Muziek op zondag: New Wave

In de jaren 80 was ik een tijdje, zoals ze dat noemden: New Wave. Niet zoals sommigen, mijn beste vriendin incluis, hun haren recht overeind à la Robert Smith van the Cure, maar toch wel in het zwart, met zwarte eyeliner en dan vooral de muziek. Ik hou er nog van op zijn tijd. Je had ook vreemde muziek soms, maar vooral als we uit gingen, als ik uit mocht van mijn ouders dan, in het New Wave café Upstairs, dan wist je niet wat je zag. Het dansje, wat meer stampen was, de in het zwart geklede mensen, en uitdossingen. Ik hield ervan. Maar de muziek, daarvan hield ik nog het meest.

Een paar voorbeelden (ik heb hier en daar nog wat op cassettebandjes staan)



Hier krijg ik nog altijd kippenvel van en ga meteen dat typische New Wave dansje doen:













© KH

The good old days

Gisteren las ik bij Daan iets waardoor ik in de lach schoot. Daan zei dat ze niet inzag waarom ze omdat ze nu eenmaal moeder was een soort van vermaakafdeling voor haar kinderen moest zijn. Precies dat wat ik ook altijd gevoeld heb.

Als kind zijnde wist ik mezelf altijd prima te vermaken. Ik verveelde me nooit. Wij hadden geen playstation, Xbox, Wii of hoe al die apparaten dan ook heten. Geen internet, dat was er nog niet, nee zelfs geen daytime tv! *shock* Geen tv overdag? Nee, hoor, en ook geen dvd, video of wat dies meer zij. De allereerste spelletjescomputer was zo'n pong. Mijn kinderen balen dat ik die onlangs weggedaan heb. Het was een streep in het midden, en een soort van balletje wat je van de ene naar de andere kant kon tikken. Tennis of tafeltennis maar dan anders.



Mijn vader kocht er een en ook een videorecorder ergens begin jaren 80. Niet dat we dat veel mochten doen, ben je gek! Wij lazen veel, of speelden buiten. Buiten ja! Wat is dat? Nou gewoon buiten, in de openlucht, met veel vriendjes en vriendinnetjes. En als het heel slecht weer was, zat ik binnen, te tekenen, of met mijn barbies te spelen. En later in de puberteit te schrijven of muziek te luisteren maar vooral veel lezen. Vervelen? Wat was dat? Ik verveelde me echt nooit. Moet je nu mee aankomen! 'Mam, ik verveel me! Ik heb dat spel al uit gespeeld, weet jij iets voor me om te doen?' 'Ga lezen'. 'He bah! Lezen!' Lezen? Wat is dat, lezen? Het is dat het moet voor school maar anders?

Gamen, gamen en nog eens gamen. Of tv kijken. Maar toen ze klein waren had ik er ook geen enkele moeite mee om de kids regelmatig voor de tv te planten. Als ik een half uur met ze op de grond gelegen had om iets te bouwen of iets dergelijks was het wel mooi geweest. Ze moesten zichzelf maar bezig houden. Ik heb ze dat geprobeerd bij te brengen, te leren. Net zoals lezen. Helaas is dat niet echt gelukt. Het lezen dan. Het jezelf bezig houden hoop ik dan wel, al is de grootste hobby van de kids van tegenwoordig gamen.

 

Ik denk nog graag terug aan de tijd dat mijn kids nog klein waren. Misschien zaten ze wel vaak voor de tv maar het was ook knus en gezellig. Ik weet nog dat mijn kids vaker naar de BBC keken dan naar de Nederlandse tv. Zo kenden ze al vroeg Engelse woorden. Dankzij de Teletubbies die nog niet in Nederland waren toen. En Jongste en ik keken wat af naar Toy Story. Op een gegeven moment kende ik de zinnen uit mijn hoofd. Hij met de poppen Woody en Buzz Lightyear in zijn armen gekneld op zijn stoeltje roepend: 'nog een keer mama, nog een keer.' Nu hebben de jongens een hekel aan Disney filmpjes zoals wij ze noemen omdat ze altijd 'zo nodig moeten zingen'. En is Jongste een lange slungelige puber van 15½ die over een paar dagen aan zijn examenjaar begint en graag naar muziek luistert en Tshirts draagt van the Who en Nirvana.

Soms mis ik die tijd als ik mijn 'jochies' zo zie. Lange slungels. En denk ik dat ik het toch echt zo slecht niet gedaan heb. Je hebt nu eenmaal moeders die de hele dag met hun kroost bezig zijn, en moeders die vinden dat ze best zichzelf kunnen vermaken. Er is voor allebei wat te zeggen. Ik ben nu eenmaal niet zo'n 'speelmoeder'. Wie weet haal ik dat ooit nog in als ik ooit oma mocht worden. Ooit he nu nog niet! *slik*

Van Toy Story 2: Jessie's song (bij dit deel kwamen bij mij de tranen altijd en nóg!)



© KH

Cat in the Hat

Vroeger als kind had ik een boekje, van een gekke kat met een hoed. Het rijmde niet zo mooi als in het Engels, maar ik vergeet nooit meer de tekeningen erin. Vooral wat de kat at, iets groenigs o ja, groene eieren met ham! Rillend keek ik ernaar maar gefascineerd ook. Ergens heb ik de dvd nog opgenomen van tv, nog klaar liggen om een keer te kijken.
Al rond surfend op het www kwam ik onderstaande tegen. En alles kwam in een keer weer boven. Jammer genoeg heb ik dat boekje niet meer. Veel van vroeger is bewaard maar dat boekje niet meer. Toch maar eens die film gaan kijken... Want er staan een hele hoop wijze dingen hieronder... die je als kind toch eigenlijk niet besefte...

© KH

Lief Dagboek,

“The truth is the kindest thing we can give folks in the end.”
― Harriet Beecher Stowe

 

Toen ik een jaar of negen was, kreeg ik een dagboek voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer uit mijn hoofd van wie, maar dat staat vast wel in 1 van mijn foto-albums. Mijn vader was erg nauwkeurig met opschrijven in die tijd wie er waren, wat ik kreeg. Ik schreef er meteen in. De eerste dagboeken waren meer week-of maandboeken. Ik was dan ook nog maar negen. Wat had ik nou voor belangrijks te vertellen? Later toen ik wat ouder werd, kwamen de eerste verliefdheden. Ik kreeg 'verkering' en niet eens met de jongen waar ik al jaren zo gek op was maar met de 'next best thing'. Hij vroeg mij dus och waarom ook niet. Lang duurde dat dan ook niet. Nu ik erover nadenk: Ik was het alweer bijna vergeten.

En is dat niet de reden waarom dagboeken zo leuk zijn? De herinneringen die je nu nog terug kunt lezen? En denkt: Maar dat was ik alweer helemaal vergeten? Voor anderen minder interessant waarschijnlijk. Misschien voor het nageslacht. Alhoewel, als die mijn latere dagboeken lezen... misschien moet ik ze voor die tijd toch even nog 'bewerken'. Maar dat was toen. Het meisje, of vrouw die ik toen was, ben ik allang niet meer. 

Schrijven in mijn dagboeken doe ik niet veel meer. Als ik er aan denk, pak ik ze en 'verontschuldig' me al schrijvende dat het zo lang geleden is. Gek eigenlijk, je verontschuldigen op papier tegen een papieren schrift. Want meer dan een dik schrift is het niet meer. Zaten er op de eerste exemplaren nog sloten, die zorgvuldig dicht gemaakt werden en de sleutel verstopt, later was het gewoon een dik schrift. Wat mijn moeder wel makkelijk vond kennelijk toen ik een puber was. Beste vriendin en ik hadden een gezamenlijk dagboek. Omdat wij elkaar kennen sinds de mavo en wij daarna naar verschillende scholen gingen en elkaar minder zagen, besloten we een schrift aan te leggen om daar aan elkaar te schrijven. Wat ons bezig hield, waar we mee zaten, eigenlijk een soort dagboek maar dan alleen voor elkaar's ogen bestemd. Mijn moeder zag mijn eigen dagboek liggen, dacht dat het het schrift van vriendin en mijzelf was en las iets wat niet voor haar ogen bestemd was na een ruzie tussen haar en mij. Woest scheurde ze de pagina eruit en jaren later, toen ik allang en breed samenwoonde, kreeg ik hem terug in een enveloppe. Ze was er nog boos over. Ik was het allang vergeten. Het schrift met vriendin is jammer genoeg ook vergeten. We zijn er mee gestopt al bestaat de vriendschap gelukkig nog wel. De bewaarde schriften, allemaal aan elkaar geplakt en geniet, zo'n 25 stuks, liggen bij mij in een bureau. Zijn mijn dagboeken nog vrij netjes, deze schriften weet ik niet of die geschikt zijn voor (vooral) mijn nageslacht. Al die 'wilde' puberjaren. Wat moeten ze niet denken van hun moeder? De schrik slaat me al om het hart als ik er aan denk! En toch, volgens mij was/ben ik best wel braaf.

Een blog bijhouden is niet veel anders dan een dagboek in feite. Het is misschien wel een vervanging van... Ligt mijn dagboek er boven eenzaam en vergeten bij, niet wetende dat het vervangen is, (alsof het kan denken en gevoel heeft) mijn blog(s) heeft (hebben) deze taak waardig overgenomen. Met 1 uitzondering: Een blog is openbaar en er kan op gereageerd worden door anderen. Dus mocht ik iets op mijn hart hebben wat niet in de openbaarheid zou kunnen, zal ik toch even naar de zolder moeten lopen en het papieren dagboek erbij moeten halen. 

Of zou het nu erg beledigd zijn, na al die jaren zonder mijn aandacht? 

© KH

Herinneringen ophalen

Soms heb je maar iets nodig dat je ineens doet belanden in je jeugd.
Zo fietste ik gisteren van mijn werk naar huis toen een auto vol geplakt met jaren 70 bloemen mij passeerde. Ineens was ik in mijn slaapkamer van toen. Met mijn bed volgeplakt met bloemen, en poppetje ook. Toen wij nog in Rijen woonden werkte onze overbuurman bij de behangfabriek daar. Hij kon kennelijk aan stickervellen komen en die kregen mijn zusje en ik. Wij plakten die op ons hoofdeinde van het bed. Ik heb gegoogeld wat ik kon maar kon ze nergens vinden. Dit lijkt er een beetje op:




Of de sleutelhangers die je bij wasmiddelen kreeg. Hele manden vol heeft mijn moeder nog met die dingen!



En dan denk ik ook aan de vele boeken die ik toen las. Toen al. Ik kan me nog zo scherp voor de geest halen dat ik een boek over een prinsesje las maar ik kan het nu nergens meer vinden. Ik dacht dat ze Sabine heette of zoiets maar zeker weten doe ik het niet. Ik las alles wat los en vast zat. Soms komt er zomaar iets boven, hoeft er maar iets mij te triggeren en ik ben terug in mijn jeugd. In  mijn groen met oranje slaapkamer.
Luisterend op zondagmorgen om 7 uur naar Ko de Boswachtershow. Op zondagmiddag en woensdagmiddag tv kijken, want anders was er overdag geen tv. Naar Stuif s in, of naar Klassewerk en Ren jehu Rot!
Of op zondag eerst naar de tekenfilmserie Dr. Dolittle





of Around the world in 80 days;





 en daarna de Roze Onderzeeër. ;-)





Soms verlang je daar wel eens naar terug, al was het alleen maar omdat het nu zo ongecompliceerd lijkt.
Tja, dat zal iedereen wel eens hebben denk ik.

ps omdat mijn internet verbinding vanmiddag nogal te wensen overliet heb ik vanavond een en ander bijgewerkt...

© KH