Don't worry, relax.

Ik wil zo heel graag vooruit, niet stilstaan bij het verleden. Niet terugdenken aan toen. Geen 'had ik maar', 'was ik maar'. Of: 'had ik maar niet'. Niets van dat alles. Ik wil heel graag verder. Leven in het nu. Niet in mijn verleden en ook niet in de toekomst.
Ik wil rust in mijn lijf en rust in mijn hoofd. Soms kom ik een heel eind. Maar de ellende is dat iedere keer als i denk de 'steen van onrust en stress' geweerd te hebben uit mijn lijf, hij even zo hard terug komt. Dan gebeurd er weer wat waardoor de rust plaats moet maken voor hevige onrust. En ik baal daar zo stevig van.



Zo waren daar net die vele berichtjes van een nijdige ex. Vol verbazing zat ik ze te lezen op mijn telefoon. Mijn mond viel bijna open van verbazing zelfs. Het gaat werkelijk nergens meer over. Ooit, toen wij tot de droevige conclusie kwamen dat we echt niet bij elkaar pasten en niet meer samen verder konden, besloten wij  vrienden te blijven voor onze kinderen in ieder geval. Dat het een poosje goed gegaan is mag nu een klein wonder heten. Verdriet heb ik genoeg gehad, om het misgaan van ons huwelijk. Nu ik mijn weg gevonden heb, komt hij weer terug en begint weer te trekken en te duwen en te wringen in mijn leven, voor een plekje. Er is voor hem geen plekje meer, niet in mijn leven. Dat ik met hem om moet gaan voor mijn kinderen dat deed ik, maar dat was alles. Nu wordt hij boos, om alles. Volgens hem houd ik moedwillig de kinderen bij hem vandaan want ze kunnen zo naar hem toe om bij hem te eten en te slapen nu hij weer in de buurt woont. Wat als ze dat nu zelf niet willen? Ik bemoei me er niet mee, ze zijn oud genoeg om dat zelf te bepalen. Hij schreeuwt, en roept en beledigt. Veel willen en er weinig voor teruggeven, het lijkt wel of ik weer getrouwd ben.



Klaar ben ik ermee, het kost zoveel negatieve energie dat ik het niet meer kan opbrengen. Het is niet goed of het deugt niet. Wat ik ook doe, of laat. Mijn allerlaatste berichtje aan hem was dan ook dat ik hem alle goeds toe wens maar dat ik er klaar mee ben. Ik wil niet in zijn negativiteit gezogen worden. De kinderen mogen doen wat zij willen, ik bemoei me daar niet mee. Hij wil niet meer betalen, ik zoek het al jaren alleen uit, dat blijf ik dan maar doen. Ik wenste hem alle goeds, een fijn Paasweekend en ik heb gezegd dat hij geen berichten meer hoeft te sturen. Ik ga niet meer mee in zijn achterdocht.
Het is klaar, over uit, aan mijn lijf geen polonaise meer. Niemand heeft het recht zich in mijn leven te forceren met negativiteit of achterdocht of wat voor negatieve emotie dan ook.
Als hij zo wil denken dan mag dat, in zijn eigen huis en in zijn eigen hoofd. Maar laat mij er lekker buiten. De kinderen weten ook wel beter. Ik denk alleen dat als hij zo door gaat, hij ze nog minder zal zien, en echt niet door mij, maar door zijn eigen negatieve gedrag!

Jammer heel erg jammer, maar het zij zo.



Don't worry, relax. Adem in, adem uit. En ik ben het weer kwijt!

© KH

Té vriendelijk. Kan dat?

Vorige week was het weer zo ver. Ondanks mijn sticker bij mijn voordeur stond er weer zo'n verkoper aan de deur. 'Ik kom niks verkopen hoor.' zei hij met zijn zwaar Limburgs accent. Nee het zal niet. 'Ik kom uit het Zuiden dat hoort u zeker wel.' probeerde hij nog. 'Nee', zei ik, 'Daar hoor je helemaal niks van.' 'Echt niet?' zei de man verbaasd. Wat willen die mensen nou? Dat ik ze meteen binnen laat, ze koffie geef en met beide voeten in hun verkooppraatje trap?



Ik blijf altijd veel te vriendelijk vind ik zelf. Ik luister beleefd naar wat zo'n man te zeggen heeft in plaats dat ik de deur voor hem dicht doe. Kan zo'n man niet lezen? Er staat toch duidelijk dat ik niet wil dat hij bij mij aan de deur komt? Collectanten wel, ik collecteer tenslotte zelf 1x per jaar, maar verkopers nee die wil ik niet aan mijn deur. Dat gezeur steeds. En de meest grote onzin verkopen ze tegenwoordig ook nog. Ik verkoop niks, alleen informatie, mevrouw. En ondertussen een heel verhaal waar ik niet buiten zou kunnen. Wat is dat dan? Een verkooppraatje toch?



Aan de telefoon had ik laatst ook zo'n 'beleefde' jongeman. Of ik een abonnement wenste van de plaatselijke krant. Ik zei dat ik me afvroeg waarom hij me belde omdat ik in het bel-me-niet-register stond. Snauwt de knul me letterlijk toe: 'Ja huh, weet ik veel, je staat op de lijst die ik moet bellen. Hij heb (hij moet mijn vriend dan zijn zeker) ooit een abonnement gehad en die moeten we dan nog bellen.' Hij heb? Weet ik veel? Netjes! Wat leren ze die mensen aan de telefoon toch veel tegenwoordig! Dus ik bleef vriendelijk en beleefd en verzocht knul dan ook mij van die lijst te schrappen. Knul zuchtte duidelijk hoorbaar. 'Blijf dan ff aan de lijn dan krijg je een bandje voor het bel-me-niet-register.' Daar sta ik toch al in? Zonder gedag te zeggen hoorde ik een klik en het bandje begon. Ik heb opgehangen. Nu sta ik er altijd op dat de vrienden van mijn zonen met  je aanspreken en geen ge-mevrouw waar ik zo'n hekel aan heb. Maar zo'n knul hoort mensen aan te spreken met U en niet met JE! Vind ik dan.



Van de week belde mijn cheffin. Ik hoorde mijn gsm van ver weg, dus ik ren naar beneden en ben net op tijd. Klinkt ze heel gehaast en schreeuwt me zowat toe dat ik haar laatste hoop ben voor in te vallen. Ze weet dat ik niet inval, en mijn uren bij mijn cliënten werk en meer niet. Ik weet dan nooit wat ik moet zeggen, vind het op dat moment moeilijk om 'nee' te zeggen of een reden te bedenken. Raar eigenlijk. Ik die altijd tegen anderen zeg: 'Dat is toch niet zo moeilijk? Gewoon NEE!' Ik doe het ook regelmatig, 'nee' zeggen als ik niet kan, geen zin heb maar tegen een gehaaste en gestreste cheffin is dat lastiger. Met mijn vorige cheffin had ik de afspraak dat ik niet hoefde inhalen. Mijn uren en dat was genoeg. Er zijn genoeg jonge collega's die meer uren willen werken. Ik niet. Maar deze daar valt 's morgens vroeg niet mee te praten, haastige spoed is zelden goed. Alles moet gedaan worden in korte tijd en je moet dan maar meteen blijmoedig 'Ja' zeggen. Niet dus. Ik zei dat ik niet kon. Wilde nog iets anders bespreken maar kreeg een snauw dat ik daar maar voor terug moest bellen een andere keer want ze had haast. Wat ik dus niet gedaan heb. Ging me nog haast schuldig voelen dat ik 'nee' gezegd had ook. Want wat als ik ziek ben en iemand moet voor mij invallen? Waar genoeg mensen voor te vinden zijn, laten we wel wezen. Zo vaak is dat niet, zo vaak ben ik ook niet vrij. En dan erbij: Daar zijn zij voor, dat is hun werk om dat te regelen. Niet de mijne. Ik heb dan ook bij de baas daarboven maar even geïnformeerd of ik verplicht ben in te vallen. Wist niet zeker of het slim was met een vast contract in het vooruitzicht aan het eind van het jaar. Maar nee, ik hoef niet in te vallen. Er zijn er wel meer die alleen hun eigen uren werken en meer niet. Waarom voel ik me dan altijd weer schuldig voor een ander, die dingen op mijn bordje legt? Dat is toch niet nodig? Laat dat toch eens los, mopper ik dan op mezelf.

Aan de eerst volgende verkoper aan de deur vraag ik of hij erg slechte ogen heeft. Of hij misschien mijn bril wil lenen en anders verwijs ik hem naar de dichtstbijzijnde opticien in het winkelcentrum even verderop. En dan wens ik hem een prettige dag en doe ik resoluut de voordeur dicht! ZO! Ik ben er klaar mee!
No more mister nice guy. Of miss.

© KH

De frustratie van een kind van gescheiden ouders

Mijn zoon is gefrustreerd. En hoe. En met hem ben ik dat ook.
Had ik onlangs nog een blog geschreven over 'omgaan met je ex en grenzen stellen' , het is wel duidelijk dat die grenzen alleen gehanteerd worden door 1 partij. Misschien had ik die link aan mijn ex moeten mailen.

Na een (voor ons) gezellig weekend, kwamen de jongens gisteren thuis van hun vader. Jongste zoon ging naar zijn kamer na ons begroet te hebben en Oudste, tja, ik zag het al aan zijn gezicht. Uit pure frustratie bonkte mijn 17jarige met zijn hoofd tegen de kamerdeur. Ik schrok ervan.
Tegen mij durft hij gerust wat terug te zeggen. Tegen zijn stiefvader ook. Maar niet tegen zijn vader. Nooit. Waarom niet? Bang hem te kwetsen? Gewoon bang? Vaak hoor ik hem zeggen: Dat is zielig voor pap. Waarom is het altijd zielig voor zijn vader en nooit is een grote mond, grof gedrag, of wat dan ook, zielig voor zijn moeder? Of stiefvader?



Ik snap hem wel. Hij is een pleaser. Ergens. Hij wil er niet tussen zitten. Wie wel? Hij is de oudste en heeft meer meegekregen van voor de scheiding en tijdens dan dat wij dachten, waarschijnlijk. Hij is gevoelig en weet en voelt meer dan dat wij weten en dachten. In het begin hebben ex en ik ons beiden laten verleiden tot nare opmerkingen over en weer over elkaar. Ik ben daar al enige tijd mee gestopt, ik wilde zo iemand niet meer zijn en ik was van mening hij ook. Wij hebben altijd tegen elkaar gezegd: We blijven goed met elkaar omgaan in het belang van de kinderen. Helaas, het is niet meer zo. Voor de buitenwereld doet hij alsof. O ja, daar is hij heel goed in en dat doet pijn.Niet voor mijzelf, dat interesseert mij niet, maar voor hem en zijn broer. Als ik hoor en zie hoe Oudste eronder lijdt. Gisteren vertelde hij me dat zijn vader onder het mom van 'een grapje' heel sarcastisch nare dingen over mij zegt. Zijn moeder. En in het openbaar roept ex zo vaak hij kan hoe goed wij het toch doen samen als gescheiden stel voor de kinderen en dat iedereen dat zo moet doen. Inmiddels heeft hij al 2 maanden niet betaald, is hij verhuisd naar onze woonplaats en heeft vele kosten. Ik snap het. Maar dat hij daar de kinderen in betrekt is meer dan kwalijk te noemen.
Ooit was ik ervan overtuigd dat ex nooit maar dan ook echt nooit, mij af zou vallen, tegen niemand, ook niet na de scheiding. Vooral niet tegen zijn kinderen. Inmiddels weet ik dat hij veranderd is en niet ten goede helaas. 

Jammer genoeg heb ik gisteren me even laten gaan. En heb ik, ook uit pure frustratie, tegen Oudste ook wat dingen gezegd die ik niet meer terug kan nemen. Maar waarom is zijn vader altijd zielig en zijn moeder die altijd voor ze klaar staat, alles doet en geeft, niet? Ik begrijp het niet, sterker nog, ik denk dat ik het niet eens meer wil begrijpen. Vader hangt de leuke papa uit, elk weekend dat ze daar zijn een uitje of uit eten en ondertussen maakt hij met woorden hun moeder af. Ondertussen is Oudste murw en apathisch. Hij kijkt voor zich uit, weet het niet meer. Zijn vader wil niks meer voor hem betalen, dreigt met van alles en nog wat, scheldt zijn moeder uit en hij vindt zijn vader zielig want hij heeft tenslotte een hartoperatie gehad en een aantal tia's. Dat laatste is zielig, maar geen reden om de acties te doen die hij doet.

Een kind is de dupe van een scheiding. Hoe je het ook wendt of keert. Vroeg of laat komt het eruit. Gaan ze worstelen met hun identiteit. Wie ben ik? Wat ga ik zelf doen? Maak ik later dezelfde fouten als mijn ouders? Oudste praat niet, die wordt boos. Sluit zich af en raakt snel gefrustreerd. Maakt zichzelf wijs dat het niet aan de scheiding ligt, die is immers al zolang geleden. Maar dat heen en weer gereis en dat getrek aan hem, alleen aan hem niet aan zijn jongere autistische broertje, door zijn vader eist zijn tol. Er wordt veel van hem geëist. Misschien wel meer dan hij aan kan op dit moment. Misschien ziet zij moeder het te somber in, misschien niet. Het enige wat ik weet is dat mijn hart huilt voor deze bijna volwassen jongeman die worstelt met zichzelf, die zijn vader wil pleasen en niet voor zichzelf durft op te komen.


Een belangrijk element bij een echtscheiding is loyaliteit. Als kind heb je een onlosmakelijke band met allebei je ouders, een echtscheiding doet iets met deze band. Alle kinderen zijn wat dat betreft hetzelfde; ze willen allemaal loyaal blijven naar beide ouders toe. De omgeving houdt hier meestal geen rekening mee, integendeel vaak wordt er aan je getrokken. Ouders beseffen vaak niet wat het voor jou als kind betekent wanneer ouders elkaar over en weer beschuldigen.
Je kan niet verwachten dat dit niets doet met jou als kind als je vader of moeder zich steeds weer negatief uitlaten over hun (ex) partner. Hoe dubbel is het als je steeds hoort hoe slecht die ander is, en vervolgens wordt er tegen jou gezegd dat het goed is als jij wel gewoon contact hebt. Deze 'dubbels' kunnen je als kind emotioneel verscheuren. Zeker wat oudere kinderen hebben een extra gevoeligheid voor deze bewuste en onbewuste signalen, zij kiezen vaak voor de ouder die in de steek is gelaten en/of het moeilijkst heeft. Een kind kan dan zelfs in de `partnerrol' schieten.



En even weet ik niet meer wat ik moet doen om hem te helpen hier doorheen te komen en zit ikzelf ook even vast. 

Het enige wat ik zou willen doen is zijn hand vasthouden en hem laten weten dat we er samen wel komen. Dat hij er wel komt. Als hij maar zou praten en misschien wel hulp zoeken bij wat hem dan ook dwars mocht zitten. Maar misschien zie ik het wel te zwaar en komt hij straks weer vrolijk uit school en is hij het weer helemaal vergeten, zoals wel vaker. En heb ik me voor niks zorgen zitten maken. Zoals wel vaker.

© KH


Bron: http://www.internethulpverlening.nl/jongeren/168061_115-kind-van-gescheiden-ouders

Frustratie

Consider how hard it is to change yourself and you'll understand what little chance you have in trying to change others. 

~ Tom Robbins

 

En daar ging mijn kalme (ahum) zelf. Weinig slaap vannacht, tegen weer een hyperventilatie aan, en dan hoeft er maar iets te gebeuren of hup... ik vlieg uit de bocht. En natuurlijk weer omdat hij weer iets nalaat te doen wat we afgesproken hebben. Frustrerend is dat! En waarom kan ik het niet laten gaan? Waarom niet? Omdat het over hem gaat, en hij zo'n verschrikkelijke krent is. Waar gaat het tenslotte helemaal over? € 75. Meer niet. Het enige wat ik nog per maand ontvang van hem, die mijn ex is. Meer krijg ik niet, meer is niet afgesproken. Kost en inwoning bijdragen voor de kinderen. Zoveel eten pubers tenslotte niet! Toch? Boos kan ik er nóg om worden, op mezelf dat ik zo stom geweest ben destijds daarmee in te stemmen. Ik betaal voor Jongste zoon hij voor Oudste en verder die € 75 die ik hoor te krijgen. En die ik weer niet kreeg deze maand. En dat is dus frustrerend.

Ik wil geen contact meer met hem, als het niet hoeft heb ik voor mezelf besloten, toen hij 2 weken geleden Oudste kwam halen en binnen kwam denderen en meteen op mijn memobord in de keuken keek, naar mijn afspraken en briefjes die daar her en der opgeprikt hingen. 'Waarom weet ik dat niet'? vroeg  hij toen hij een briefje met het logo van de school van Oudste ontwaarde. Ik keek hem aan en zei niks. Dacht later pas: Hoe haal je het in je hoofd? Het is mijn huis? Al jaren niet meer het jouwe! Waar bemoei je je mee! Sinds hij weer in onze woonplaats is komen wonen denkt hij dat hij zich weer overal mee kan bemoeien. Oudste zei laatst tegen me: 'Papa zit nogal op zijn centen'. Ik keek hem aan en hield wijselijk mijn mond. Als de kinderen het ook al in de gaten hebben, dacht ik.



Ik ben aan het proberen me te beteren. In allerlei opzichten maar iedere keer als ik met hem te maken krijg in wat voor opzicht dan ook, komt er iets in me gevaren, een duiveltje. Ik verander in een of andere feeks die hele nare gedachten krijgt, die boos wordt om niks, die steen die ooit in mijn maag zat maar weg was, keert weer even zo vrolijk terug en ik raak vreselijk gefrustreerd. Hij bepaalt alles of denkt alles te bepalen. Hij wil zeggenschap, over het leven van de kinderen, over mijn leven, over het geld. Ik moet mee betalen aan de treinkosten van Oudste enkel en alleen omdat Oudste een opleiding doet in een andere stad waar hij het niet mee eens was, omdat de opleiding die Oudste eerst deed (en die hij vond dat Oudste moest gaan doen) Oudste 'een beetje' verkloot heeft omdat het totaal niet was wat Oudste wilde doen. Dat was omdat zijn vader wilde dat hij dat ging doen. Puur uit kwaadheid moeten Oudste en ik nu meebetalen aan de trein. Want het is tenslotte mijn schuld dat Oudste van die andere school af moest. Ik stimuleerde hem niet genoeg.



En hoe ik ook probeer het naast me neer te leggen, en hoe ik ook probeer te denken: een ex is niet voor niets een ex. Het helpt allemaal niet. Ooit was het plan als vrienden uit elkaar te gaan. Dat ging heel even goed. Tot ex ziek werd, een hart-operatie moest ondergaan, een aantal tia's kreeg en nu lijkt het of hij weer even boos is als aan het eind van ons huwelijk. En het is zo frustrerend. Dat jij wel vooruit wilt, zonder hem en zonder boosheid. Maar niet kunt.

En toch zal ik ook dit een plek moeten geven. Hoe dan ook. Want doe ik dat niet voelt het alsof  hij gewonnen heeft. Of hij mij in zijn macht heeft. En dat heeft niemand. Alleen ikzelf  heb de macht over hoe ik op zijn gedrag reageer. Ik zal moeten kiezen het te negeren. Niet meer te mailen en denken: joh dan betaal je toch niet! Zielig, met jouw salaris, maar ik heb mijn leven en ik laat mijn leven niet meer bepalen door jouw houding en gedrag. Streep eronder! Klaar ermee! Jij raakt mij niet meer! Nooit meer! ZO!

© KH