I am what I am

All my life people told me the exact oposite of the quote above; I wasn't supposed to speak so loud, not laugh so hard, not be present too much etc etc... I probably have some kind of ADHD but was never tested so people/family everyone put their two cents in to try and mould me into a person they thought was how you should be. Or rather their version of how I should be.

A lot has happened to me along the years, in life I mean. I got bullied over a period of a year or two, three maybe. I was (still am to be honest) a very insecure person. Insecurities are often loud, confidence is silent. People often don't take the time to get to know a person but they do judge them.
When people asked me what I wanted to be when I grew up I always said I wanted to be a mum. I never knew what kind of profession I wanted; A mum was all I wanted to become. My mum did a pretty good job of it, so why couldn't I become one. Because you don't get paid to be one perhaps.

Kids don't judge you, you're their mum, you are the way you are. If you have insecurities they don't see them when they're small and when they're older they do whatever is in their power to help you with them. My boys love me for who I am, they don't mind that I have a loud voice or that I sometimes snap because I am feeling anxious. They know how I am.
So does my family, hub, mum and sis.

But coworkers that's something entirely different. When I met my ex and went to live with him I had to find a job. A job comes with coworkers and they don't always take the time to get to know you or take you as you are. I worked in an office with a lot of other women. When I tell you that working with only women is the worst I'm not telling you anything a lot of other women don't know. Women together can be very gossipy (if that's a word) and spiteful. I don't get that, I'm certainly not like that at all! I've worked in several offices, in shops and realised that was not for me. I couldn't do that for the rest of my life. Being someone who I'm not. Thankfully I got pregnant and my real job began.

But when I got a divorce years later I had to get a job again. So I started to clean in elderly people's homes. No direct contact with other coworkers not much anyway, just with elderly peeps and those people are the best! They have the life experience, the stories, the warmth... and yes, most of them take you for who you are. I am loved by them and I don't have to change who I am.
Until yesterday I thought I was doing wonderfully; yesterday my foreperson wanted to have a chat.
My coworkers couldn't handle the way I was when we had meetings.
Not again, I thought.
We had a long talk in which I explained to her about why I am what I am. Why I am insecure, about the autistic men in my life, about what I have gone through to get where I am now.

But when I got home I really was pissed; What right do they have to talk about me behind my back (in a meeting whilst I had my holiday) when I am nothing but honest with everyone. I have explained to everyone why I can't fill in as much as they do. Why I get seizures sometimes (if my plate is too full) and what is making me me. Besides, don't I have a right to some privacy? Do I have to lay it all on the table for coworkers to understand why I sometimes behave the way I do?
No, they want me to change... And I'm done with changing for others.

I've been through hell and back, I've been through bullying, through death of loved ones, through beeing silenced for two years of my life by my then husband, followed by a divorce and depressions, I live with a partner with autism and a son who denies having it (but does), I have lost friends, I sometimes feel very very alone, and I have to do a lot by myself... This is MY life!
I refuse to change for anyone anymore!

I am who I am, take it or leave it!



© KH

Thou shalt not kill

After the terrorist attacks on Paris last Friday everyone is talking about it. What to do, how to react, can we still go out and do the things we love like going to concerts and games? Last night the football match Germany-the Netherlands was cancelled because of a threat. Is it still safe? Most people even the ones who have lost loved ones are saying they are not letting IS terrorise them further, they will not respond in hate.

Those terrorist say they do this out of God's name. God has made mankind in his image, if you believe this kind of thing. There would never be any kind of God who would allow his image to be shot to pieces simply because some choose to interpret what is written in some book ages ago, in an other way as other people.
Whether you read the Bible, Koran or Torah, in all of them it says;
Thou shalt not kill.
So how can they justify these killings for themselves? How can they live with themselves? How is it that in their minds the 'thou shalt not kill' has turned into 'thou can kill the ones that have another believe?' God or Allah or Jaweh or whatever you would call your god, would sit there on his cloud shaking his head saying he had not meant it like this.

The Pope has asked everyone to pray for the victems and their families. You see a lot 'Pray for Paris' signs. Of course everyone's thoughts are with Paris, or with Lebanon for that matter where IS have killed a lot of people as well the day before the Paris killings. But is it going to stop the terrorism? Is the bombing on Syria going to stop it? Is an eye for an eye stopping it?
What I'm afraid of is that the Muslims already living here are going to get the blame while they're not the ones to blame! That the refugees are being blamed while they were fleeing from IS for this very reason!
I'm hoping that the people will unite against terrorism and against hate. That finally we will show them they can hurt us but they cannot break us.
The Dalai Lama put it this way; 'So let us work for peace within our families and society, and not expect help from God, Buddha or the governments," he said.
Well put. Let's try to not give in to hate and focus only on peace. We are one people. One world.

Or as this man put it on the death of his wife;



© KH

Blood moon

Early this morning there was a Super moon and a Blood moon. As my youngest son was determined to watch it, I somehow 'set my biological clock' to it and woke up around 4.30 am. He had already seen it, an orange one, and yes there it was. Hub woke up as well and took a peek at it and we all went back to sleep.

Little did I know that it had such an impact as it is the fourth blood moon in a short time! I could have know, it was brewing for some time now, the changes I've made in my personal life and the unrest I've felt should have told me, but reading this, it all made sense really.

the astrology of the blood moon eclipse september 2015

You have probably already started to feel and see these changes in your own life, perhaps you have even begin to change your behaviours or attitudes to things. Perhaps you are now also realising that your way of being is no longer serving you.

I have! I have started to eat more healthy, to take care of my body (and mind?) more, eat less or no meat, no sugar suppliments, no instant food only fress veggies and fruit and lots of nuts. No more snacks and/or crisps as well.
Did I forget something? Yes of course I did. I am forgetting my mind... I don't meditate as much as I promised myself I would, I am too restless for it I find. I did start walking some more (with the emphasis on some) but I still have a bad back (back aches).

I sometimes feel like an emotional wreck. Let me put it this way; Last week I was watching Grey's Anatomy; Dr. McDreamy has recently passed away (for those who don't watch this series, you can find it via Google or YouTube to know what I'm talking about) and Meredith (his wife) and Amelia (his sister) were having a hard time dealing with his death. As were the viewers I think, I was... Every time they were talking about it or saying somethink profound I was crying like I wouldn't stop. All my suppressed emotions were surely but slowely coming to the surface. When Meredith said she had to do it all alone; I thought: So do I... When Amelia said; I don't want to feel; I thought: Neither do I... Or when they said; I can't do this: I thought: No, I can't do it either... and the tears came, not only for a dead fake doctor but for me who feels alone with a lovely man who can't help himself most of the time and who is trapped himself in his own emotions.

An example; Yesterday early morning we went walking with our old (almost) 14 year old dog who normally can't walk long distances but we thought we'd try it one more time. She seemed to like it but she's a dog, so she wanted to sniff every tree and stop at every tussock of grass that smelled funny. Of course there were cyclists in the forest. You know those bikes who can go through dirt and sand. So they don't have to stay on the path and ride everywhere and yell from afar; 'Attention!' so you can jump out of the way. We can, but a 14 year old dog can't... Hub was cranky about that and grumbling all the way long about them and to the dog (thankfully she didn't care one way or the other). A lovely Sunday morning walk in nature is being spoilt by an attitude like that I think, so I told him to stop being a drag and shut up about it already! The dog will walk on her own tempo and will come whenever she wants to; it's the forest which is for everyone, not only for those damn cyclists, and he'd either shut up or walk on without us. Enjoy the nature!

He was still mumbling and being whinging but I've always find that I can become calm in nature/the forest. If he wants to be a pain he can do that in his own time, not in mine. It worked I guess cause he stopped being a pain and we had a nice walk after. We saw some gorgeous mushrooms (pics on my other blog later) and after had a nice breakfast at home.

What I'm trying to say with this is; I find it still hard to accept that I do have a partner with autism who can switch his mood like the weather can change (Unexpectedly) and that I'm not always prepared for it. I'm finding it hard that I always feel myself a target or in the middle (with the boys) or maybe I'm not but it's just my feeling I am.
I need to find a balance between my work; my free-time at home, plus my 'duties' as a *coughs* house-wife which I am neglecting a lot at the moment due to my back aches and yes I'm lazy... :D
Also, my work has changed so much that all of my energy is going in there and there's not much left for here... which is not a good feeling.

So yes, change... I need a change. Desperately. I used to hate changes, but change doesn't necessarily mean a bad thing, right?

© KH

It's not all that black and white, or is it?

It Don't Matter If You're Black Or White - Michael Jackson

For a long time I thought I didn't want to say anything about this on my blog but after watching this vid on Tumblr just now I just had too. I'm appalled by seeing how this is still the case in for instance the USA. How white people who are destroying property or misbehaving aren't called thugs but black people having a peaceful demonstration are. Watch this clip and judge for yourself;




I believe firmly that we are not black or white or other colours. We are one race, we are the human race! I do not discriminate on colour, beliefs, sexual preference or what ever. We live on this planet together we should all make something of it, in peace and harmony! Live and let live.

Sometimes at work I come at clients homes where the client is discriminating and even though they are old people I always tell them that they don't have the right to. They knew what war was, they were glad they got saved that it was finally over. They always tell me that after they built up the country the Turkish people came and 'took over their jobs'. No they did not! They came because the Dutch people felt they were too good to do the dirty work and those people were needed to do those jobs! Don't whine now that they are here, they worked damn hard to be here and have every right to! I absoluty can't stand discrimination.

The footage in that vid where the young boys trash the private property happens here too after footbal matches sometimes. I have always told my sons that if I here about them trashing things or stealing or thughing I will hand them over to the police myself! I do believe that a large part of that behaviour is due to pampering of those kids. When we were teens our parents were a lot stricter than the parents nowadays.
What if the parents today would actually go back to being parents again instead of being 'friends' of their offspring and stop pampering them? Wouldn't that be part of solving a lot of problems?

What do you think?

© KH

Chin up!

Here we go again. I feel like I'm constantly repeating myself over and over again on this blog and never getting any closer to where I want to go. But I feel stuck again; I feel lost. I feel lonely. I'm depressed maybe and I don't know what to do about it. Maybe I do maybe the answer is staring me right in the face and I don't see it, but the fact is I am down, restless, anxious and feeling so very much alone.

Physically I'm a mess too. Have been for a very long time as well. That's probably a result from the stressing and the worrying about every fucking little detail that's happening around me. I'm anxious which is not good for my body. I'm hugely overweight and I don't give a damn about that. Not that I'm eating too much not at all, I'm not exercising and maybe that's the problem. Also ever since we've got rid of the car and don't drive to the woods to walk there I miss going for walks in nature/the forest. My dog is getting too old to go all the way to the forest and back again and to be honest; Walking there alone scares me a wee bit. But I know for a fact that walking in nature clearing my head helps me enormously.

So why don't I just go and do that you ask? Well that's a very good question; I just don't know. My body is hurting, my back aches, my shoulders ache and there's a strange thing in my stomach that the doc says is stress related but I'm wondering if that's the case. I also have a lot of hormonal issues. Boy if I knew that menopause caused all that trouble I would skip it. Oh wait, you can't... damn.

All in all if I look at myself right now I see a sad, unhappy person and I know that tomorrow that can change again.
That's just the frustrating thing really; the constant changing of emotions, one day you're up the next you're down. My mother once said I always had that but I'm not sure I did, it's gotten worse in menopause. And I'm only 47 and I'm already in it from age 39! 

My youngest son is 17, almost 18. He has a mild case of autism and ADHD. He has a girlfriend and his hormones are raging! So not only is he reacting differently because of his autism (which he thinks is bs) he also reacts more intense because of his hormones and I of course react back with my hormonal imbalance.

Some days the old Napoleon XIV song is on repeat in my head;
They're coming to take me away Ha Ha They're coming to take me away ho ho he he ha ha
To the happy home with trees and flowers and chirping birds and basket weavers who sit and smile and twiddle their thumbs and toes
They're coming to take me away ha ha...

Oh well, better be crazy in a nutt house than be a grumpy old mum all the time right. 

Come on old broad, chin up and all that! Ladida... 

© KH

ps trying to blog more frequently from now on... pinky promise!

Aftellen

Aftellen, dat is wat ik al weken doe. Niet dat ik zoals hierboven in de quote, ik een 'crappy' baan heb, helemaal niet. Maar ik merk wel dat ik heel erg aan vakantie toe ben. Ik werk ook maar parttime dus op zich lekker veel vrije uren.

Ik merk het overigens wel om me heen, mensen die een baan hebben waar ze zich niet lekker voelen. En zich dan verheugen op die paar weken vrij. De rest van het jaar zit je dan toch weer bij zo'n baas te kijken. Het heeft mij ook jaren gekost voor ik zover was overigens. Het kan dan wel zo zijn dat het geen waanzinnig goed verdiende baan is, maar ik ben er gelukkig mee, met mijn oudjes. Dat geluk, zo besefte ik van de week, wordt alleen maar versterkt doordat ik ook al 6 jaar op 2 adressen kom en daar zogezegd 'kind aan huis' ben, al moet je toch een soort van afstand blijven bewaren. Trek je de deur dicht, moet je ook de eventuele problemen daar laten, achter die deur. En dat valt echt  niet altijd mee.

 

Een leven creëren waaruit je niet hoeft te ontsnappen is overigens makkelijker gezegd dan gedaan. Er spelen natuurlijk vele factoren mee. Je hebt het niet altijd zelf voor het zeggen. Je woont en leeft met meerdere mensen in 1 huis, je werkt met meerdere mensen, in je leefomgeving wonen mensen die je al dan niet mag. Je kunt niet alles wat je niet aanstaat weg bonjouren tenslotte. Zo werkt het niet. Je zult zelf een manier moeten vinden daarmee om te gaan.
Ik ben steeds voornemens te gaan mediteren. Meer te schrijven, te tekenen. Maar waarom ben ik dan zo verdomde kritisch op mezelf dat ik wat ik ook teken of schrijf steeds maar weer niet goed genoeg vind?
Het schrijven daar ben ik alweer mee begonnen, en is al aan een revisie toe. Tekenen ook en ja het ontspant, maar zodra ik bezig ben vind ik het alweer niet goed genoeg meer. 'Vroeguh' was het veel beter. Je moet zoiets toch onderhouden. Ik 'heb' het niet meer in de vinger, die ook niet zo best meer lijken, die vingers dan.

 
Nee geen foto van mij, was t maar waar




Gisteravond was er een pracht van een maan. Ik pakte mijn camera met statief en wilde daar eens op oefenen met mijn camera. Het lukte niet. Manlief had het ding al uit mijn handen genomen om te kijken wat er dan mis ging. Weg was mijn lust meteen. Dan niet. Doe jij het toch lekker. Het lukt toch niet, niets komt goed uit mijn handen. De hitte? (Laat het afkoelen!) De broodnodige vakantierust? Geen idee, maar dat de emmer ondanks de droogte tegen overlopen aanzit moge duidelijk zijn. En dat heeft in mijn geval niets met werk te maken, maar gewoon met mijn eigen vel... en daar niet lekker in zitten.

De stapel boeken ligt al te wachten net zoals een aantal kozijnen en deuren die geschilderd moeten worden, als ik daar zin in ga krijgen dan, anders niet... Het is tenslotte vakantie. Nog 4 dagen, maar eigenlijk nog maar 2 ochtenden werken. Dus waar heb ik het over!?
Ik ben al een klein beetje begonnen, met genieten, vooral 's morgens vroeg als het nog lekker koel is en stil:

Genieten

Genietend buiten
Zittend in de vroege ochtend
Bakje muesli met yoghurt
Bessen en aardbeien
Koele zomerbries
Rust
Stilte
Alleen de zwaluwen
Die scheren door het zwerk
Het zacht zoemen van
Hommels en bijen
Die mijn bloeiende oregano
Verblijden met een bezoek
Hap muesli met bes en aarbei
Ik sluit mijn ogen
Laat mijn zintuigen werken
Mijn smaakpapillen maken overuren
Ik slaak een zucht
De zon piept tussen de bladeren
En dan moet de vakantie
Nog beginnen

© KH

WC Doe Boek

Vroeger thuis hadden we in de wc de boekjes van Max Tailleur in de wc hangen. Zijn moppen hingen niet alleen bij ons in de wc maar bij menige Nederlander. Ikzelf ging als kind al met een boek naar het toilet. Jong geleerd oud gedaan denk ik, want ook nu nog moet ik met een boek richting wc als de nood hoog is.

Sinds mijn val in Londen is ea ontregeld. Volgens mijn osteopaat kan dat door de val komen, maar de overgang zal er ook wel mee te maken hebben. Ik eet meer vezels, heb lijnzaad door mijn muesli 's morgens en bezocht de site van de Maag lever darm Stichting na een alarmerend bericht op Editie nl dat er meer gevallen van darmkanker in Nederland bijkwamen. Mijn vader is overleden aan de gevolgen van deze ziekte vandaar. Daar geen angst in boezemende teksten maar een grappige site eigenlijk met een heuse poep checker (ik verzin het niet), poep tweets en allerlei andere wetenswaardigheden over het belang van goed poepen. Ook kan je er een wc doe boek bestellen. Dat boekje is in samenwerking met het maandblad Flow gemaakt. Ik heb het meteen besteld en je steunt er uiteraard de Maag Lever Darm Stichting mee.



Het is een grappig boekje met stickers (na het plassen handen wassen) puzzels, recepten (goed eten voor goede ontlasting) opdrachten en blog ideeën (365 dagen projecten) en nog veel meer te lezen en jawel! Ook een klein boekje achterin met Max Tailleur grappen!

Heeft het al geholpen? Nee dat nou weer niet! Ik heb gezellig zitten lezen, ideeën opgedaan voor mijn blog, maar tot wat anders, dat waar je daar voor komt uiteindelijk, heeft het nog niet geleid. Misschien toch teveel afleiding?



© KH

Lentekriebels

It was one of those March days when the sun shines hot and the wind blows cold: when it is summer in the light, and winter in the shade. ~Charles Dickens, Great Expectations

De temperaturen zijn nog maar net in de twee cijfers en op tv heeft Jan Mulder het al over rokjesdag. Mijn Jongste rent al de straat over naar school (oké dat is 200 meter hier vandaan) zonder zijn jas aan te trekken en ik, ik heb mijn achterdeur wagenwijd openstaan ondanks dat ik in de trek zit.
Het is Lente! Nou ja, bijna dan.





Ik hang weer de natuur-paparazzo uit en fotografeer alles wat los en vast zit in mijn tuin en mijn omgeving. Zeker nu met mijn nieuwe camera. De kolonie mussen in mijn tuin zou onderhand wat gewend moeten zijn zou je denken maar niets is minder waar helaas. Ze blijven nog even schrikachtig als altijd als ik gewapend met mijn Nikon aan kom sluipen. Misschien moet ik net als een echt paparazzo een container proberen?

Het gaat kriebelen en jeuken, om weer alles te fotograferen in mijn tuin, van kruipende en vliegende beestjes tot bloeiende knoppen. Mijn vingers jeuken ook om alles te gaan snoeien, alleen dat is nog te vroeg.
Ik kam de wintervacht van mijn hond en hang de hondenharen in de oude heksenbezem die tegen het schuurtje staat. Mussen vliegen af en aan met haar haren in hun bek. Over een tijdje zullen er heel wat babymusjes heerlijk slapen in Jessie's zachte warme haren. Leuk idee!

 

Het enige nadeel van de achterdeur weer open hebben is dat ik niet de enige ben die dat heeft. Aangrenzende huizen hebben ook hun deuren open, en uit die deuren schalt knijterharde muziek. Blaffende honden, gillende kinderen, schreeuwende ouders. Mijn hond loopt zenuwachtig rondjes. Ze kan niet tegen dat lawaai, ze is oud en kan er niet meer aan wennen. Ik zucht en trek de achterdeur weer dicht. Niet alleen hou ik van het najaar en de winter vanwege de seizoenen, maar ook omdat de achterdeur dan niet open hoeft. Gek misschien, maar als je zo op elkaar woont als in dit kleine landje dan zou je toch denken dat men wat meer rekening met elkaar zou houden? Het wordt een hele lange lawaaierige zomer denk ik en het moet nog lente worden. Wat was het ook weer? Mens erger je niet, verwonder je slechts. En adem in, adem uit.

© KH

Life quotes

Even pas op de plaats nog, na de afgelopen week..

Genieten

Zoals ik in mijn blog van eergisteren zei was het gisteren de verjaardag van Oudste. Het is vakantietijd dus veel bezoek was er niet omdat veel mensen nog op vakantie zijn, maar het was gezellig. Samen met ons gezin en mijn moeder zijn we gisteravond uit eten geweest. En terwijl we aan het natafelen waren raakten Jongste en mijn moeder in een geanimeerd gesprek over eten. Jongste wil kok worden en gaat over 2 weken beginnen aan zijn examenjaar van het vmbo. Hij heeft al een jaar van praktijk en theorie gemixed achter de rug. Hij begon een enthousiast verhaal over hoe hij bepaalde gerechten maakt, of geleerd heeft te maken. Nippend van mijn cappuccino zat ik genietend te luisteren hoe hij en mijn moeder zaten te praten over het maken van soepen, sauzen en andere dingen. Mijn Jongste, het kind wat ik bijna moest dwingen te eten als peuter. Wat niet werkte natuurlijk, want een kind laat zich niet dwingen. Ik weet nog goed dat ik radeloos, moedeloos en bijna in tranen hem probeerde iets gezonds naar binnen te krijgen. Hij wilde geen groenten of iets anders wat daarop leek. En nu praat hij over aspergesoep, tomatensoep en andere gerechten of hij niet anders gedaan heeft zijn hele jonge leven. Ik kijk enigszins verbaasd maar blij toe. Hij heeft een roeping in zijn leven gevonden.

Hij vangt mijn blik: 'Wat?' zegt hij. Niks jongen ik geniet. Net zoals ik de hele dag heb genoten, en de rest van de avond nog zal genieten. Van Oudste en zijn vrienden die later die avond langskomen met grappen en grollen. Die buiten gaan zitten en gieberen alsof ze niet 18 en 19 zijn. Het had een paar weken geleden zo somber geleken en er zo anders uit gezien. Ik geniet, hoewel ik zit te lezen en af en toe wat flarden van hun gesprek op vang. Genieten van de kleine dingen in je leven. Hoe vaak staan we er niet bij stil, bij wat we wél hebben? Genieten van wat er nu is. Genieten van het moment. Van de zon die weer schijnt. Genieten dat ik nog een volle week vakantie heb. Genieten dat mijn jongens nog zo graag dit huis hun thuis noemen. Voor je het weet is dat voorbij en zijn ze wel het huis uit. Dus genieten, bewust genieten. Met een hele grote G.

© KH

8 Boeddhistische Levenslessen

Het Boeddhisme is geen godsdienst maar een levenswijze of filosofie. En ook al ben ik Katholiek opgevoed. Ik voel veel meer voor het Boeddhisme en die levenshouding dan voor het Katholieke geloof, al geloof ik nog steeds wel in ... iets.
Met wat ik de laatste tijd mee maak in mijn leven, wat mij bezig houdt, of wat op mijn pad komt zo gezegd, dat moet ik verwerken. Mijn blog van gisteren is een stap in de juiste richting maar het zeggen en het ook daadwerkelijk voelen is wat anders. Om me beter die richting in te sturen ben ik gaan zoeken op het www. Ik kwam uit bij een site voor vrouwen met een stuk over Boeddhisme en 8 levenslessen. Ik ben niet zo van het knippen en plakken maar in dit geval maak ik een uitzondering. Ik las dit en vond dat ik dit moest delen. Het is bijzonder goed neergezet, zodat niet alleen ik hier van leer maar anderen ook.

Het Boeddhisme is in wezen geen godsdienst maar meer een levensfilosofie en tegelijk een leer (Dharma) over hoe we zo kunnen leven dat we het lijden, dat toch een deel uitmaakt van het leven, kunnen verzachten. Het gaat om het vermijden van al het foute gedrag, het ondernemen van het goede en het ontwikkelen van je eigen geest. Wat kunnen wij hiervan leren? 

8 belangrijke boeddhistische levenslessen:

Leven in het nu
Leven in het nu, oftewel 'mindfulness', betekent dat je met volle aandacht leeft en probeert te genieten van elk moment, zonder je druk te maken over de toekomst of het verleden. Het boeddhisme gaat er van uit dat als je je compleet focust op het 'nu', zodat je gelukkiger en rustiger zal zijn.

Van iedereen kan je wat leren
In je leven ontmoet je ontzettend veel mensen. Met sommigen zal je ontzettend goed kunnen opschieten en met anderen minder. Het boeddhisme leert dat we allemaal met elkaar verbonden zijn en dat ieder mens dat op je pad komt, daar is om jou iets te leren. Ook als je een hekel aan diegene hebt. Iedereen geeft je een levensles. De Dalai Lama noemt deze mensen 'spirituele leraren'.

Vergeven en vrede
Het boeddhisme is in haar lange historie nog nooit de oorzaak geweest voor een oorlog. In het boeddhisme is er geen excuus voor het gebruiken van geweld. "Haat eindigt niet door haat. Haat eindigt door liefde. Dit is een eeuwige wet," aldus Boeddha. Het boeddhisme heeft een vreedzame invloed op de maatschappij. In boeddhistische culturen zijn deugden als het streven naar vriendelijkheid, compassie, harmonie, kalmte en acceptatie ook heel belangrijk. Leren vergeven is van groot belang. Leer te vergeven en laat mensen zijn wie ze zijn. Jij bent jij en zij zijn zij. Iemand vergeven kan moeilijk lijken, maar uiteindelijk doe je het voor jezelf.

Focus op de dingen die belangrijk zijn
Probeer erachter te komen wat de belangrijkste dingen zijn in jou leven. Waar draait het leven voor jou om? Schenk weinig aandacht aan de dingen die niet belangrijk zijn. Zuiver je kijk en beperk je tot de essentie; tot de dingen in het leven die voor jou het belangrijkste zijn. Hierdoor zul je meer energie over houden voor de belangrijkste dingen en zal je beter presteren en meer uit je leven halen.

Volg je hart
Innerlijk geluk bereik je door het volgen van je intuïtie, je hart. Het is als het ware je kompas. Zodra iets goed voelt, weet je dat je goed zit. Zoek jouw positieve gevoelsgebied, passies, luister er naar en laat je verder leiden.

Mediteer
Mediteren heeft veel positieve effecten op je geluksbeleving en gezondheid. Het brengt je tot rust, is stress verminderend en je krijgt overzicht over je leven.

Blijf positief
Nare, negatieve gevoelens en emoties komen en gaan. Het is belangrijk dat je je altijd focust op het goede. Zodra je boos, geïrriteerd of slecht voelt, bedenk dan dat deze gevoelens ook weer weg gaan. Denk aan alle goede en positieve dingen in je leven.

Niet oordelen
De boeddhisten leren ons dat het niet goed is om te oordelen over anderen. Meestal kennen we niet het hele verhaal en is het oordeel gebaseerd op aannames en niet op de waarheid. 'Door niet te oordelen schep je stilte in je geest', aldus een boeddhistische schrijver. Iemand die voorzichtiger is met zijn oordeel, is een zachtere persoonlijkheid en straalt meer respect uit naar anderen. Ook leert het boeddhisme ons om niet direct een oordeel klaar te hebben over onszelf. Geef jezelf niet meteen op je donder als de dingen niet gaan zoals je wilt. Stel realistische doelen en wees ook een beetje lief voor jezelf. Je hoeft niet altijd iets te bewijzen tegenover jezelf.

Bron: http://www.toostylish.com

This is your world

Als ik geen inspiratie heb, kijk ik op t www of ik iets kan vinden wat me inspireert. Dit was het eerste wat ik vond en meteen wist ik: Ik hoef  niet altijd zelf met iets te komen, wat anderen maken is vaak wijzer, beter, mooier en ik kan het niet beter zeggen dan dit:

Er zijn ergere dingen in de wereld

Dit wordt een mijmerblogje, ik voel het. Ik mijmer wat af zo op een dag. Jongste zoon heeft zoals ik al een tijd terug zei,  geen stress in zijn leven. Hij is een oude, wijze ziel. Of hij heeft een oude wijze ziel, dat kan ook. Hij is 15 en soms denk ik wel eens: Je bent zo wijs. Sinds vorig jaar zomer heeft hij zijn haren laten groeien. Hij heeft een bloedhekel aan de kapper, van kleins af aan eigenlijk al. Maar hij wil kok worden. Je kunt niet in de keuken staan, met lange haren, hoe mooi ze ook zijn. Zijn haren zijn inmiddels langer dan de mijne. Hij heeft hetzelfde, dikke haar als ik. Alleen blonder.

Jongste heeft altijd blond haar gehad. Als ukkie heel lichtblond met felle blauwe ogen, nu donkerblond en zijn ogen veranderen soms, gek genoeg, van blauw naar groen of grijs. De rest van ons heeft bruin haar met bruin/groene ogen. Jongste lijkt op mijn vader qua uiterlijk. Hij hoopt dan ook op een knalrode snor, zoals opa had. Maar goed, zijn haren. In het begin zei ik nog wel dat hij eens naar de kapper moest gaan, hij kon zo toch niet in de keuken staan, met dat lange haar. Maar kennelijk zeiden ze er op school ook niks van en zijn haar bleef lang. En eigenlijk, hoe langer het werd, hoe mooier ik het vond. Het begon wel voor zijn ogen te hangen en piekte een beetje in zijn nek, maar als hij me dan aan keek en met zijn hand door die lok voor zijn ogen streek kwam er een mooie slag in. 'Je haar wordt mooi', zei ik en dan zei hij: 'Ik denk dat ik het maar laat knippen, want jij vindt het mooi'. Verdikke, dát is het dus, ik moet zeggen dat ik het mooi vind! Dan gaat hij wel naar de kapper. Zo werkt dat met pubers, hoe kan ik dat nou al vergeten zijn?
Vandaag besloot hij dat er maar de schaar in moest. Deze week gaan de jongens met hun vader naar Frankrijk en omdat het daar de komende weken zo'n 30 ° C lijkt te gaan worden vond hij dat het tijd werd de kapper op te gaan zoeken. Hij heeft er ook nog eens een vreselijke hekel aan als ik foto's van hem maak, maar vanmorgen mocht ik zowaar foto's maken, voor een 'voor en na' de kapper vergelijk. Hij ging er helemaal voor staan: 'Wacht even  hoor, even mijn haar goed doen', zei hij. Stiekem moest ik lachen maar ik hield wijselijk mijn mond, anders geen foto's!
Hij is naar de kapper vertrokken met zijn broer, die in eerste instantie zijn haar wilde laten millimeteren. Doodzonde, want hij heeft ook al zo'n mooie kop met haar! Ik wacht maar af meer kan ik niet doen. Het is hun eigen haar tenslotte.

Kleine kinderen worden groot. Had ik ooit nog de beslissing over hun haren, nu al jaren niet meer.
Gelukkig maar.
Straks is het hier 3 weken rustig, geen geruzie en gemopper, geen gezeur over het eten, of elkaar plagen. Maar ik zal ze ook missen. Hoe lekker het ook is, even 3 weken rust, het blijft wel gek. En ik ken mezelf, ik maak me toch een klein beetje zorgen of alles goed gaat. Gezien alles wat er de laatste tijd in mijn omgeving gebeurd sta ik nergens meer van te kijken. Maar ik hoef me geen zorgen te maken als mijn kids leuk op vakantie met hun vader gaan natuurlijk. Er zijn ergere dingen in de wereld.

Dat bleek toen ik vandaag kennissen hier uit de straat tegen kwam. Ik vroeg aan ze of ze vakantieplannen hadden. 'Nee', zegt zij, 'Er is bij hem een maand geleden maagkanker ontdekt dus we blijven thuis, hij zit nu aan de chemo. Gelukkig lijken we er op tijd bij te zijn, maar hij moet ook nog geopereerd worden.' Dan komt hij erbij staan, vrolijk lachend, grappen makend en pretlichtjes in zijn ogen. 'Ja', zegt hij, 'Ik kan er wel heel de tijd om gaan staan te janken, maar wat schiet ik daar mee op? Het is toch zo! Ik kan beter positief blijven en blij zijn dat ik er op tijd bij was.' En daar heeft hij weer gelijk in. Maar wat een schrik moet hij gehad hebben.
We staan met zijn 3en te praten en hij zegt nog: '1 op de 3 mensen krijgt tegenwoordig kanker, nou wij staan hier met zijn 3en dus dat klopt!' en hij schatert het uit. Zijn vrouw kijkt hem aan en lacht als een boer met kiespijn. 'Je gaat anders denken hoor', zegt hij nog, ' Komt mijn pensioen overzicht binnen denk ik: nou valt mee, krijgt ze toch nog wat.' Weer die lach. 'Heb ik verdorie nog ik weet niet hoeveel vakantiedagen over! Nooit opgenomen! Ben ik toch al die jaren stom bezig geweest! Altijd maar werken en nooit genieten! Maar ja, nu heb ik tijd zat!' En weer schatert hij het uit.
Het is heel knap als je zo kunt denken. Een paar jaar geleden dacht een vriendin ook zo. Ze was vrolijk, opgewekt en optimistisch. En heeft het zo nog een paar jaar weten te rekken! 
Ik hoop dat hij het niet alleen een paar jaar weet te rekken maar deze akelige ziekte uiteindelijk overwint. 


Inmiddels zijn de kids weer terug van de kapper. Oudste heeft nagenoeg hetzelfde maar dan korter en iets meer kuif en Jongste heeft tot mijn verrassing nog steeds lang haar, maar nu met een model erin. Het staat hem echt ontzettend goed. Nog even en hij is al langer dan Oudste die twee en half jaar ouder is. Ik mag van allebei foto's maken van 'na' en natuurlijk moeten ze daar gekke bekken bij trekken. 
Ikzelf heb weer een raar gevoel in mijn buik. Zoals ik altijd heb als ze weg gaan. Of dat nou zoals vroeger scoutingkamp is, of zoals nu met hun vader meegaan op vakantie. Dan denk ik: Laat ze veilig weer terug komen, er kan zoveel gebeuren. Om dat meteen weer weg te duwen en te denken: nee! Ze krijgen het heel fijn en ik ga me eens een keer géén zorgen maken! Zij gaan het leuk hebben en ik ga ook leuke dingen doen, als ik niet hoef te werken, zo! 


Ksst!  Weg met die beren! Er zijn ergere dingen op de wereld!


© KH

Homo

There are 193 living species of monkeys and apes. 192 of them are covered with hair. The exception is a naked ape, self-named Homo Sapiens.
- Desmond Morris

De blog van Klaproos zette me aan het denken vandaag.
Ze heeft gelijk, dacht ik al lezende. Nederland, de wereld, is zo aan het verharden!
Ik woon in een straat waar 3 scholen staan. Een gewone woonwijk, maar 'toevallig' staan daar 2 basisscholen en 1 middelbare school. Die middelbare school was ooit een mavo maar nu een vmbo waar voornamelijk kinderen op zitten met een 'vlekje' zoals ik het noem. Ze hebben ADHD, NLD, Pdd-nos, autisme, je kunt het zo gek niet bedenken of het zit daar. Wat overigens geen excuus is voor gedrag zeg ik er even bij! Mijn eigen Jongste zoon zit er namelijk ook op.

Mijn kinderen hebben (als het goed is, is het blijven hangen) meegekregen dat je niet mag discrimineren, niet moet lopen schelden op alles en iedereen (en zeker niet buiten op straat) geen troep moet laten slingeren op straat (ze hebben dat jarenlang gezien van de schooljeugd hier in de straat en ergerden zich rot eraan, en riepen om het hardst dat ze dat later noooooit zouden doen, hum kuch) kortom wat iedere ouder als het goed is aan normen en waarden aan zijn/haar kind meegeeft.
Klaproos had het in haar blog over homo's. Nu is het 'vrij normaal' om iemand gewoon uit te schelden voor 'homo'. Mijn eigen zonen schelden elkaar ook uit. 'Hee Homo', hoor ik de een tegen de andere roepen. Of: 'Jonge.. Homo! Kijk uit!'. Ik zeg er uiteraard wat van, maar aan de blik die ik dan krijg zie ik al dat ze niet eens door hebben wát ze roepen. Het is voor hen 'normaal'. Scholden wij als puber iemand voor 'oen' of 'stommerd' of in het ergste geval 'lul' uit, tegenwoordig is het 'homo' of de laatste nieuwe 'trend' 'dikke'. Stom vind ik het ook. Betekend homo immers niet gewoon 'mens'? Scheld je iemand niet gewoon uit voor mens...? Homo Sapiens betekent 'de moderne mens', dus ja, ze schelden iemand gewoon uit mens te zijn. Dom én stom dus!
Meer educatie op scholen zou dan ook niet verkeerd zijn, denk ik wel eens.

Ik ben opgegroeid met het begrip 'homo' of eigenlijk 'lesbisch'. Mijn tante woonde samen met een vrouw. En wat voor een vrouw. Het waren de jaren 70 dus de vriendin van tante (die wij uiteraard geen tante mochten noemen maar bij haar voornaam) had geheel in hippiestijl, lange rokken aan. Het was een schat van een mens en wij keken er ook niet gek van op. Het was normaal. Jammer was het toen het uit ging en er een andere vriendin kwam. Een pijprokend mannelijk type. Ik was toen al ouder, zag mijn tante niet veel meer en toen ik eenmaal het huis uit was ging mijn tante ineens trouwen, met een man... Tante wilde kinderen en kennelijk was er ineens een man die hét helemaal was. Ik heb het altijd vreemder gevonden tante met een man te zien dan met een vrouw. Nu niet meer natuurlijk, maar in het begin.

Een vrouwelijke kennis vertelde dat het voor haar en haar vrouw makkelijker is hand in hand te lopen dan voor hun mannelijke getrouwde kennissen. Voor hen is het meer geaccepteerd dan voor mannen. Ook al is Nederland een ruimdenkend land vinden wij Nederlanders zelf.
Ik heb mijn kinderen ook altijd duidelijk gemaakt dat liefde tussen man en man, of vrouw en vrouw net zo normaal is als tussen man en vrouw. Hoe hun gezichten daarbij ook stonden, die staan ook zo als ik hen seksuele voorlichting wil geven of als ik het over condoomgebruik heb, of als ze er aan denken dat hun moeder nog seksueel actief is.

Het punt is alleen maar: Het begint thuis. De voorlichting begint thuis. (aanvullend op school?)
Ouders moeten hun kinderen beter voorlichten en als ze merken dat hun kinderen er zogenaamd 'stoer' over praten of over schelden meteen de kop in drukken! Het kán toch niet zo zijn dat er in 2012 in Nederland, het eerste land ter wereld dat het huwelijk tussen hetzelfde geslacht legaliseerde, nog homo's gediscrimineerd worden! Ik ben sowieso tegen discriminatie maar discriminatie van homo's is ondenkbaar in deze tijd in mijn ogen en voor mijn gevoel. Op naar een beter Nederland en een betere wereld, die nog altijd bij jezelf begint.

© KH

Wie is die harde vrouw die me in de spiegel aankijkt?

Er zijn momenten dat ik mezelf leuk vind, mezelf mag, ja ik durf zelfs bijna te zeggen, dat ik van mezelf leer te houden, maar deze dagen ben ik erachter gekomen, dat ik helemaal niet zo aan het groeien ben, innerlijk, dan ik gehoopt had dat ik zou doen. Hoezo vraag je je misschien af? 

De afgelopen jaren heb ik in mijn persoonlijke leven behoorlijk wat voor de kiezen gekregen. Ik werd, denk ik, op de proef gesteld of ik het leven, mijn leven, aankon. Na heel wat downs, kwam er een klein up-je en krabbelde ik steeds weer op. Om weer in een neerwaartse spiraal terecht te geraken. Het leven na mijn scheiding was moeilijk, staat er 2 jaar voor om dat te verwerken, ik had er duidelijk meer voor nodig. Dan erbij: Ik had inmiddels een nieuwe relatie maar mijn Lief bleek een aan autisme verwante contactstoornis te hebben. Ai, dat was zwaar, hard, moeilijk. De downs werden diepe putten waar ik in dreigde te verdrinken. Mede doordat mijn Lief het zo moeilijk had zich aan te passen aan het gezinsleven met 2 pubers na altijd alleen gewoond te hebben. Aan passen, een man met Pdd-nos.. ha daar sla je de spijker op zijn kop. Dat bleek helemaal niet te kunnen dus! Achteraf eigenlijk nog knap dat het uiteindelijk na heel veel werk en veel moeite alsnog gelukt is. En dat is het m nou! Dat vele werk en die vele moeite, kwamen vooral van mij, oké, hij heeft ook het nodige daaraan moeten doen natuurlijk maar ik heb veel water bij de wijn moeten doen, heel sterk moeten zijn om hem te helpen de onzekere man die hij was, achter zich te laten, hem te laten zien dat hij wél een zelfverzekerde man kon zijn, wel een lieve man was en zeker de moeite waard was. Hij had en heeft heel snel zijn emoties klaar en als je dan niet sterk in je schoenen staat, of ook nog eens in een moeilijke tijd zonder baan komt te staan moest ik als zijn vriendin sterk blijven, oppeppen, helpen. Hulpverlening liet ons in de steek, of moet ik zeggen: liet hem in de steek. En als ik heel eerlijk ben, ook familie, zijn familie. Met uitzondering van zijn zus, zwager en moeder. Hij kon mails krijgen vol verwijten, dat hij ooit een familiemens was en nu niet meer. Natuurlijk voelde vooral ik me aangevallen. Hij woonde nu toch immers hier? Met feestdagen viel mijn naam toch van de enveloppe af? Geen enkele tante wist mijn naam na al die jaren. Het aloude eenrichtingsverkeer zoals zoveel mensen dat wel kennen. Lief rende iedereen af toen hij nog alleen was, maar had nu een gezin, en al was dat een samengesteld gezin, het was wel zijn gezin. 

Ondanks af en toe opstart-problemen wat iedere relatie wel kent is het ons gelukt. Ik heb zo gevochten voor hem, voor ons, voor rust in het gezin, in mijn leven. in ons leven. En nu die rust er eindelijk is, dreigt er onrust. Lief's moeder is ziek, ligt met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis. Erg genoeg natuurlijk, Lief maakt zich ook zorgen. Maar nu weten ze hem wel te vinden, de tantes of anderen. Ze bellen, informeren uiteraard naar zijn moeder maar dan... Dan vragen ze hoe het met hem gaat en hoe het met de kinderen gaat, wat ze nu doen. En dan zet ik mijn stekels op. Daar trek ik mijn grens. In het verleden is Lief heel vaak over mijn grenzen heen gegaan, en in de liefde pik je veel, zeker omdat je weet dat hij er niets aan kan doen, hij heeft nu eenmaal..., vergoelijk je... Maar nu, het zijn mijn kinderen, bijt ik hem toe, het is mijn gezin waar ze jarenlang niks van wilden weten. Nooit is er iemand maar hier geweest, of wisten ze mijn naam. En nu willen ze weten hoe het gaat. Beteuterd kijkt Lief mij aan. En ik ben een kreng, ik bitch, ik ben boos, ik zie mijn rust verdwijnen, mijn kalme vaarwater wordt weer een woelige kolkende rivier die ik niet kan bedwingen en waar ik geen controle over heb. En ik trek weer die muur op die ik voorzichtig aan het afbreken was, die in al die jaren opgebouwd was, om niet gekwetst te hoeven worden. Niet meer, niet meer door hem, niet weer. En toch, toch weet ik dat dit niet kan. Ik vind mezelf niet aardig meer. Dit kan niet, hij is blij aan de ene kant, maar aan de andere kant bezorgd over zijn moeder. Maar ik weet dat als alles voorbij is, en ze is beter en weer thuis, dat ik de brokstukken weer op kan rapen en Lief weer bij elkaar kan vegen van ellende. Want dan hoort en ziet hij weer niemand meer. Want dan moet ik het weer oplossen, zoals ik dat al jaren doe, alleen. 

Ondertussen bouw ik verder aan mijn muur. Wetende dat het niet goed is wat ik doe. Maar ik kan niet anders. Vergeef het me, schoonfamilie en Lief. 

© KH

Life Poem

Deze tekst vond ik op een site op internet. Vond m zo mooi dat ik m op een plaatje gezet heb:

 

© KH

Helpende handen

Never look down on anybody unless you're helping him up. 

~Jesse Jackson

 

Vanmorgen had ik een heel ander idee voor een blog in mijn hoofd. Maar toen ik een uur geleden van mijn werk naar huis fietste, had ik niet kunnen vermoeden dat de gebeurtenissen die volgden dit idee van de tafel zouden vegen.

In gedachten verzonken fietste ik van mijn werk naar huis. Ik had met wat collega's gesproken, iedereen een prettig weekend gewenst en een fijne Koninginnedag. Ik merkte dat ik harder ging fietsen omdat er iemand pal achter me fietste, nou en, dacht ik nog, wat maakt dat uit, dan haalt hij of zij me maar in. Maar toch, het voelde niet prettig, zo dicht op me. Ik nam een bocht en fietste langs het ziekenhuis. En daar precies een meter of 2 van de plek af waar ik een paar weken geleden ook al moest stoppen omdat ik last van hyperventilatie kreeg, voelde ik weer een hyperventilatie-aanval opkomen. Mijn linkerhand begon te tintelen, wat betekent dat ik meteen moet stoppen omdat ik anders mijn fiets laat vallen en ik zat er nog op. Ik stuurde mijn fiets richting de gras strook en voor ik er erg in had, en voor ik kon afstappen lag ik al op het gras. Ik dacht nog: Wat als hier nu die honden die ik verderop gezien had, hun dagelijkse behoeften op doen, lig ik er zo meteen nog in ook. Maar verder denken kon ik niet meer. Ik lag daar, en wist even niet meer hoe of wat.



Voordat ik ik wist wat er gebeurde stond er een mevrouw boven me en vroeg: 'Gaat het?' Ik keek op en ineens stonden er 3 mensen om me heen. 3 Auto's waren gestopt en 3 mensen waren uitgestapt. De eerste mevrouw vroeg wat er gebeurd was want ze had me zo van mijn fiets af zien vallen, boem, op de grond. 'Maar goed, dat je bij het gras fietste', zei ze nog. Ik legde uit dat ik hyperventilatie op voelde komen en dat ik expres naar het gras gefietst was, om af te stappen. Het afstappen was niet meer gelukt. Mevrouw nummer twee vroeg wat ik normaal deed. Ik zei dat ik anders mijn zakje pak maar dat ik meestal probeer zolang mogelijk door te fietsen omdat ik het vaak zo voor schut vind staan, met zo'n zakje langs de weg. 'Nou', zei ze, 'Je kunt beter met zo'n zakje staan dan op de grond liggen.' Mevrouw 1 had ondertussen haar hand uitgestoken om me te helpen op te staan. De derde persoon, een jongeman, was bezig mijn stuur recht te zetten en vroeg of iemand het stuur vast wilde houden. Toen dat weer enigszins recht stond en hij zag dat er genoeg hulp was ging hij weer. Ik heb hem uitvoerig bedankt, hij knikte en reed weer weg. Mevrouw 1 ging ook weer en ook haar bedankte ik voor haar hulp. Mevrouw 2 bleek een EHBO diploma te hebben en ze zei me dat ze dan sowieso verplicht is te stoppen omdat ze anders haar diploma kwijt raakte. 'Maar', zei ze, 'Natuurlijk stop je als je iemand van zijn fiets ziet vallen, en jij valt nogal niet op met je rode jas en rode fiets.' Ze lachte. Zo vanzelfsprekend is dat anders niet, zei ik haar. Niet iedereen doet dat toch meer tegenwoordig voor elkaar? Zij vond van wel, en dat is mijn geluk. Ze stapte in na mij nog op het hart gedrukt te hebben dat ik de volgende keer echt eerder af moest stappen. Ik beloofde het.



Waar vind je dat nog? Maar liefst drie mensen die je zo opvangen? Wat geweldig toch! En dan is de wereld zo koud en hard zeggen ze. Er is nog hoop, zeker wel. Er zijn nog genoeg mensen die wat voor elkaar over hebben en die wel klaar staan voor elkaar.
Als ik die helpende handen niet gehad had, was het ook wel gelukt maar op deze manier is het zoveel fijner, het gevoel dat er mensen zijn die willen helpen als het nodig is.
Je hebt elkaar toch nodig in deze wereld!

Ze zullen het niet lezen, en ik heb ze alledrie al uitgebreid bedankt maar nogmaals bedankt, helpende handen!

© KH

Er knaagt een onzekerheid die niet te verklaren is, of toch wel?

Mijn hele leven ben ik vreselijk onzeker geweest. En als ik er goed over nadenk ben ik dat eigenlijk nog. In mijn zoektocht naar mijzelf, waar ik toch eigenlijk de afgelopen anderhalf jaar mee bezig ben, kom ik erachter dat ik kennelijk nog steeds niet genoeg van mijzelf houd om mijn onzekerheid kwijt te raken.
Sterker nog, ik houd niet genoeg van mezelf om een hele hoop andere problemen ook aan te pakken, zoals mijn overgewicht, maar dat is een andere onderwerp waar ik het al eerder over gehad heb.

Het begint en eindigt allemaal bij het houden van jezelf. Of leren houden van jezelf. Want als je niet van jezelf houdt, wie houdt er dan wel van je? Zo luidt de quote. En wie is er gekker op quotes dan ik?



Ik ben heel erg druk, altijd al geweest. Ik heb gemerkt dat ik nog drukker word, praat, doe als ik onzeker ben van mezelf. Ik denk dat ik dat doe om me ergens achter te verschuilen zodat niemand ziet dat ik onzeker ben. Alleen die drukke ik, die vindt niet iedereen aardig. Nu hoef ik niet door iedereen aardig gevonden te worden, zeker niet. Maar een eerste indruk zegt veel. Ik weet dat ik druk doe of ben, en toch kan ik er niet mee ophouden. Waarom ben ik dan nog onzeker? Geen idee waarom. Ik hoef het niet te zijn. Ik ben in de afgelopen jaren ontzettend sterk geworden, kan meer en doe meer dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik kan, kortom, trots zijn op mezelf. En toch, toch knaagt er af en toe een onzekerheid aan me die niet te verklaren is. Of misschien wel te verklaren maar die ik diep weggestopt heb misschien. Zal wel ergens uit mijn jeugd komen.

Ooit deden mijn ouders alles voor me. Hoefde ik zelf niets te regelen, geen instantie te bellen of geen dokter of tandarts afspraak te regelen. Toen ik op 19 jarige leeftijd het huis uit ging, moest ik ineens een stuk zelfstandiger worden wat ik erg moeilijk vond. Mijn ex nam veel van die regelzaken over van mijn ouders dus als gevolg hoefde ik nog niet veel voor mezelf te regelen behalve op mijn werk. Ik werd een heuse zenuwpees eigenlijk. Want zodra iemand aan mij vroeg: Regel jij dat even? Bel jij die instantie even? Schoot er al een knoop in mijn maag van de zenuwen. Bij geen enkel bedrijf waar ik werkte werd dat beter. Mijn zelfvertrouwen was er niet, kwam er niet en ik bleef maar druk om dat te maskeren. Later toen ik thuis bleef bij mijn kinderen werd dat iets beter. Eindelijk iets wat ik wel kon, dacht ik. Maar ook dat is niet echt 'gezond'. Als ik daar nu aan terugdenk, verborg ik me eigenlijk achter het feit dat ik thuis bij de kinderen wilde blijven. Dan hoefde ik tenminste niet iets wat ik niet wilde of in mijn hoofd niet kon. Instanties bellen deed mijn ex nog steeds (toen mijn man) dus daarover hoefde ik me ook niet druk te maken. Ik ging wel naar consultatiebureaus met de kinderen maar dat hoorde erbij.
Pas later toen ik de knoop doorhakte en ging scheiden, en alles zelf moest regelen (wat betekende instanties bellen) werd mijn zelfverzekerdheid groter en mijn onzekerheid minder. Ik had geen man meer me achter te verschuilen.



Maar nu ik alweer een tijdje samenwoon, merk ik dat ik soms weer probeer me te verschuilen achter een man. Wat in dit geval niet altijd lukt, omdat de man in kwestie een autistische contactstoornis heeft en zich meer achter mij verschuilt dan andersom. Dat werkt nu eenmaal zo. Het heeft zo moeten zijn, denk ik weleens. Niets gebeurd zomaar, alles heeft een reden. Ik moet meer zelfvertrouwen hebben, meer voelen dat ik het aan kan en vooral meer houden van mezelf. Trots zijn op mezelf hoort daar ook bij.
Jammer dat ik zo neerbuigend over mezelf kan denken soms. Dan sta ik in de spiegel naar mezelf te kijken en dan hou ik op dat moment helemaal niet van mezelf, maar zie ik alleen het beeld dat ik van mezelf heb. Terwijl ik stiekem (en waarom stiekem) best trots ben op de verhalen en gedichten die ik schrijf. Op de blogs die ik schrijf en de groei die daarmee gepaard gaat.
Betekent dat dan ook dat ik van mezelf hou? Wat raar dat ik daar dan even over na moet denken.. En wat jammer eigenlijk ook. Er is nog heel wat werk aan de winkel!

© KH

Aan verwachtingen voldoen

Schreef ik gisteren in mijn blog over teleurstellingen en daarmee omgaan, vandaag een aanvulling daarop.
In je leven moet je aan heel wat verwachtingen voldoen. Het begint al als kind van je ouders. Zij hebben hoge verwachtingen van je waar jij aan moet voldoen. Misschien wil je daar niet aan voldoen en heb jij een heel ander beeld of idee van wat jij wil gaan doen met je leven. Ikzelf had vrij strenge ouders, nou ja, vader, moeder viel wel mee. Maar ik had wel het idee dat ik aan hun verwachtingen moest voldoen en dat ik hen daarin teleurgesteld heb. Daarom heb ik altijd tegen mijn eigen kinderen gezegd dat zij zelf mogen beslissen wat ze willen doen met hun eigen leven, zolang ze er maar zelf achter staan en dat leven niet vergooien, of niets met de opleiding doen die ze zelf gekozen hebben.
Ze hoeven niet aan mijn verwachtingen te voldoen, behalve gelukkige volwassenen worden.



Een uur geleden belde mijn moeder. Ze begon al: 'Nou ik dacht ik zal je maar eens bellen want ik hoor niks meer wat van je. Hoe gaat het?' Op mijn: 'Ja hoor, gaat wel goed.' Zei ze: 'O ik hoor het al, dat klinkt enthousiast. Er is iets.' Toen ik het verhaal vertelde van de verjaardag van neefje en de reactie van zus gisteren, en dat ik er even doorheen zit. Ik legde haar de situatie uit van Vriend, het GGZ verhaal, het aansturen en dat me dat af en toe naar de keel grijpt, teveel wordt, en ik dat even niet trek soms. Dat me de reactie van zus tegengevallen was en ik alle begrip heb maar dat ze ook eens even begrip voor mijn situatie moeten hebben. Mijn moeder zei meteen dat zus het vast niet zo bedoeld had en dat ze het haar uit zou leggen. Daar waar ik altijd dacht dat mijn moeder zoveel verwachtingen had, verbaasde ze me nu en ze zei me dat ik tijd voor mezelf moest nemen, niet heen en weer moest komen rijden voor neefjes verjaardag en aan mezelf moest denken. En ja, je mág gewoon nee zeggen, ook tegen je zus, nee vooral tegen je zus. 'En weet je wat, zei ze, ik ga naar de schoonheidsspecialiste, volgende keer dat je hier bent ga jij ook lekker eens mee, is goed voor je, even lekker ontspannen.'
Ineens voldeed mijn moeder aan al mijn verwachtingen, ze begreep me, ze reageerde goed, en ja, dat deed ze altijd al maar ik wil het gewoon niet altijd zien, misschien. En misschien ook niet van mijn zus. Misschien zijn de verwachtingen die ik van mijn zus heb ook wel te hoog.  Moet ik die ook wel even bijstellen.



Misschien stellen wij allemaal wel te hoge verwachtingen aan elkaar in het leven. Je verwacht van elkaar, van vrienden, familie, kennissen, dat ze dingen over jouw leven onthouden, je bellen op gezette tijden, maar als ze dat dan niet doen, mopper je dat alles van 1 kant komt en dat je er klaar mee bent. Niet iedereen is hetzelfde, dat de een wel meer contact houdt uit zichzelf dan de ander, wil niet zeggen dat ze niet aan je denken. Je kunt niet in het leven van de ander kijken. Misschien is er wel heel wat aan de hand in hun familie waardoor ze niet kunnen bellen met je om te vragen hoe het is. Vriend bijvoorbeeld, denkt er niet eens aan om iemand te bellen uit zijn familie, dat moet ik soms gewoon zeggen. (aansturen weer)
Ikzelf ben jarenlang vaak de enige geweest in vrienden-en familiekring die kaarten op tijd stuurde, of belde. Ik verwachtte dat ook van de ander. Dat ze dat vervolgens niet deden, daar werd ik dan weer in teleurgesteld. Mij vonden ze attent dat ik dat deed maar waarom deden ze dat voor mij dan niet? Mijn verwachtingen waren te hoog. Nu verwacht ik niks meer, dan kun je ook niet teleurgesteld worden. En toch... zo ben ik niet. Cynisch vind ik het klinken die laatste zin. Niks verwachten om niet teleurgesteld te worden. Wat akelig om zo te leven. Nee toch maar niet. Het hoort bij het leven.
Alleen wil ik niet meer aan iemands verwachtingen hoeven voldoen.

© KH

10 more quotes to think about

© KH