Vriendschap is een illusie

 Van de week  las ik een stukje op de site van Happinezz over vriendschap . Heb je minder vrienden dan vroeger, dat is heel normaal zegt men. Nu heb ik altijd al weinig vrienden gehad. Op school kon ik ze op 1 hand tellen en later in mijn leven was dat ook al zo. Ik had er genoeg aan 1 of 2 echte vrienden. 
Op dit moment kan ik niet zeggen dat ik een echte vriendin in mijn leven heb die ik vaak zie of spreek. Kennissen genoeg, sociale media vrienden ook, maar een echte vriendin? Ja mijn vriendin van de MAVO, die is er nog steeds en die vriendschap is ook nog hecht, maar we zien en spreken elkaar niet vaak meer, maar als we elkaar zien is dat of we elkaar gisteren nog zagen. Hetzelfde met de meiden die ik via het Libelle forum heb leren kennen. Het is of we gewoon doorgaan waar we gebleven waren, maar als ik niet het initiatief neem, dan komt er ook niks van hun kant vaak. En afspreken met zijn allen, gebeurd echt nooit. 

Is dat jammer? Aan de ene kant misschien wel, maar aan de andere kant heb ik daar ook niet zo'n behoefte (meer) aan. Ik ben ouder, wijzer (hoop ik) en ieder van ons heeft haar eigen leven. Dus druk. Toen ik een vriendinnengroepje had, toen de kinderen nog op de basisschool zaten, toen dacht ik dat dit voor altijd zou zijn. Dit groepje dat bleef, dat was hecht. Maar toen er wat met mij gebeurde, kwamen de eerste scheurtjes al. Mijn vader overleed, ik had verdriet en was niet meer de vrolijke noot in het gezelschap. Mijn huwelijk was naar de klote en daar wilde ik mijn ei over kwijt. Maar ik kreeg te horen dat zij geen psycholoog waren. De vriendschap brokkelde langzaam maar zeker af. Er bleven er 2 over, maar ook die zijn verdwenen. Mijn schuld, heb ik lang gedacht. Maar is dat wel zo? 
Ik ben wie ik ben, ik doe me nooit anders voor dan ik ben. En als dat niet goed genoeg is dan blijf lekker weg! 

Ik vermaak me prima. Gelukkig heb ik man en kinderen nog, maar als dat niet zo zou zijn, dan zou ik waarschijnlijk anders denken, vast wel. Het hebben van een echte vriendin is misschien ook wel een gemis, ik weet het niet. Maar mijn ervaring is dat je je anders voor moet doen, dan je bent en dat wil ik niet meer. En dat je ook vooral geen ellende in je leven moet krijgen, wat daar kunnen ze ook niet tegen. 

1 van die meiden van dat clubje is onlangs overleden, las ik op Facebook. Daar schrok ik wel van ook al had ik al heel lang geen contact meer met ze. 50 jaar en zomaar poef weg. Een druk en vol sociaal leven is ook al geen garantie voor een lang leven... maar triest is het wel. 

Ach en om maar met Het Goede Doel af te sluiten; 

Eén keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom

Alles is betrekkelijk.. ook langdurige vriendschappen of vriendinnen die roepen dat ze echt nooit zonder je vriendschap kunnen... (wat ben ik daar lang 'ziek' van geweest, van die vriendin die mij liet vallen)

Je kunt je maar het beste niet teveel hechten, dat is het beste. Cynisch? Misschien wel, maar in mijn ervaring, het beste wat je kunt doen.

© KH