

© KH

Verandering van denken

If you don't like something change it; if you can't change it, change the way you think about it. ~Mary Engelbreit

Er was een tijd dat ik moeite had met veranderingen, in wat voor vorm dan ook. Of het nu kleine (in andermans ogen) onbenullige dingen waren zoals het verplaatsen van meubels of spullen, of het veranderen van grotere dingen in mijn leven. Sinds ikzelf anders in het leven ben gaan staan, of moet ik zeggen, wilde gaan staan, is mijn manier van denken ook veranderd. Veranderingen zijn nog wel lastig soms, maar niet meer onoverkomelijk.

Leven met mensen die een aan autisme verwante contactstoornis hebben, vergt aanpassingen, soms veranderingen in aanpak van degenen die dat niet hebben. Iemand met autisme kan niet tegen veranderingen, kan heel moeilijk of niet veranderen zelfs. En eigenlijk ben ik altijd een 'beetje' een no-nonsens iemand geweest. Gewoon doorgaan met het normale leven. Ja, twee mensen in mijn gezin hebben die 'stempel' maar dat wil niet zeggen dat ze niet normaal kunnen leven in mijn ogen.
Behalve een begeleider om Jongste wat meer zelfstandig te maken, Jongste heeft dus een PGB, heeft Jongste verder ook geen extra hulp of aandacht. Misschien op school wat meer omdat het nu eenmaal een school is met ervaring met deze problematiek.

Altijd riep ik: 'Een kind met pdd-nos is al heel wat, maar een partner, phoe dat lijkt me zwaar. Ik moet er niet aan denken.' En toch, nu ik een partner met pdd-nos heb... Ja, het is soms zwaar, je moet veel alleen doen, oplossen, of aan denken. En dat beeld wat in mijn hoofd zat hoe een man 'zou moeten zijn' heb ik snel moeten bijstellen. Die moeten denk ik nog geboren worden. Maar hebben niet meer vrouwen dat? Ook bij mannen die geen stempel hebben?
Gisteren waren we op gesprek bij het GGZ. De sociaal verpleegkundige vertelde mij weer dat hij vond dat ik Lief aan moest blijven sturen. Dingen moest doen voor hem, zijn leven lang. Want hij kon dat echt niet. Toen ik zei dat ik dat echt niet van plan was en ik van mening ben dat hij dat zelf kan leren, keek de man mij aan of ik van een andere planeet kwam.



Leg mij nou eens uit hoe het mogelijk is dat een man die jarenlang alleen gewoond heeft, het jarenlang alleen gered heeft, met heel af en toe hulp van zijn moeder misschien maar echt niet elke dag of elke week. En dat deze zelfde man sinds hij samenwoont of die 'stempel' heeft ineens veranderd in iemand die niet meer weet hoe hij dingen moet doen, of wat hij moet doen. Op zijn werk weet hij het wel, maar zodra hij hier de deur binnenstapt weet hij het niet meer? 'Nee', zei de sociaal verpleegkundige, 'jij moet hem dat zeggen. Wat jij wilt dat hij doet, wat hij moet doen, waar hij zijn spullen moet leggen, wat hij die dag moet doen' 'Ik ben daar gek', zei ik. En weer die blik: Wat een nare vrouw, hoe kán ze! Het lag aan mijn manier van denken. Ik dacht verkeerd ik moest de knop omzetten.

Thuis dacht ik erover na. Had deze man gelijk? Moest ik anders denken? Moest ik mijn Lief maar aan zijn handje meenemen door het huis en zeggen wat hij moest doen iedere dag weer? En weer zei mijn gezonde verstand heel hard: NEE! Natuurlijk ben ik bereid Lief te helpen waar nodig, maar is het nodig? Is het van zijn kant niet gewoon gemakzucht? Wat moeders eerst deed, doet zij nu wel? Of moet ik echt mijn manier van denken veranderen? Is het nodig op de manier die de sociaal verpleegkundige zegt dat het moet?
Of moet ik toch echt mijn manier van denken radicaal veranderen?



Gisteren las ik een stuk over partners met autisme. Hoe het beschreven werd, wat er gezegd werd, was heel herkenbaar op bepaalde punten. De ene keer gaat het ook beter dan de andere keer. Het vermoeiende is gewoon dat ik constant altijd alles in de gaten moet houden. Dat alles op mijn schouders neer komt. Dat ik nooit eens kan zeggen: Regel jij dat eens of hou jij dat even in de gaten. Gelukkig heb ik een gevoelige man, die wel liefde toont, dat scheelt. Maar soms, heel soms, is er wel die twijfel. Terwijl ik eigenlijk wel weet dat ik dit keer gelijk heb (ik ken de mensen waar ik mee samenleef tenslotte beter dan het GGZ ze kent) en zij niet. En is wat ik nu zeg niet heel erg tegenstrijdig met wat daarboven staat? Aan de ene kant een man die het wel moet kunnen zelf, maar aan de andere kant een man die wel die hulp nodig heeft bij bepaalde dingen?

Ergens denk ik dat ik toch anders zal moeten leren denken.
Al is het voor mijn eigen zelfbescherming misschien nog wel het meest.

© KH

Mijn emmer loopt over

“Peace of mind is not the absence of conflict from life, but the ability to cope with it.” ~Unknown

De afgelopen tijd heb ik geprobeerd om aan mijn, zoals ik het noem, 'persoonlijke groei' te werken. Ik heb geprobeerd een zekere mate van rust in te bouwen in het leven. Dat is ook wel nodig in dit gezin. Met een zoon met een autistische contactstoornis en een partner die hetzelfde heeft maar er meer last van heeft als er geen rust en regelmaat is, heb je zo'n leven heel hard nodig. Het heeft dan ook wel even wat gekost.
Veel dezelfde dingen doen op dezelfde tijdstippen dus ook in het weekend. Geen aparte en onverwachte dingen. Onverwachte dingen daar hebben de pdd-ers in het gezin nogal wat moeite mee. Dat merk je meteen. Ik heb in de afgelopen vijf jaar dat Lief nu hier woont gemerkt (zelfs toen we nog niet wisten dat hij dit had)  dat het voor hem voornamelijk, het beste is als alles gewoon 'zijn gangetje' gaat. Maar wel dat we allebei bezig zijn met werken aan 'persoonlijke groei' door middel van bijvoorbeeld Mindfulness, meditatie-oefeningen of ons inlezen in een meer Boeddhistische levenshouding.

Helaas loopt het leven niet altijd zoals je wilt. Nu Lief zijn moeder ziek geworden is en verzorging nodig heeft, is zijn regelmaat weg. Hij heeft weer chaos in zijn hoofd en doet dingen die hij niet meer deed. Soms doet hij weer dingen wat hem tot een losgeslagen projectiel maken. Dingen die hij in zijn eentje beslist zonder overleg wat het hele gezin beïnvloed. De gesprekken die hij had met zijn sociaal verpleegkundige bij het GGZ om hem te helpen heeft hij ook opgeschort. Zonder overleg overigens. Toen ik hem net leerde kennen was hij een onzekere, stotterende man en in die vijf jaar tijd is hij wel veranderd. Meer zeker van zichzelf en zijn kunnen geworden. Nu zijn moeder ziek is en hij meer en vaker contact heeft met familieleden die hij nooit meer sprak, zie ik hem weer veranderen in die onzekere stotterende man. Zijn leven lang deed hij wat tantes en ooms en moeder zeiden. Zonder zelf te denken of hij dat ook zo dacht of vond. Pas toen hij een eigen gezin kreeg, veranderde zijn manier van denken en zag hij in dat hij ook een eigen mening had en verantwoordelijkheden aan kon. Nu er weer regelmatig contact is en familie hem belt met raad en daad bij staat, heeft hij ineens geen eigen mening meer. De familie zegt dat, dus is het zo. Pas als ik zeg; Maar wat vind jij dan? Of bekijk het eens van die kant? Denkt hij na en beziet hij het van een andere kant.

Het erge is dat zijn familie geen idee heeft wat we de afgelopen vijf jaar doorgemaakt hebben. Leven met een man met een autistische contactstoornis is niet iets wat je lichtvaardig op moet nemen. Het vergt nogal wat van je. De rust en regelmaat zijn heel belangrijk. Als er iets gebeurd wat ook belangrijk is zoals de zorg voor zijn moeder, komt dat er nog bij natuurlijk.
Gisteren heb ik hem verteld dat mijn emmer bijna overloopt. De sterke schouder waar ik af en toe even op kan leunen is er niet. Zal er ook nooit zijn. Dat heb ik geaccepteerd. Maar natuurlijk heb ik ook het nodige te verstouwen gehad de afgelopen tijd. Dat moet ik zelf verwerken, zonder steun. Dat geeft niet, ik ben een sterke vrouw. Maar nu mijn schoonmoeder steun en zorg nodig heeft, kan het niet zo zijn dat zijn familie zich mengt in wat er gebeurd in mijn gezin. Hoe ons gezin gerund moet worden zonder dat ze weten hoe het precies eraan toegaat. Hoe beïnvloedbaar hij werkelijk is! Hoe hij zelf niet nadenkt maar alles maar voor waar aanneemt. Dat hoort bij deze stoornis in zijn geval. Die en die zegt dat dus is het zo.

Mijn emmer liep gisteren heel even over. Al het verdriet kwam eruit. Wat ik normaal niet laat zien aan hem, stroomde er nu uit. Hij kan daar niet tegen en dat weet ik. Maar het was niet tegen te houden. Als een emmer vol is, stroomt hij nu eenmaal over. Dat gebeurde dan ook. De rust die ik de afgelopen jaren zo geprobeerd heb op te bouwen in ons gezin, is weg. De regelmaat die hij zo nodig heeft ook. Ik heb het hem geprobeerd uit te leggen en hij is een intelligente man, dus hij snapte me. Maar door zijn stoornis zou het zo maar kunnen dat hij bij een volgend gesprek met een volgend familielid weer hetzelfde handelt.

Leven met een man met een vorm van autisme wat voor vorm dan ook, is niet makkelijk. Het kan makkelijker worden als de omgeving en de familie van de partner er ook weet van heeft en snapt hoe belangrijk het is. Helaas is dat niet altijd het geval en moet je het vaak alleen doen. Uiteraard wil ik niet dat hij breekt met zijn familie, dat zou raar zijn. (en naar en zo zit ik niet in elkaar). Alleen de invloed die zij op hem (en dus indirect op mij en mijn gezin) uitoefenen wil ik niet, kan ik niet toestaan. Ze weten niet wat hij ermee doet en hoe hij reageert.
Daarom is het nog belangrijker geworden voor mij om die innerlijke rust op te zoeken, stress te vermijden en te werken aan wat belangrijk is voor mij en mijn gezin. En niet alleen dat:

Ik moet leren omgaan met wat er op mijn pad komt. Dat zal mijn belangrijkste levensles zijn. Zodat mijn emmer niet meer overloopt maar dat het water erin langzaam verdampt.

© KH

Don't worry, relax.

Ik wil zo heel graag vooruit, niet stilstaan bij het verleden. Niet terugdenken aan toen. Geen 'had ik maar', 'was ik maar'. Of: 'had ik maar niet'. Niets van dat alles. Ik wil heel graag verder. Leven in het nu. Niet in mijn verleden en ook niet in de toekomst.
Ik wil rust in mijn lijf en rust in mijn hoofd. Soms kom ik een heel eind. Maar de ellende is dat iedere keer als i denk de 'steen van onrust en stress' geweerd te hebben uit mijn lijf, hij even zo hard terug komt. Dan gebeurd er weer wat waardoor de rust plaats moet maken voor hevige onrust. En ik baal daar zo stevig van.



Zo waren daar net die vele berichtjes van een nijdige ex. Vol verbazing zat ik ze te lezen op mijn telefoon. Mijn mond viel bijna open van verbazing zelfs. Het gaat werkelijk nergens meer over. Ooit, toen wij tot de droevige conclusie kwamen dat we echt niet bij elkaar pasten en niet meer samen verder konden, besloten wij  vrienden te blijven voor onze kinderen in ieder geval. Dat het een poosje goed gegaan is mag nu een klein wonder heten. Verdriet heb ik genoeg gehad, om het misgaan van ons huwelijk. Nu ik mijn weg gevonden heb, komt hij weer terug en begint weer te trekken en te duwen en te wringen in mijn leven, voor een plekje. Er is voor hem geen plekje meer, niet in mijn leven. Dat ik met hem om moet gaan voor mijn kinderen dat deed ik, maar dat was alles. Nu wordt hij boos, om alles. Volgens hem houd ik moedwillig de kinderen bij hem vandaan want ze kunnen zo naar hem toe om bij hem te eten en te slapen nu hij weer in de buurt woont. Wat als ze dat nu zelf niet willen? Ik bemoei me er niet mee, ze zijn oud genoeg om dat zelf te bepalen. Hij schreeuwt, en roept en beledigt. Veel willen en er weinig voor teruggeven, het lijkt wel of ik weer getrouwd ben.



Klaar ben ik ermee, het kost zoveel negatieve energie dat ik het niet meer kan opbrengen. Het is niet goed of het deugt niet. Wat ik ook doe, of laat. Mijn allerlaatste berichtje aan hem was dan ook dat ik hem alle goeds toe wens maar dat ik er klaar mee ben. Ik wil niet in zijn negativiteit gezogen worden. De kinderen mogen doen wat zij willen, ik bemoei me daar niet mee. Hij wil niet meer betalen, ik zoek het al jaren alleen uit, dat blijf ik dan maar doen. Ik wenste hem alle goeds, een fijn Paasweekend en ik heb gezegd dat hij geen berichten meer hoeft te sturen. Ik ga niet meer mee in zijn achterdocht.
Het is klaar, over uit, aan mijn lijf geen polonaise meer. Niemand heeft het recht zich in mijn leven te forceren met negativiteit of achterdocht of wat voor negatieve emotie dan ook.
Als hij zo wil denken dan mag dat, in zijn eigen huis en in zijn eigen hoofd. Maar laat mij er lekker buiten. De kinderen weten ook wel beter. Ik denk alleen dat als hij zo door gaat, hij ze nog minder zal zien, en echt niet door mij, maar door zijn eigen negatieve gedrag!

Jammer heel erg jammer, maar het zij zo.



Don't worry, relax. Adem in, adem uit. En ik ben het weer kwijt!

© KH

Leven met een partner met autisme

Leven met een partner die autisme heeft. Dat doe ik nu al vijf jaar. Makkelijk is anders. Ik loop steeds vaker tegen dingen aan die een 'normaal' (wat is normaal?) mens niet heeft. Of een 'normaal' stel niet heeft. Tenminste, dat vermoed ik dan.

In het begin merkte ik ook helemaal niks aan hem. Maar toen woonde hij ook alleen. Lekker overzichtelijk, een eigen huishouden, geen kids, alles routine. Geen wolkje aan de lucht. Pas toen hij bij ons kwam wonen, liep hij tegen van alles aan. Vooral tegen de pubers en de omgang met die pubers. Pubers zijn voor een volwassen autist lastig. Ze doen onverwachte dingen. Dingen die ze niet kennen want vooral Vriend was als puber een brave, gehoorzame puber. Deed keurig wat van hem verlangd en verwacht werd. Maar ja, zo zijn pubers nu eenmaal niet over het algemeen. Zeker die van mij niet.
Nu heb ik uit mijn eerste huwelijk dus twee zonen waarvan de Jongste Pdd-nos heeft. Een aan autisme verwante sociale contactstoornis. Ja, hoe zoek ik ze uit, dat dacht ik ook toen anderhalf jaar geleden Vriend dezelfde diagnose kreeg. Waarschijnlijk inderdaad daarop. Ik zal het onbewust aangevoeld hebben. Wat het niet minder makkelijk maakt. Er zijn dagen dat alles van een leien dakje loopt. Maar er zijn dagen bij.... Dan kun je me letterlijk opvegen.



Vriend gaat om de zoveel tijd naar het GGZ naar een sociaal verpleegkundige. Hij krijgt hulp om met zijn 'stempel' te leren omgaan. Hij heeft op zijn werk verteld wat hij heeft en zo weten ze daar ook dat hij af en toe anders kan reageren.
Wat mij af en toe zwaar valt is dat ze bij het GGZ zeggen dat ik hem moet aansturen. Letterlijk moet zeggen wat hij wanneer moet doen. Dat hij dan vervolgens (in een perfecte wereld) naar mij zou moeten luisteren (volgens zijn sociaal verpleegkundige) en niet gefrustreerd raakt. Maar ik ben zijn moeder niet. Dat wil ik ook niet zijn. Het feit dat hij autisme heeft betekend dat ik onze relatie/ons leven lang, alles voor hem moet aanwijzen, opschrijven, vertellen hoe en wat hij dingen moet doen. Soms valt me dat dus zwaar. Vooral als ik zelf even op iemand zou willen leunen. Dat gaat dus niet. Ik kan zelf nergens met mijn verhaal heen. Ik heb niemand waar ik 'even' mijn ei kwijt kan. Waar moet ik heen met mijn frustraties? Mijn kinderen? Nee, dus, die zijn te jong en hebben al genoeg meegemaakt in hun jonge leven. Mijn moeder? Die zegt alleen maar: 'Ja meid, ik heb je gewaarschuwd.' Waarop ik denk: O ja? Waarvoor dan? Ik wist vijf jaar geleden nog niet dat hij dit had. En dan nóg! Moet je van iemand af gaan van wie je houdt omdat hij 'anders' is? Nee toch?
Bij vriendinnen? De meesten haakten al af na mijn scheiding en de rest heeft hun eigen sores. Die zitten echt niet meer op die van mij te wachten. Mijn zus? Die heeft haar eigen drukke leventje.
En daar zit ik dan. Op mijn eigen weblog, en ja ik geef het heel eerlijk toe.
Soms, heel soms, voel ik me alleen staan in de relatie. En heel zielig. Het gevoel dat ik 'de kar alleen trek'. Gelukkig duurt dat niet lang. Want als ik in die vijf jaar iets geleerd heb, dan is het sterk zijn, en mijn diepste verdriet ver te weg stoppen.
Of ik dat erg lang vol kan houden weet ik niet. (terugkerend thema: De 'steen' op mijn maag, is dat (onverwerkte) verdriet naast dat het stress was)
Feit is, dat leven met een man die een autistische contactstoornis heeft heel moeilijk en zwaar is bij tijd en wijle. Zeker als alle aandacht alleen bij de autist ligt en nooit bij de partner die het allemaal maar hoort te doen.
Voelt de autist zich soms gefrustreerd, ik denk dat veel van hun partners zich nog meer gefrustreerd voelen, omdat ze er alleen voor staan en zoals ik, nergens terecht kunnen.



Natuurlijk is het niet alleen maar kommer en kwel. We kunnen ook veel lachen samen, gelukkig wel. Je moet er wel de humor van in kunnen zien. Het heeft ook zeker zijn voordelen al zitten er ook erg veel nadelen aan. Als de administratie opgeborgen wordt in draagtassen in plaats van in mappen dan wordt je daar niet echt heel blij van natuurlijk. Als je partner tig 'vaste' plekken heeft voor zijn sleutels en foeterend door het huis loopt omdat zijn sleutels niet op de vaste plek liggen ook niet. Dan is dat ook niet het juiste moment om te zeggen: Waarom leg je ze dan ook niet op 1 vaste plek! Dat kan je nog wel eens op een gescheld achter je rug komen te staan. Ook iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben en nooit aan zal wennen. Het in zichzelf mopperen over mij achter mijn rug.
Maar de voordelen:
- Ik hoef nooit meer een krant te lezen, wil ik iets weten over wat er in het nieuws is, vraag ik het aan Vriend. Die weet alles tot in detail.
- Wil ik van mijn woonplaats naar laten we zeggen Groningen met de trein? Vraag ik het Vriend, die weet precies welke trein, vanaf welk perron, hoe laat en hoeveel het kost en wanneer ik waar moet overstappen en hoe laat ik er dan ben. Een wandelend spoorboekje noem ik hem ook wel. Dat de NS hem nog niet aangenomen heeft! Werkt beter dan Prorail!
- Vriend heeft jarenlang voor ik hem leerde kennen, zich alleen maar in blauwe overhemden in alle soorten getooid. Hele rijen hingen er in zijn kast, keurig op volgorde. Effen, geruite, gestreepte. Allemaal lichtblauw. Kon je je geen bult aan vallen. Heel overzichtelijk en veilig. En nóg ging me geen licht op. Duh!
- En bezorgd en lief voor mij is hij ook wel. Soms té.
Kan er nog wel veel meer opnoemen.

Dat mensen met autisme niks kunnen voelen is onzin. Vaak hebben zij meer gevoel in hun kleine teen dan mensen die 'niks' mankeren. Alleen ze uiten het anders. Jongste zoon bijvoorbeeld wil niet knuffelen. Wil niet aangeraakt worden. Als kind wel, maar ja nu is hij een puber. Dat doe je niet als puber. Dat is stom! Dat snap ik toch wel? Nee eigenlijk niet. Maar als het moet, dan doe ik het maar met die ene knuffel per week die ik krijg. Vriend is gelukkig erg knuffelig. Maar mensen aanvoelen, dat doen zij beiden niet. Ze zeggen soms dingen die ze beter niet kunnen zeggen. Of anders hadden moeten zeggen.
En ja, als partner moet ik dus vragen wat ik gedaan wil hebben. Vaak meerdere keren. Nog vaker moet ik erbij zeggen dat hij het echt NU moet doen omdat hij het anders vergeet. Hij raakt daar vaker door geïrriteerd dan nodig. Omdat hij nog niet geaccepteerd heeft dat hij het niet alleen kan. Hij wil dingen dan perse alleen doen en vaker dan nodig gaan ze dan fout. Waarop hij weer gefrustreerd raakt.

Het blijft lastig. Uiteindelijk komen we er wel alleen vind ik het lastig dat ik de rol van 'aanwijzer' toebedeelt gekregen heb. Niet alleen moet ik hem vertellen wat hij wel en niet moet doen maar daardoor krijg ik ook onbedoeld de frustratie van hem over me heen. Hijzelf heeft dat niet eens door en eerlijk, ik tot voor kort ook niet. Want over het algemeen gaat het gewoon goed, maar gewoon omdat er soms een mindere week tussen zit, sla ik aan het denken en filosoferen over hoe het is als je partner autisme heeft.
Mijn filosofie is: alles gebeurd voor een reden. En ook hiervoor is een reden. Wat die reden is, ik denk dat ik hem moet helpen. De keerzijde is, dat het mij weer sterker zal maken. En samen zullen we het redden, dat is zeker.
Als je genoeg van elkaar houdt kun je heel veel aan.

© KH